Και όταν οι πάγοι ξεκινούν να λιώνουν,
και τα κύματα πνίγουν ιδέες, συναισθήματα, ψυχές,
και τα τσουνάμι τα νήματα της ζωής ξεκινούν να κόβουν,
άραγε θα θυμάσαι παλιές, χαραγμένες στο σώμα πληγές;

Όταν τα ρομπότ τον κόσμο κατακτήσουν,
σε έναν κόσμο γεμάτο νέον,
και τα ζώα δεν θα έχουν ποιον να αγαπήσουν,
θα με σκέφτεσαι σαν έναν έρωτα μοιραίο;

Όταν η ερημιά της άγριας δύσης σε κατακλύσει,
και ο καβαλάρης που έρχεται είναι αυτός χωρίς κεφάλι,
θα αναρωτηθείς αν εκείνος ο νέος σε έχει πραγματικά αγαπήσει;
Ή το μυαλό σου θα κάνεις τηλεόραση, αλλάζοντας κανάλι;

Όταν τα δέντρα όλα καούν και οξυγόνο πια δεν έχει μείνει,
πού θα έδινες την τελευταία σου ανάσα;
Θα την κρατούσες στα δικά σου χείλη για να ψήνει;
Ή θα μου τη χάριζες; Δώρο για την κάσα.

Όταν οι μέλισσες κουραστούν
και σταματήσουν να δουλεύουν,
μέλι στον κόσμο πια δεν θα υπάρχει
κι οι άνοιξες της γης θα λιγοστεύουν.

Κι αν όλα τα παραπάνω γίνουν ένα ένα ή μονομιάς όλα μαζί,
τι άραγε θα σου έχει μείνει να σου ζεσταίνει την ψυχή;
Και όταν ο χάρος έρθει την ομορφιά σου να κλαδέψει,
θα προτιμήσεις τον παράδεισο ή της κολάσεως τη ζέστη;

Μα αν τα λόγια μου αυτά σε έβαλαν σε σκέψεις,
για το παρελθόν, το παρόν και πώς σκέφτεσαι το μετά,
είσαι σίγουρος πως τη ζωή που έχεις τώρα θα την ξαναδιαλέξεις;
Ο κόσμος δεν τελείωσε και η καρδιά σου δεν σταμάτησε να χτυπά.

_

γράφει ο Ιωάννης Κασαπιάν