Με δίχασαν χωρίς να με ρωτήσουν
και το όνομά μου
ως πολίτη
τυλίξανε με μαύρα σύννεφα
κι ομίχλη
Με πούλησαν
χωρίς να με ρωτήσουν μου ορίσανε τιμή
και με παζάρεψαν
και με ξεγύμνωσαν
Μου κρύψανε τον ήλιο
με μελανό πανί
και μου είπαν πως οι ραφές του
ήταν δικά μου σύνορα
χωρίς καν να γνωρίζω ακόμη
ποια είμαι και που πάω
Με θρήνησαν
χωρίς να ‘χω πεθάνει
και μου ζητούν μια λέξη να τους πω
μια λέξη που άλλοτε έβγαινε από το στόμα μου νερό
μα τώρα δεν μπορώ να ξεστομίσω
Και τώρα εδώ μπροστά σας
σχεδόν 18
ανοίγω τα φτερά μου να πετάξω
μα όσο μου λέτε «Πέτα! Πέτα, πιο ψηλά!»
τόσο περισσότερο τραβάτε τα σχοινιά μου
και με καρφώνετε μέσα στη γη
όλο και πιο βαθιά.
_
γράφει η Παναγιώτα Καραγιαννίδη
Πέτα, κοριτσάκι μου, και να προσπαθώ να κόβω τα σχοινιά!!!
<3
Υπέροχο… Κι αυτό το κείμενο που έγραψες..” Πέταγμα ” είναι!!! Μπράβο σου!!!!
Σας ευχαριστώ πολύ!
Τι εξαιρετικά δοσμένη κραυγή απόγνωσης για τη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα! Μάθημα για όλους μας γραμμένο με ποίηση! Μπράβο σου!
Η ποίηση ενώνει τους ανθρώπους και γέφυρες ποιεί
ποτέ της δε γκρεμίζει τα ανθρώπινα
μα τα προβάλλει σε τοίχους λευκούς
να μη μπορούν να τα στοιχειώσουν
οι σκιές
“μα όσο μου λέτε «Πέτα! Πέτα, πιο ψηλά!»
τόσο περισσότερο τραβάτε τα σχοινιά μου
και με καρφώνετε μέσα στη γη
όλο και πιο βαθιά”.
Εξαιρετικό, φίλη μου Παναγιώτα! Σπαραχτικό μέσα στην λιτότητα και την αφαιρετικότητά του, λέξεις που κόβουν σαν μαχαίρια και εικόνες που στοιχειώνουν.
Πραγματικά συγκλονιστικό!
Να είστε καλά φίλη Βάσω.
…ανατριχιαστικά υπέροχο… μεγαλειώδες…ΑΛΗΘΙΝΟ!!!!!
Με μια βασική προϋπόθεση…
Βγαλμένο μέσα από την σκληρή πραγματικότητα.
Δυνατό το ποίημα σας Χριστίνα!!!
Υπέροχο!!!
Παναγιώτα… Δεν πειράζει όμως. Πραγματικά, τι υπέροχο το όνομα Χριστίνα; Θυμίζει το Χριστό. 🙂
Σας ευχαριστώ για το σχόλιό σας!
Παναγιώτα, συνονόματή μου
ένα στίχο της Δημουλά
μόνο θα ήθελα να σου γράψω :
Kαι είναι η ασφυξία των διαστάσεων
ο σπόρος των θαυμάτων …
Κάποιοι στην ασφυξία σαν από πείσμα,
κάνουν καλύτερες πτήσεις …
Με την ευχή να γράφεις πάντα όμορφα ποιήματα σαν κι αυτό,
αφενός για να νικάς τις ασφυξίες κι αφετέρου για να μπορείς Παναγιώτα
μου να πετάς πιο ψηλά …
Τα λόγια των ανθρώπων μπορούν να φτιάξουνε ανθρώπους, μπορούν και να χαλάσουν.
Εσείς με τα δικά σας αλλά και της κυρίας Δημουλά με συγκινήσατε, καθώς είδα πως το πέταγμα είναι κοντά απλά θέλει τόλμη και υπομονή.
Πόσο μα πόσο συμπάσχω μαυτά τα λόγια σας. Μιλήσατε με την ψυχή σας μα και με την ψυχή πολλών ακόμα. Δεν είστε μόνη σαυτή τη σκλαβιά που μας έταξαν. Δεν είστε μόνη όμως ούτε και στα όνειρα που κλεφτά κάνετε. Ονειρευόμαστε, χορεύουμε , ζούμε μαζί. Κι όμως… το πέταγμα δεν αργεί.
Όχι δεν αργεί.. 🙂
Μπράβο σου κορίτσι μου. Ποιητική αποτύπωση μιας δύσκολης εποχής που κόβει φτερά. Εμείς όμως μάθαμε να πετάμε με την καρδιά μας!
Τα σχόλιά σας πάντα συνοδεύουν τα έργα μου. Κάτι που με τιμά ιδιαιτέρως.
Άναυδη η ανταπόκριση με λόγια σε κάτι τόσο βροντερά πραγματικό παρ’όλη την ποιητική του φορεσιά!Εύγε σας!
Σας ευχαριστώ
Πολύ ωραίο το ποίημά σου Παναγιώτα,Πέτα ψηλά…μόνο!!!!
🙂
Πέτα Παναγιώτα, πέτα κι άσε τους άλλους . Στο τέλος θα βαρεθούν να τραβάνε τα σχοινιά όταν σε δουν εσένα αποφασισμένη.
Άρχισε το πέταγμα..