Ζωές στοιβαγμένες
σ’ ένα άδειο σταθμό
με το όνειρο να φωλιάζει στο σάπιο βαγόνι.
Βλέμματα άδεια μετρούν
στις ράγες τις πληγές της προσφυγιάς
και στις βαλίτσες φυλούν την ελπίδα.
Πληγωμένα πουλιά,
περιμένουν ν’ αποδημήσουν.
Η απελπισία σκαμμένη στα μάτια
και τα δάκρυα συντροφεύουν το παρόν.
Η τσιμεντένια αποβάθρα
πλημύρισε με πόνο
και το όραμα χάθηκε στο πλήθος.
Αιματοβαμμένο παρελθόν,
πεταμένο στο χώμα,
χωρίς φως
για τους ανθρώπους που πάλεψαν τη μοίρα.
Κομμένες ανάσες από έρημα κορμιά
σπάνε τη σιωπή
και με το μέτωπο κολλημένο στις ράγες
ζητιανεύουν ένα λευκό περιστέρι,
απλώνοντας τα χέρια τους στο μέλλον.
_
γράφει η Σταματία Βλάγκα
κατ ευθειαν στην καρδια……μπραβο….
“Κομμένες ανάσες από έρημα κορμιά
σπάνε τη σιωπή
και με το μέτωπο κολλημένο στις ράγες
ζητιανεύουν ένα λευκό περιστέρι,
απλώνοντας τα χέρια τους στο μέλλον.”
Εγώ θα μείνω στο λευκο περιστέρι, γιατί όλοι το έχουμε ανάγκη!!!
Ευχαριστώ!!!!!!!!!
ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ…….ΑΛΛΑ ΤΟΣΟ ΒΑΘΙΑ………ΜΕ ΑΓΓΙΞΕ Η ΕΛΠΙΔΑ!!!!!!!!!ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΥΠΕΡΟΧΟ
Ζητιανιά ετούτα τα λευκά περιστέρια…. 🙁
Σας ευχαριστώ όλους πολύ!!!!!!!!!!!!!