Σιωπή που ούρλιαζε

Πονώ,

κι ευθύνεσαι εσύ.

Πονώ,

μα δε νοιάζεσαι εσύ. 

Μη μ’ αφήνεις μόνη 

στην έρημη αυτή σκέψη.

Πώς θα ζω χωρίς εσένα;

Με τι κουράγιο; 

Θα θωρώ τα μάτια σου 

και θα ρωτώ

μέχρι να παραδεχτείς

τον λόγο,

την αιτία,

την αφορμή 

που είσαι σιωπηλή πια-

Πονάνε οι λέξεις.

Πονάει πια η ζωή.

Τα ‘χω παίξει 

και βαρέθηκα να ζω. 

Μου λένε οι φίλοι 

να σε αφήσω-

τους κοιτώ στα μάτια

και γελάω.

Σε κοιτώ στα μάτια 

μα πονάω. 

Η φωνή μέσα μου

ξεστόμισε-

με ρίχνεις στη φωτιά.

Από ένα όνειρο

με ξυπνάς

εφιάλτης έχεις γίνει 

κι ο χειρότερος εχθρός.