Διπλό σονέτο

Σκόπελος καταπράσινη, Πεπάρηθέ μου,

τ’ αρχαία κάλλη σου, μα και τα τωρινά σου,

στολίδια μες στο πέλαγος, παράδεισέ μου,

φως σ’ όλον τον ορίζοντα η ομορφιά σου.

Αλόννησος μαγευτική, τι πλούτος Θέ μου,

χρυσή σπηλιά η ψυχή, Ίκος: το όνομά σου,

δίπολη πύλη τ ’ ουρανού, συ, χάρισέ μου

μαργαριτάρι φυλακτό τη θάλασσά σου.

Σποράδες κοσμοξάκουστες απ’ άκρη σ’ άκρη,

φιλοξενείτε όλης της γης λαούς και χώρες,

κάθε χαράς γιορτή και κάθε λύπης δάκρυ.

Νησιά, των ιδεών μας νόστε, μάνα Ελλάδα,

όπου μας βρίσκουν θύελλες κι άγριες μπόρες

νά ’ χουνε πάντα οι καρδιές ζεστή λιακάδα.

Σκιάθος θεοσεβούμενη, φύση ωραία,

μ ’ ερημοκλήσια στου θεού την άγια πύλη,

του κυρ – Αλέξανδρου η μορφή στην προκυμαία

με το φεγγάρι σου πάντ’ άσβεστο καντήλι.

Σκύρος κυματοφίλητη, μνήμες Θησέα

υμνούν τη δόξα σου, της ιστορίας θρύλοι

ξεπροβοδούν το διάβα σου. Του ήλιου η αυλαία

σε χαιρετάει κάθε αυγή και κάθε δείλι.

Σποράδες νεραϊδόμορφες, νύμφες του Αιγαίου,

άρπα τετράχορδη ουράνιας μελωδίας,

διθύραμβε του έρωτά μας, του πηγαίου.

Νησιά των οραμάτων μας, εξωτικά μου,

άστρα του νου μας και νεφέλες χορωδίας,

παρακαλώ σας, ταξιδέψτε τα όνειρά μου.

–

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας

(Α’ Βραβείο ΣΤ΄ Διαγωνισμού Δήμου Σκοπέλου “Καισάριος Δαπόντες” 2017)