Σπεύδουν πάντα οι μεγαλύτεροι να νουθετήσουν.

Ποιος είπε πως η ηλικία της ψυχής

μετριέται με τα χρόνια;

Ποιος ξέρει αν όσα πέρασες έχουν στοιβάξει 

χρόνια στην πλάτη σου; 

Απ’ αυτά που δεν μετριούνται με κεριά. 

Απ΄ αυτά που δεν κάνεις ευχή σαν φεύγουν. 

Μα σιωπάς. 

Κι όταν περάσει λίγος καιρός κι άμα μπορείς, 

Σηκώνεις το ρούχο και βλέπεις την πληγή. 

Την καθαρίζεις, την φροντίζεις 

και αν είναι η ώρα κλείνει. 

Αν δεν είναι…σαν αποκλειστική,

Την επισκέφτεσαι ξανά και ξανά. 

Μέχρι η επούλωση να γίνει. 

Αν γίνει ποτέ. 

Αν δε σε φάει, σαν σήψη, ολόκληρη. 

Αν δε σε καταπιεί και γίνεις χώμα. 

Τότε τελειώνουν όλα. 

Κι άσε τους άλλους να λεν πως ξέρουνε καλύτερα. 

Του καθενός ο δρόμος είναι δικός του,

Με άσφαλτο ή χαλίκι, 

με ζιζάνια παντού ή ροδοπέταλα, 

αυτό κανένας δεν το ξέρει. 

Η μοίρα μόνο ή ο Θεός. 

Όπως θέλεις πες το. 

Ή τύχη ακόμα αν θες. 

Δε θέλω να σε κακοφανήσω. 

_

γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου