Χθες,

με μια κίνηση ηχητική και πρόσχαρη,

άναψα τα κεριά που έχω στο σαλόνι μου.

Όχι όλα ▪︎

μόνο εκείνα που μου πρόσφεραν την χαρά της συμμετρίας.

Μα το ξέρεις▪︎

ακόμα και εκεί πρέπει να υπάρχει μία τάξη

έτσι για να πιστέψω πως μπορώ να γαληνέψω το εσωτερικό μου χάος.

Αμέσως – αμέσως, το βλέμμα μου σταμάτησε απάνω σε δύο φλόγες

Η μία, 

σταθερή, ακλόνητη και παραδόξως αέρινη,

ήμουν εγώ▪︎

τέτοια είναι η πεποίθηση μου για σένα 

πως τα σκοτάδια σου δεν τα φοβάμαι

ίσα, ίσα χαίρομαι 

που σε στιγμές δευτερολέπτων 

πάω να τα σβήσω▪︎

και ας μην σου βγαίνει να μ’ αφήνεις,

και ας κατρακυλάς πάλι 

στην άβυσσο των χαραγμένων σου ρυτίδων,

που η ζωή τόσο σκοτεινά σου πρόσφερε.

Η άλλη,

γρήγορη, χορευτική και γνώριμη,

λαλίστατη και άκρως κυνική,

ήσουν εσύ▪︎

Έτσι γοργά τρομάζεις τους αδύναμους

Με καπνό μαυριδερό,

Που βγαίνει από μέσα σου,

σε γραμμή ευθεία προς τα πάνω

τα όρια του χάνονται στον αέρα που αναπνέω

και μέσα μου μπαίνει,

κακό μου κάνει,

πιο πολύ και απ’ του τσιγάρου τον καπνό, τον ίδιο.

Σαν εκείνη την φορά, θυμάμαι,

Που αυθόρμητα μια ερώτηση δική μου απάντησες

για τις καλοκαιρινές σου διακοπές, νομίζω,

με λόγια αισιόδοξα, πηγαία εκφράστηκες,

όμως αυτόματα να τα αναιρέσεις θέλησες,

από συνήθεια ίσως βολική.

Είναι λογικό▪︎

στους χτύπους της καρδιάς η συνήθεια λειτουργεί,

σαν νάρκη δεμένη με αλυσίδα στον αστράγαλο.

Βαριά την σέρνουμε ξοπίσω μας,

στον ψυχισμό μας επιδρά σαν λόγια κακού συμβουλευτή, 

που σωστά μεταχειρίζεται τον λόγο.

Μακάρι να την έσβηνα, μακάρι, με μια γόμα▪︎

όπως ανάλογα τις λέξεις σβήνω,

για να βρω αυτές που εσένα καλύτερα σου πάνε.

Πόσο περίεργο αλήθεια είναι!

Δυο φλόγες καίνε δίπλα  -δίπλα,

Σε συμμετρία μαγική.

Δες όμως▪︎

Χωρίς αιτία προφανή,

χωρίς ανέμους δυνατούς,

χωρίς καν ένα ρεύμα στιγμιαίο,

μοιάζουν αντίθετες.

Η μία σε παύση, η άλλη σε χορό.

Είναι όντως τόσο αλλιώτικες, μα και τόσο ίδιες ταυτόχρονα,

ποιος μπορεί να ξέρει,

εκτός από αυτές τις ίδιες 

χώρια και μαζί, λένε μια ιστορία.

Γι αυτήν γράφω τώρα▪︎

σε μια προσπάθεια, χαραγμένη στον χρόνο να μείνει,

όλες οι ιστορίες έχουν ένα τέλος,

αλλά το δικό μας, δεν έχει γραφτεί ακόμη.

_

γράφει η Κωνσταντίνα Καλογεροπουλου