Σκοτεινές σκέψεις ακούγονται σαν σειρήνες στα αυτιά μου

Θέλω να ξεφύγω από το βάρος της γνώμης των άλλων

Η ηχορύπανση της πόλης με ταράζει,

 Η ησυχία της επαρχίας με τρομάζει.

Φοβάμαι ότι δε θα τηρήσω τις υποσχέσεις μου 

Και δεν θα δείξω σταθερότητα στις αποφάσεις μου.

Ίσως οι πράξεις μου αναιρέσουν τα λόγια μου 

Η απόσταση απαλύνει τις πληγές μου,

οι αναμνήσεις δεν με λυπούν

Γιατί το χθες δεν το νοσταλγώ

Γιατί το χθες δεν μου αξίζει,

Γιατί στο χθες ήμουν μια άλλη εκδοχή μου,

 την οποία με ευγνωμοσύνη αποχαιρετώ 

Η μόνη μου κληρονομιά θα είναι ο χρόνος,

Μακάρι όλα να τα είχα κάνει με τον σωστό τρόπο,

Να μη με εμπόδιζε σε τίποτα ο τρόμος

Φοβάμαι ότι δε θα δώσω προτεραιότητα στο τι νιώθω,

Και ότι θα πληγώσω κάποιον που αγαπώ,

Ότι θα γίνω κάτι άλλο από αυτό που ονειρεύομαι,

Και ότι με πλήρη αγνότητα δε θα εκπορεύομαι

Μέσα από νέες δοκιμασίες θα αναγεννηθώ 

Για τις ανάγκες μου δεν θα απολογηθώ

Μακάρι να μην προσγειωθώ απότομα,

Όταν θα γίνω ένα με το χώμα, να μη φοβηθώ 

_

γράφει η Δέσποινα Χρυσάνθου – Τσακιρίδου