Κάποιοι την έχουν αποκαλέσει

Και θαύμα της ζωής.

Μια αγάπη που ενώνεται

Ατέρμονα

Δίχως τέλος και αρχή.

Σα το μυστήριο που διέπει

Τη πλάση του σύμπαντος.

Έχω ακούσει πολλά για αυτή,

Μα δεν έτυχε ποτέ να την γνωρίσω.

Ένα αγκάθι ριζωμένο στα στήθη μου.

Έχω συνηθίσει όμως να υπάρχω,

Παρά την απουσία της.

Μια ανιδιοτελής αγάπη

Που μάλλον δεν άξιζα

Να ζήσω(;)

Έχω ακούσει πολλά για σένα…

Μα, γνωρίζω μόνο ένα.

Ό,τι και αν ακούμπησες μαράθηκε.

Στο πέρασμα σου μυρίζει σήψη

Και αποσύνθεση.

Αφήνεις μόνο στάχτες πίσω σου.

Και σαν μια μέρα χαθείς,

Κανείς δε θα μάθει ποτέ ότι

Υπήρξες.

Γιατί κανείς, δεν θέλει

Να σε θυμάται.

Δεν είχες ποτέ ζωή.

Δεν είχες ποτέ ταυτότητα.

Δεν είχες αγάπη μέσα σου.

Δεν υπήρξες, ούτε για μια στιγμή.

Απλά ζούσες.

Μήτε σαν άνθρωπος,

Μήτε σαν οντότητα.

Μια άυλη υπόσταση.

Είσαι η ιδέα που ορέγεται

Ο θάνατος

Και το λάθος που απαρνιέται

Ότι διέπραξε η ίδια η ζωή.

Όσο και αν περήφανα

Κραυγάζω, το πόσο πολύ σε

Μίσησα,

Κατά βάθος λυπάμαι.

Εσένα, εμένα, εμάς.

Και όλα εκείνα που δεν έμελλαν

Ποτέ να ’ρθούνε.

_

γράφει η Χριστίνα Γεωργάκη