Ίχνη
Που το αίμα μου λέει
Πως μάλλον είναι εφηβικά κατακάθια
Κρατώ καλά την μνήμη τους
Διότι αν λησμονηθούν
και τελέψει η ιδέα τους
Θα φύγει και η ελπίδα
Να αναστηθούν σε νέο χώμα
Χώμα νοτισμένο
Με ιδρώτα από ζαχαρόνερο
Σαν και κείνον που συνόδευε
Παιδιά χωρίς μπλούζες να δροσίζονται
Στο σαλόνι της πατρικής οικίας
Τα καλοκαιρινά απογεύματα
Με γέλια τόσο πηγαία
Που ξυπνούσαν πετρωμένους στρατιώτες
Κάνοντάς τους να θέλουν να παλέψουν
Για τη συνέχιση
Της πρότερης νιότης.
Μου λείπουν οι άνθρωποι
Όπως μου τους είχε συστήσει
Ο πατέρας μου
Τότε ήταν όλοι νέοι
Καλοί ή κακοί-
-δεν έχει τόση σημασία
Εγώ ξέρω πως τότε οι οικογένειες
Παίζαν με ταχύτητες δρομέων
Να δούνε ποια φαμίλια
Θα φτάσει πρώτη Καλαμάτα
Για να μπορεί να έχει τον πρώτο λόγο
Στις ιστορίες με ξόρκια και αερικά
Που καλούσαν τις νυχτερίδες στα μαλλιά μου.
Μα πιο πολύ μου λείπει
Η παιδική πεποίθηση
Πως όλοι θα ζήσουμε αιώνια
Πως ο θάνατος δεν θα αγγίξει εμάς
Μα κάποιους άλλους μακριά
Σε άλλη χώρα ή πλανήτη.

Είναι κατάρα να είσαι πρωτότοκος-
-το πρότυπο οφείλει να στέκετ’ αετίσιο.
Και ρυτίδες γεμίζει η λαχτάρα σου
Διότι μια ζωή δεν φτάνει να διηγηθείς
Όσα εσύ θυμάσαι από τα έτη της λεβάντας.
Οι σκυτάλες είναι πλασμένες να αλλάζουν χέρια.
Κείνα τα ξαδέρφια τα πρώτα
Που τα έμαθες να παίζουν με τουβλάκια
Να γελούν με τις βλακείες σου
Και να κατανοείς τις δικές τους,
Που τώρα η ζωή και η δημιουργία
Τους καλεί να γίνουν
εξέχοντες, περήφανοι κέδροι
λησμονούν μια γνώση,
Πως εσύ κρυβόσουν στο πίσω μπαλκόνι
Για να γευτείς μια γλυκιά αμαρτία
Που δεν έπρεπε να ζητήσουν
Για το καλό της υγείας τους.
Πόσο αλήθεια μπορεί να σε βοηθήσει
Στη ζωή να αποφεύγεις τις κακοτοπιές
Το ότι αναγνωρίζουμε την οχιά
Από το τριγωνικό της κεφάλι!
Έτσι την αποφεύγεις (αυτή και άλλα δαιμόνια)
Με ελιγμούς έμπειρου καπετάνιου
Σαν την συναντήσεις στα κτήματα
Ένα μελλοντικό καλοκαίρι.

Κοινή γνώση ποιητών
Μα και όσων καταπνίγουν
Τον καλλιτέχνη μέσα τους.
Εξάλλου αν οι άνθρωποι,
Αν ήταν φτιαγμένοι για να είναι μόνοι τους,
Κανείς δεν θα χαιρόταν
Σε μια μαζική κινητοποίηση
Έστω και για κάτι λυπηρό,
Έστω και στο πένθος
Που κουβάλησαν οι ράγες.
Θυμάστε;
Σαν χθες ήταν που απορήσαμε
Με την πολυκοσμία μας
Και που μέσα στην λύπη χαρήκαμε
Που μπορούμε να ενωθούμε.
Τότε δεν αναρωτηθήκαμε
Για τα λάθη του διπλανού μας-
-και ορθώς,
Ίχνη
Που η φύση μου λέει
Πως μπορώ να τα ζήσω και πάλι
Ίσως σε άλλη μορφή
Αν κάνω λίγη υπομονή
Και συνεχίσω να αγαπώ με πάθος
Τους ανθρώπους και τον τόπο μου.

_

γράφει η Κωνσταντίνα Καλογεροπουλου