…της θάλασσας… Ανθολόγιο ποίησης ebook issuu.com

______18 θαλασσοποιήματα της Ελένης Ιωάννου______

______από το Ανθολόγιο ποίησης “…της θάλασσας”______

__________________________________________________________

ΕΞΑΝΤΑΣ 

Σ’ ένα βράχο βρίσκομαι

καταμεσίς της θάλασσας.

Ατενίζοντας τον ορίζοντα

ταξιδεύω με οδηγό της μέρας

τα θαλασσοπούλια.

Ακριβής πυξίδα τ’ αστέρια

στη σκοτεινιά της νύχτας.

Ο βράχος ακλόνητος,

ερμηνευτής του παφλασμού του κύματος.

Ο εξάντας των ονείρων μου καθοδηγητής.

Αρνούμαι να γυρίσω στη στεριά

πάνω στη ράχη ενός δελφινιού

που μου το στέλνει η θάλασσα.

Αρνούμαι να γίνω στεριανή και να ριζώσω.

Γοργόνα θαλασσών θα ξημερώσω.

ΜΗΛΟΣ 

Άσπρα περιστέρια

στους απόκρημνους βράχους

τα φτωχικά σπίτια

αγναντεύουν τα καΐκια,

της επιστροφής καρτέρι.

Ευλογία ο γυρισμός

των αγαπημένων.

Ευλογημένος τόπος

γιομάτος καλούδια

περλίτη κι ασπροκέντια,

ψάρια κι οψηδιανό.

Όλων των λογιών οι θησαυροί

σε τούτο το νησί της Αφροδίτης

που σαν τ’ όνομα της Θεάς

και τα πλούσια κάλη του.

Ερείπια αρχαίων ψυχών.

Μεταξένιες παραλίες.

Καθάριες θάλασσες.

Και καρδιές από χρυσάφι.

Σαν σε ένα όνειρο.

Σ’ ένα παράδεισο,

τη Βήλο, τη Μήλο,

το νησί της Αφροδίτης.

ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑ 

Το Μεσολόγγι ατάραχο

στην αλμύρα του μπλε

αγναντεύοντας το πέλαγο

περιμένει να γυρίσεις

σα ξεμακραίνεις

στ’ ανοιχτά της λιμνοθάλασσας

τ’ αγνάντι σου γίνεται βίωμα

η θάλασσα βιοπάλη

η βάρκα σου, το σπίτι σου

κι εσύ χωρίς αγκάλη

στα κύματα τον πόνο σου

ξομολογάς και κλαις.

Δ-ΑΙΟΛΟΣ 

Τα μελτέμια αιφνιδίως αποχώρησαν,

οι καταιγίδες και οι τρικυμίες

έγιναν αδελφοποιτές.

Οι φουσκοθαλασσιές με αντάριασαν.

Από τότε που ξέσπασαν τα μπουρίνια

τα πάθη έγιναν τρικυμιώδη

και θυελλώδεις οι οργές.

Κακός αέρας ξεσήκωσε τα λογικά μου

κι αφέθηκα να παρασυρθώ

με ένα ερωτικό ανεμολόγιο

στα καπρίτσια των θαλασσών.

Γοργόνα των βυθών και των αφρών

γυρεύω Μεγαλέξανδρους

στις θάλασσες των Ινδιών

για να μου δώσουν απαντήσεις.

Και στου Βοσπόρου τα στενά

ρωτώντας πάω στην Πόλη

να φωνάξω “… νίκα”

και να ξεπλύνω στην Αγιά Σοφιά

τις αμαρτίες των Βυζαντινών

που ποτέ δε διάβασαν την επιγραφή

“Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν”

Νόημα κανένα… Ας είναι οι αέρηδες

που θα με μεταμορφώσουν σε ωραία Ελένη

και ο Έρωτας να’ ναι οδηγός και ανεμούριο.

Της Ιστορίας τα ευτράπελα

ας τα πάρει ο Δ-Αίολος

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΜΝΗΜΕΣ 

Η σκέψη μας είναι εκεί

στις ηλιόλουστες μέρες

που χάθηκαν στην άμμο

καθώς το κύμα

βγήκε στην ακτή

και τράβηξε μέσα του

το καλοκαίρι.

ΒΙΡΑ ΤΙΣ ΑΓΚΥΡΕΣ 

Η μέρα, ένα καράβι που φεύγει

κι εγώ ταξιδεύω μαζί του,

από την πλώρη στην πρύμνη

από το κατάστρωμα στ’ αμπάρι

με μπουνάτσα και μποφόρ.

Το βράδυ κατεβαίνω στα λιμάνια της νύχτας

για να επιβιβαστώ το πρωί στο επόμενο καράβι.

