Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Στο Παρίσι κάθε ζωγράφος στις όχθες του Σηκουάνα
τη θέση έδωσε σε δολοφόνο.
Πονά πολύ η Sacré-Cœur σαν μάνα
σαν βλέπει τα παιδιά της μες τον πόνο…
Έπεσε η νύχτα στο Παρίσι, δίχως φως, μαυρίλα,
στις γέφυρές του από κάτω τρέχει αίμα
στους κήπους Tuileries μέχρι τα φύλλα
κόκκινα γίναν αναπάντητα και λυπημένα….
Ακολουθήστε μας
Real News https://youtu.be/dPDmeCKrFgYΚαθημερινή https://youtu.be/K0ri5qpD7XQ Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη...
Το βράδυ εκείνο του Δεκέμβρη του 1943 ο Ντίνος Δρίτσας ο τελωνειακός,δεν κοιμήθηκε...η Σουηδέζατου Ερυθρού σταυρού ήταν μεγάλο μούτρο,όμως έπρεπε να μάθει τι είχε μέσα το σεντούκι με ταγερμανικά γράμματα,που ξεφόρτωσε το πλοίο με το σιτάρι...Σηκώθηκε μεσάνυχτα και...
Λένε κάποιοι Από αυτούς Που μόνο όταν τους βλέπουν Οδύρονται Από αυτούς που αισθάνονται Ότι αφηγούνται την αλήθεια Από αυτούς Που δυσφορούν για το σύμπαν Για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται Και απαιτούν Ποικιλοτρόπως Την καθολική αναγνώριση και δικαίωση Του άγχους...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Λένε κάποιοι Από αυτούς Που μόνο όταν τους βλέπουν Οδύρονται Από αυτούς που αισθάνονται Ότι αφηγούνται την αλήθεια Από αυτούς Που δυσφορούν για το σύμπαν Για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται Και απαιτούν Ποικιλοτρόπως Την καθολική αναγνώριση και δικαίωση Του άγχους...
Νύχτες μοναξιάς απόψε αντικρίζωΤην όψη του θανάτου μου για σένα ζωγραφίζω,Έφυγες, πέρασες νωρίς, απόψε θα το μάθω,πως η αγάπη μου για σένα ήταν το πρώτο λάθος.Στων τοίχων τη σιωπή το όνομά σου γράφω,κι όσα δεν τόλμησα ποτέ, στο χώμα πια τα θάβω.Οι λέξεις μου ξεθύμαναν...
Πώς τα φέρνει ο καιρός. Εποχή φέρνεις καινούργια, θυμίζεις παλιά. Μ’ αρέσει να την αισθάνομαι που έρχεται, με χαϊδεύει απαλά. Γνώριμη η φυγή. Και πάλι ο χρόνος θα κυλήσει. Ζωή αίνιγμα, γαργαλάς αισθήματα, πράξεις φτάνουν σε κύματα. Εμείς ζαλισμένοι ζητάμε κάτι. Μη μας...
και στα Γαλλικά,ζωγραφίζεις με την πένα φιλαράκο
Καλή μου συνποιήτρια, συνΔραΠαίκτρια και φίλη, σε ευχαριστώ για τα γλυκά σου λόγια.
με τι εικόνες και λίγες λέξεις έδωσες τον πόνο του Παρισιου…
Κόκκινα τα φύλλα. λυπημένα..μα κυρίως …αναπάντητα..
Μάχη μου αυτό ήλπιζα και χάρηκα όταν η πρωτότυπη γαλλική εκδοχή που δημοσίευσα σε γαλλική ιστοσελίδα άγγιξε, συγκίνησε και εκτιμήθηκε… Και ναι, δεν χωρούσαν πολλές λέξεις σε τόσο πόνο… Σε ευχαριστώ για το όμορφο σχόλιο…
Σπύρο μου υπέροχο!!!
Συγχαρητήρια!!!
Σε αγκαλιάζω!!!
Όμορφη μέρα!!!!
Ευχαριστώ! Κι από μένα μια αγκαλιά!
Σπύρο μου η αγκαλιά ήταν δική μου, μα κάτι έκανα και δεν βγήκε το όνομα…
Για κάποιο λόγο το κινητό δεν μου βγάζει το όνομα.
Ελένη Ιωαννάτου. Έγω η Ανώνυμη…
Α!!!! Γι αυτό την ένοιωσα τόσο ζεστή!!!