Συρματοπλέγματα πολλά
πλήγωσαν τα χρόνια μου τα παιδικά.
Και έτσι παιδί μικρό και πληγωμένο,
σκαρφάλωσα σ ’ άλογο που άπλωσε φτερά.
Πέταξα πάνω από κίτρινα κι αχυρένια αλώνια.
Πάλεψα με δράκους, με στοιχειά,
με μάγισσες και μνήμες σκοτεινές.
Λουλούδια και πουλιά εγώ δεν είδα
τα μάτια μου κλειστά.
Σταλακτίτες κοφτεροί τα δάκρυα
τ’ αλμυρά γενήκαν
κι έπεσαν, έσκισαν την καρδιά
και άφησαν ανοιχτή πληγή
που ακόμα με πονά.
Τα χρόνια έγιναν βουβή λαλιά.
Το σώμα έμεινε αλύγιστο νεκρό.
Ο ουρανός σκέπασε τα όνειρα.
Η γη σκόνισε τ’ αστέρια.
Φοβάμαι τη στιγμή που ο χρόνος
θ’ ασπρίσει τα μαλλιά μου
και θα κυλάει νεκρό στις φλέβες μου
το παρελθόν.
της Εύας Κασιάρου
“σκαρφάλωσα σ ’ άλογο που άπλωσε φτερά”
Συρματοπλέγματα… που άλλοι έστησαν για μας… που συχνά στήνουμε εμείς γύρω στην ψυχή μας… και που θέλει δύναμη για να πετάξεις πάνω τους – αν…
Μια γοητευτική περιγραφή της αγωνίας όλων μας για απόδραση είναι το ποίημα της φίλης μας της Εύας – τυχεροί όσοι το κατάφεραν… έστω και λίγο… έστω και για λίγο…
Σε ευχαριστώ !! http://youtu.be/-sAeA_bdvp0
Μια εξαιρετική διαδρομή μέσα στον χρόνο με ρυθμό βηματισμού από το παρελθόν στον φόβο όλων μας, μην γίνουν κάποτε στο μέλλον όσα ζήσαμε, “άσπρα μαλλιά” και “παρελθόν που θα κυλάει νεκρό στις φλέβες..”
Η φίλη μας η Εύα μας εικονογράφησε τούτο το ταξίδι με έναν όμορφο δικό της τρόπο που με συνεπήρε. Να σαι καλά Εύα.
Σε ευχαριστώ … το νεκρό παρελθόν με φοβίζει, όπως θα πρέπει να φοβίζει όλους μας.
http://youtu.be/MHf1_j9dQ4U
δραματικο το ποιημα και πολυ δυνατο.Το διαβασμα του φερνει ανατριχιλα και ο αναγνωστης το αφηνει με σεβασμο.ΕΥΓΕ.
Βάλσαμο η κριτική σας! Σας ευχαριστώ.
Δυνατά συναισθήματα, δοσμένα με πρωτόγνωρο τρόπο, ντυμένα με λέξεις ταιριαστές. Σε ξαφνιάζει ο τρόπος γραφής και το περιεχόμενο. Και ο επίλογος …!
Ένα μεγάλο ευχαριστώ, για την κριτική σας και για τον χρόνο που αφιερώνετε να διαβάσετε τις σκέψεις μου!
http://youtu.be/wf1lztPn-wk