Κάθε χάραμα ξεκινάει ένα νέο ταξίδι αλαργινό.

Βίρα τις άγκυρες…

ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ 

Κορίτσι της άμμου

πλασμένο με γη κι ουρανό

με την αλμύρα στα χείλη

και την τρικυμία στην καρδιά

κρύψου μη σε βρει η καταιγίδα

τρέξε στις σπηλιές των βράχων

φύγε μακριά από τη θάλασσα

πριν σε μαγέψουν τα στοιχειά της

και σε κλείσουν στο υγρό της σώμα

η Φάτα Μοργκάνα θα γίνεις

των νυσταγμένων ναυτικών.

Είναι ανώφελο να λιάζεσαι

σα τη σαύρα στον ήλιο

η ματαιότητα αυτού του κόσμου

σε κυριεύει ανεξέλεγκτα.

Τρέξε πριν σε καταπιεί

το ήρεμο κύμα της ακτής

και γίνεις κτήμα του.

Πριν πνιγείς στ’ όνειρο

ξύπνα στη ζωή.

ΤΟ ΔΕΛΤΑ 

Το δέλτα του ποταμού

Ξεδιάντροπα χύνεσαι μέσα μου

σαν ποταμός που χύνεται στη θάλασσα

νομίζοντας πως της χαρίζει τη ζωή

εκβάλλοντας ορμητικά στο δέλτα, μέσα της

θαρρείς και θα επικρατήσει της Κασπίας ο Βόλγας…

ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ 

Ορίζοντά μου

διευρύνεσαι ανεξέλεγκτα

σε χάνω από τα μάτια μου.

Ευτυχώς είναι η θάλασσα

που σε ξαναφέρνει ως κύμα

στην ακρογιαλιά μου.

ΤΟ ΨΑΡΑΚΙ 

Χύνεται η θάλασσα μπροστά στα μάτια σου

κι εσύ μόνιμα κλεισμένος σε μια γυάλα.

Διάχυτη η ειρωνεία στο Αιγαίον πέλαγος.

Ο ορίζοντας σε ξεγελά ψαράκι

κι εσύ πως θα βουτήξεις

στ’ ακρογιάλι ονειρεύεσαι.

ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΑΣΗΜΙ 

Άνθρωπε,

πιάσε μια χούφτα ασήμι από τη θάλασσα

και δώσε την στο γυμνό ολόγιομο φεγγάρι,

Θ’ ασημοφέγγει όλη τη νύχτα στην αγκαλιά της

φωτίζοντας το μοναχικό σου περίπατο στη γη.

ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ… 

…η δύναμη που έχουμε μέσα μας

και σκάει σα κύμα

σε εκείνους που θέλουν

να δροσιστούν στην ακροθαλασσιά της.

ΣΩΠΑΣΕ 

Σώπασε, μη μιλάς

τα μυστικά

δε πρέπει να τα λες

πρέπει να τα κρατάς

στο βάθος της ψυχής

να χύνονται σα θάλασσες

στα έγκατα της γης

και στον πυρήνα της

λάβα να γίνονται

και να σε καίει η σιωπή

κανείς να μη καταλαβαίνει…

ΘΑΛΑΣΣΑ ΓΗ ΖΩΗ 

Δε στερεύει η θάλασσα

που τόσα χρόνια

τα κύματα της

βγαίνουν στη στεριά.

Δε βουλιάζει η γη

που την πατάμε.

Είναι ακόμη εδώ

και μας ανέχεται.

Δεν αφανίζεται η ζωή.

Γεννιέται  και πεθαίνει

και θα πεθαίνει …

και θα γεννιέται…

Η ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΝΕΦΕΛΗ (απόσπασμα) 

Στο νεφέλωμα του κόσμου μας

ήρθες να συμπληρώσεις την ανθρώπινη ύπαρξη.

Με χρυσά ποτάμια στα μαλλιά,

να ρέουν… στα λιμάνια των ανθρώπων

 και πράσινες ατόλες  στα μάτια,

να ξεκουράζονται…

οι κορελλογεννημένες γοργόνες των ονείρων σου

 ατενίζεις το ζοφερό μέλλον

 τραγουδώντας, παίζοντας, φεγγοβολώντας

 σκορπίζεις χρυσόσκονη γύρω σου.…

Στων ματιών σου τις γαληνεμένες θάλασσες

 ξεθυμάνουν οι φουρτούνες…

ΣΑΠΙΟΚΑΡΑΒΟ ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΟΥ ΕΡΩΤΑ

 Θα λούσω τα μαλλιά μου

με τ’ αλμυρό νερό της

την ώρα που κοιτάζεις

έτσι αόριστα τη θάλασσα

μες στην ανυπαρξία μου εγώ ζηλεύω

που σου αποσπά την προσοχή.

