Τον Νοέμβριο του 2019, στο τελευταίο «ζωντανό» Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και με αφορμή τα 60 χρόνια συνεχούς παρουσίας του, οι αρμόδιοι έκαναν ένα ξεχωριστό δώρο στους φίλους του Φεστιβάλ: ένα κόμικ. Τότε θυμάμαι είχα ενθουσιαστεί, αλλά το βιβλίο δεν είχα προλάβει να το αγοράσω. Και σχεδόν ενάμιση χρόνο αργότερο, λαμβάνοντας το ενημερωτικό δελτίο του Φεστιβάλ, το βρίσκω σε μία ειδική προσφορά για την «ημέρα των ερωτευμένων». Διόλου τυχαία η πρόταση αγοράς, βεβαίως, καθώς το κόμικ αφορά, εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον, μία πολύχρονη ερωτική ιστορία που γεννιέται, πεθαίνει και ανασταίνεται μέσα στην πολυετή ιστορία του Φεστιβάλ. Με αυτόν τον τρόπο το κόμικ σε ταξιδεύει από τις αποθήκες του Φεστιβάλ στα μπαρ της πόλης και από εκεί στον κινηματογράφο Ολύμπιον, στα κάστρα, στην Άνω Πόλη, στον Πύργο του ΟΤΕ.

Οι τρεις κομίστες (Γιώργος Γούσης, Παναγιώτης Πανταζής και Γεωργία Ζάχαρη) έχουν κάνει μία πολύ αξιόλογη δουλειά όσον αφορά τον σχεδιασμό της πόλης και των χώρων του Φεστιβάλ. Και είναι πραγματικά ενδιαφέρον το ότι η ακριβής μεταφορά όλων των τοπίων γίνεται από ανθρώπους που δεν έχουν ζήσει στη Θεσσαλονίκη, παρά μόνον ως επισκέπτες και στο πλαίσιο του Φεστιβάλ. Για όποιον έχει βιώσει αυτή τη μαγευτική εμπειρία νιώθει πραγματικά ότι (ξανα)βιώνει όλα εκείνα τα συναισθήματα που σε γεμίζει η επαφή με την έβδομη τέχνη, τους ανθρώπους της, τους εθελοντές, τους σινεφίλ και τους τυχαίους περαστικούς. Ομολογουμένως η ανάγνωση του κόμικ σε αυτήν την ιδιαίτερη περίσταση που ζούμε όπου οι κινηματογράφοι έχουν να λειτουργήσουν πάνω από έξι μήνες, σου δημιουργεί και μία θλίψη για όλα όσα έχουμε χάσει και χάνουμε καθημερινά. Θεωρώ, ωστόσο, ότι η «φεστιβαλική» αυτή ατμόσφαιρα αγγίζει και τον αναγνώστη που δεν έχει επισκεφθεί ποτέ κανένα αντίστοιχο φεστιβάλ. Ενδεχομένως, αυτό το βιβλίο να γίνει η αφορμή για καινούριες περιπέτειες στο μέλλον, όταν θα μπορούμε και πάλι να συνυπάρχουμε στον ίδιο χώρο χωρίς φόβο.

Οι δημιουργοί, αναλαμβάνοντας να φτιάξουν ένα κόμικ για το φεστιβάλ πέτυχαν, τελικά, πολλά περισσότερα, καθώς δεν είναι μόνον η ατμόσφαιρα που αποτυπώνεται άριστα στο χαρτί τόσο από την πλευρά των θεατών όσο και από την πλευρά των ανθρώπων του φεστιβάλ (εθελοντών, διοργανωτών κ.λπ.), αλλά η ίδια η ουσία του Φεστιβάλ: το σημείο συνάντησης παραμένει ακλόνητο, οι άνθρωποι αλλάζουν. Η ιστορία του κόμικ είναι αρκετά απλή, αλλά όχι απλοϊκή σε νοήματα και συναισθήματα. Πρόκειται για την ερωτική ιστορία του σκηνοθέτη Σωτήρη  και της κριτικού Ντάρια που γνωρίζονται στο φεστιβάλ, γίνονται ερωτικοί σύντροφοι, χωρίζουν και ξαναβρίσκονται στο φεστιβάλ από τη θέση του καταξιωμένου σκηνοθέτη εκείνος και της Διευθύντριας του Φεστιβάλ εκείνη. Πρόκειται, ταυτόχρονα, και για ένα ταξίδι ζωής από την εποχή της νεανικής ανεμελιάς και του ονείρου στην κατάκτηση των στόχων και στην ενηλικίωση που δεν φέρνει ποτέ το τέλος, καθώς η χαρά και η ολοκλήρωση του ατόμου παραμένει μία διαρκής αναζήτηση και προσπάθεια. Παράλληλα, αγγίζεται σε μικρότερη έκταση και η έννοια της φιλίας η οποία, τελικά, δεν εξαρτάται ούτε από τον τόπο ούτε από τον χρόνο. Η πραγματική φιλία είναι δοτική και ξέρει να συγχωρεί.

Η διήγηση είναι αρκετή σύντομη και η πλοκή εκτυλίσσεται πολύ γρήγορα, γεγονός που αποτυπώνεται και στο μέγεθος του βιβλίου (μόλις 184 σελίδες που καλύπτουν σχεδόν τρεις απροσδιόριστες δεκαετίες οι οποίες αντιστοιχούν, με τη σειρά τους, στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον των εξήντα χρόνων του Φεστιβάλ). Έτσι, πολλές σκηνές αφήνονται στη φαντασία του αναγνώστη, ενώ με πρωτότυπο και εύστοχο τρόπο βλέπουμε τους ήρωες να συνδιαλέγονται με τυχαία, άγνωστα πρόσωπα τα οποία λειτουργούν ως καθρέφτης του εαυτού τους, εκφράζοντας τη σκληρή αλήθεια που γνωρίζουν ενδόμυχα οι ίδιοι οι ήρωες, αλλά που φαίνεται πως φοβούνται να παραδεχτούν ή να αντιμετωπίσουν. Ακόμη, βλέπουμε πολλούς διάσημους ανθρώπους του κινηματογράφου και φίλους του Φεστιβάλ να αλωνίζουν στις σελίδες του κόμικ άλλοτε σαν αλαζόνες και άλλοτε σαν «κοινοί θνητοί».

Αυτό που προσωπικά θεώρησα παράταιρο, αναλογιζόμενη και το νεαρό της ηλικίας των δημιουργών, ήταν η απλοϊκότητα με την οποία σκιαγραφούν μέσω των εικόνων και της γλώσσας τη νεολαία και την επικοινωνία μεταξύ των νέων, πιθανόν, θέλοντας να αποδώσουν πιο γραφικά τη νεανική ανεμελιά. Αντίστοιχα, περιττές φαίνονται και οι σκηνές γυμνού οι οποίες μάλλον εξυπηρετούν τους κλασικούς κανόνες υπερβολής και γραφικότητας των κόμικς.

Εικονογραφημένο σε άσπρο και σε αποχρώσεις του γκρι, με συνεχή ροή και αρμονική συνύπαρξη των σχεδίων των τριών comic artists, το «ΦΕΣΤΙΒΑΛ» ενώνει την ένατη τέχνη με την έβδομη, το παρελθόν με το μέλλον και την πραγματικότητα με τη φαντασία σε ένα ταξίδι με επίκεντρο τις ανθρώπινες σχέσεις.