Όταν

 κοιμίζεις

 το πρόσωπο σου

 στην καρδιά μου

 – όλος ο κόσμος

 αναστέλλεται –

 και τα δυο σου χέρια

 όπως χορεύουν

 με την θλίψη μου

 – περισσεύουν

 μια ομορφιά

 για να χτίζω

 την ύπαρξη σου

 απ’ το ύφασμα του ονείρου.

 Πάνω στο δέρμα μου

 – οι ουλές

 παίρνουν πάντα

 την εικόνα σου –

 και ανάμεσα

 στο δέρμα μου

 και στην ενθύμηση

 των ματιών σου

 – πηγάζει

 εκείνη

 η μεθυσμένη στιγμή

 που δεν γεύτηκα.

 Ο κόσμος

 αναστέλλεται

 όταν σφιχτά

 τεντώνω

 τις πληγές σου

 για να παίξω

 αυτή την

 άυλη μουσική

 της καρδιάς σου

 και να σκοτωθώ

 από το φως σου.

Στην καρδιά μου

 – έχει αποτυπωθεί

 ένα ποίημα

 που έχει

 τα μάτια σου.

 Θυμάμαι

 την πρώτη φορά

 που κάναμε έρωτα

 – οι μοναξιές μας

 έφτιαχναν

 ένα δυνατό φως

 όπου αυτό

 έπεφτε στις άκρες

 του κορμιού σου

 – και από εκεί –

 ένα ποίημα

 γεννιόταν.

 Αχ – πόσες φορές

 δεν πέθανα

 απ’ το φιλί σου;

 Μα κάθε

 ανάσα σου

 με έκανε αθάνατο.

 Θα σε θυμάμαι

 – με εκείνο

 τον διάφανο πόνο

 που λυτρωνόταν

 μόνο σαν τον ζούσαμε.

 Ο κόσμος

 – απ’ όταν

 ανταλλάξαμε

 τις υπάρξεις μας –

 αναστέλλεται

 σε

 κάθε σιωπή

 που περνά.

 Και εγώ

 συχνά

 ονειρεύομαι

 πως μας

 σκεπάζει

 εκείνο το όνειρο

 που χορεύουμε

 πάνω στο φως

 ή εκείνες

 τις κρύες νύχτες

 που το μόνο

 ευτύχημα

 στην κόλαση

 ήταν το πρόσωπο σου

 στην καρδιά μου.

_

γράφει ο Μάνος Μαλέσης