Φοβάμαι πως θα εντοπίσω

την αλμύρα που διαχέεται μέσα σου

την πίκρα που σου σφαλίζει τα χείλη

τα φύκια που σε τυλίγουν στα βάθη της.

Τις νύχτες που σε σκεπάζουν

μ’ αλμύρα οι θαλασσινές αύρες

και γεμίζεις με άμμο και κοχύλια

στης ακροθαλασσιάς τα νυχτοπερπατήματα

θα γίνω φάρος στεριανός σ’ απάνεμο λιμάνι

μήπως και με εντοπίσεις βλέποντας το φως

και ‘ρθεις και ξαπλώσεις δίπλα μου

βράχος ακλόνητος να μείνεις

να μη κατρακυλάς κι απομακρύνεσαι

στον ορίζοντα της θάλασσας.

Θα ανασαίνεις πλάι μου ήρεμα

κι εγώ θα σου διαβάζω

από θαλασσοφαγωμένα βιβλία

ιστορίες και παραμύθια του βυθού

για γοργόνες και θαλάσσιους δαίμονες

για μαϊστράλια και ξεχασμένους ναυτικούς

από μεθυστικούς έρωτες μιας βραδιάς

στ’ αμαρτωλά λιμάνια του κόσμου,

με μια διάθεση διερευνητική,

μη στραφείς πάλι σε φυγή

και ταξιδεύει ο λογισμός σου

και βουλιάξεις στα αβαθή σα

σαπιοκάραβο σκουριασμένου έρωτα.

Όχι δε θα σ’ αφήσω να πνιγείς

μες στους ψιθύρους των κυμάτων

στων αναδιπλωμένων σου συνηθειών

το βόλεμα να ξεκουράζεις τις μνήμες.

Θα σε ζωντανέψω μ’ ένα φιλί μου

και μ’ ένα ξόρκι θα λύσω τα μάγια

των Σειρήνων και της Κίρκης.

Παρά την άρνησή σου εγώ θα προσπαθώ

κι ας πρέπει να ξαναλουστώ

μες στα ενάλια βάθη των θαλασσών σου.

 ΣΜΥΡΝΗ 1922 

 …σιωπηρή η μνήμη

σπαράζει

στη θέα των γεγονότων

κλαίουσα η ψυχή

πνίγεται

στη θάλασσα των δακρύων

καμένη η καρδιά

μαυρισμένη

από καπνούς και στάχτες

κρύβονται όλες

μη τις δει ο εχθρός

και τις υποτάξει στη λήθη

θέλουν τις θύμησες

δικές τους

πονούν οι χαμένες πατρίδες…

ΕΛΛΑΔΑ 

H Ελλάδα

Απέραντο γαλάζιο η Ελλάδα,

ουρανός και θάλασσα γίνονται ένα,

χάνονται στην αχνή γραμμή του ορίζοντα.

Τόσο πολύ πράσινο ξεθωριάζει από το γαλάζιο,

ο ήλιος λάμπει αντανακλώντας στους μεγάλους βράχους

και στους κόκκους της άμμου στις απέραντες χρυσές παραλίες

ζεσταίνει το σώμα, την καρδιά και κάνει το νου να ταξιδεύει μακριά.

Η θάλασσα φεγγοβολά, γαληνεμένη αφήνεται στα χάδια του ήλιου και στου

ανέμου το απαλό φύσημα, αφήνοντας τα καράβια να διαπερνούν το κορμί της

 ταξιδεύοντας τις ανθρώπινες μνήμες.

Αυτή η απεραντοσύνη του γαλάζιου με κάνει ευτυχισμένη, αφάνταστα ήρεμη.

Ελλάδα, ένας παράδεισος σε τούτη τη Γη που πρέπει να αγαπάμε και να προστατεύουμε.

~ΕΛΛΑΔΑ, ΣΑΠΙΟΚΑΡΑΒΟ ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΕΙ ΣΤΙΣ ΦΟΥΡΤΟΥΝΕΣ~

~ΟΙ ΕΛΠΙΔΕΣ ΜΑΣ… ΒΑΡΚΟΥΛΕΣ ΜΕΣΟΠΕΛΑΓΑ ΑΡΜΕΝΙΖΟΥΝ~

~ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΨΥΧΗ ΑΠΥΘΜΕΝΕΣ~

~ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΑΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

 ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΥΛΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΔΗΜΗΣΑΝ ΕΙΣ ΚΥΡΙΟΝ…~

________________________________________________

ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ___ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ

http://obsessionforpoetry.blogspot.gr/