Θ.Μ. -Στα μάτια έχω τη φωτιά και στο ’χα πει θυμάσαι; Για αίμα μου την πυρκαγιά, γι’ αυτό και με φοβάσαι.
Α.Ζ. -Το ήξερα πως ήτανε όλο αυτό αλήθεια, μα ζύγωσα τη σκέψη μου, σαν να ’ταν μια συνήθεια.
Θ.Μ. -Με πίστεψες; Σε πίστεψα; Ποιος μπορεί να ξέρει… Ποιον πιότερο έκαψε η φωτιά, ποιον έσκισε μαχαίρι.
Α.Ζ. -Τα λόγια πυρανάλωμα γεννήκαν στις ψυχές μας. Αποκαΐδια πιότερα, παρά οι προσμονές μας.
Θ.Μ. -Τις μέρες σιγοκαίγαμε στης μοίρας το μαγγάλι, μα η αυγή μας έβρισκε από τη στάχτη γεννημένους πάλι.
Α.Ζ. -Γιατί ήτανε της μοίρας μας γραφτό να το ζούμε, ζωντανό μαρτύριο, θάνατο για να δούμε.
Θ.Μ. -Οι φλόγες μου σε ρούφηξαν σε μονοπάτια άλλα κι εσύ για αντάλλαγμα έκανες μικρά όλα τα μεγάλα.
Α.Ζ. -Μνημόσυνο πια κάνουμε, αισθήματα που φονεύσαν, οι αλλοτινές μας φλογερές στιγμές μας δε μισέψαν.
Θ.Μ. -Τώρα στις στάχτες θα γυρνάς εμένα να γυρεύεις και τη φωτιά μου να ζητάς παράδεισο να κλέβεις.
Α.Ζ. -Της κόλασης κι αν έλαβα εγώ το εισιτήριο, παραδεισένια όνειρα έχω για διαβατήριο.
Θ.Μ. -Μόνο για λίγο κόπασε η πυρκαγιά στα σπλάχνα, εκεί που βρίσκεσαι κι εσύ μα πια δεν βγάζεις άχνα.
Α.Ζ. -Σιγομιλώ και μουρμουρώ, την τύχη δεν ορίζω, παρά καλοπιασίματα αυτής υπερθεματίζω.
Θ.Μ. -Σβήσαν τα δάκρυα τη φωτιά κι από τα δυο μου μάτια, μα καίω και ξεχωριστά κι ας με έκανες κομμάτια.
Α.Ζ. -Φωτιά και πυρκαγιά νυχθημερών με καίει, μα η λογική με το είναι μου συνέχεια παραπαίει.
Θ.Μ. -Εγώ είμαι η φωτιά και στο ’χα πει, θυμάσαι; Τώρα σε καίω από μακριά την ώρα που κοιμάσαι.
Α.Ζ. -Θυμήσου όμως τα λόγια μου, στο λέω και είναι φως μου. Το τέλος έγινα εγώ, δικό σου και δικό μου.
Θ.Μ. -Όλα τα έκαψα μεμιάς κι ας θρηνώ μονάχη τώρα, γιατί εγώ είμαι η φωτιά να ζήσω είναι η ώρα.