«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!»

Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)

«Έχετε πολύ ωραία μαλλιά…» είπε με χαμογελαστό βλέμμα, προτού το αμήχανο χέρι της μητέρας του τον αρπάξει βίαια. Πρώτη μέρα στα θρανία, και ο δρόμος είχε γεμίσει από πιτσιρίκια και έφηβους που μετά τον αγιασμό και την παραλαβή των σχολικών βιβλίων ξεχύθηκαν στη γειτονιά, γεμίζοντας τον αγέρα πολύχρωμες φωνές και γέλια. Επέστρεφα κάπως κουρασμένος από την πρωινή βόλτα του σκύλου και είχα σταματήσει σκυφτός στο πεζοδρόμιο προσπαθώντας να βγάλω ένα σκουπιδάκι από την πατούσα του, που τον ενοχλούσε. Το μυαλό μου έτρεχε στην καθημερινή ρουτίνα και τις υποχρεώσεις της ημέρας.

«Να το χαϊδέψω;» ρώτησε μια παιδική φωνούλα βγάζοντας με από τις σκέψεις μου.

Απάντησα καταφατικά δίχως να κοιτάζω το μικρό αγόρι, καθώς ήμουν απασχολημένος με τον τετράποδο σύντροφο.

«Όχι από μπροστά!» άκουσα επιτακτική τη φωνή της μητέρας, και τότε μονάχα γύρισα. Στυφή, απόμακρη έκφραση, στόμα σφιχτό, ψυχή οχυρωμένη, στεγνή σαν το αυστηρό της ντύσιμο.

Ο μικρός απτόητος συνέχιζε να χαϊδεύει με λαχτάρα τον σκύλο. Σηκώθηκα λέγοντας προς την μητέρα καθησυχαστικά:

«Μην ανησυχείτε, είναι ήρεμος, δε δαγκώνει ποτέ…» μα πριν προλάβω να τελειώσω την πρόταση, ήρθε το άδολο, αναπάντεχο, παιδικό κομπλιμέντο.