Δε λέει να νυχτώσει απόψε στην αυλή μου.
Να κοιμηθώ…
Και να έχω συντροφιά μου έναν λυγμό.
Εκείνον το γλυκό λυγμό του ανεκπλήρωτου.
Του βασιλιά των ανείπωτων λέξεων.
Του θριαμβευτή των ανήσυχων ύπνων
και των σημαδιακών ονείρων.
Των υπερκόσμιων.
Των αδούλωτων.
Και το πρωί σαν θα ξυπνήσω…
ελευθερωμένος πια.
Να είμαι χορτασμένος από φως.
Να είμαι όλος… εσύ!
Ακριβό δώρο το σκοτάδι!
_
γράφει o Χρήστος Φαρμάκης








0 Σχόλια