Μου στέκεις
θωριά ακριβοθώρητη και φέγγος  μεγαλοσύνης.
Και σε γρικώ Απρίλη.
Στο λιόγερμα τα χρώματα στο σούρουπο οι ύμνοι,
το γλύκασμα αποσπερνό και η ψυχή ανέμι.
Σαστίζει ο νους και φθέγγεται χαρές και ομορφάδα.

Μου τρέχεις
πεφταστέρι καλοσήμαδο και εωθινό αγέρι.
Και σε καλώ το Μάη.
Στο άνθισμα βεργολυγερή, στο κορφολόγημα λαχτάρα,
το φίλημα κόκκινη ανατολή και η αυγή  μαγνάδι.
Προτρέχει τ’ όνειρο της πεθυμιάς και την καρδιά ζεσταίνει.

Μου φεύγεις
πελάγου ορίζοντας  πλατύς και ουρανού απλωσιά.
Και σε γνέφω μνήμη.
Τ’ απάντημά σου μάγεμα και η ματιά σου ξόμπλι,
το γλυκομίλημα ανθός και η ζωή περβόλι.
Γυρεύει η νύχτα θύμησες κι η μοναξιά αποκούμπι.

Μου στέλνεις
νοσταλγίας κάλεσμα και πόνεμα απουσίας.
Θα σε κρένω αγάπη.
Το καρτέρεμα προσευχή κι ο αγνισμός στ’ αγνάντιο,
ο γυρισμός σου λάμπρισμα κι η πλησμονή ανάσα.
Αγγίζει η ψυχή τη θέωση κι ο λογισμός το θάμα.

_

γράφει ο  Γιώργος Αλεξανδρής