Τα τζάμια γίνανε θρύψαλα, πληγές από σημάδια

που ρίζωσαν μες την καρδιά, καρφώθηκαν μαχαίρια.

Σείστηκε η γη μπροστά μου και πόνεσε τα σωθικά

δεν μπόρεσαν να αντέξουν τα όνειρά μου.

Υγραίνονται τα μάτια μου, στον πόνο του ανθρώπου

που αρνήθηκε, δεν άκουσε, τα βήματα σίγησαν

κι όλα αλλάξανε μορφή και γίναν αυταπάτη

μέσα από κρύα βλέμματα και η μοίρα λάθος ήρθε.

Μα το σεργιάνι δύσκολο, προχώρησα πιο πέρα

τον εαυτό μου αρνήθηκα, άλλαξα προσωπείο,

να αντισταθώ αδύνατο, να βρω τη δύναμή μου.

Βράχοι μου πέσανε σωρό, πλάκωσαν τη ψυχή μου

ναι με ζάλισαν τον τρελό, χορεύω στο σκοτάδι.

Εικόνες μέσα από καπνούς κι η μυρωδιά της στάχτης

έγιναν σύννεφο θολό, νιώθω σαν ακροβάτης.

Η γλώσσα μούδιασε, δεν μπόρεσε να πει αυτό που θέλει

ο λόγος πάγωσε και έσβησε κι αυτός μες τη σιγή του.

Δίχτυα βαθιά απλώθηκαν, μπερδεύτηκαν, σκίστηκαν

και πρέπει πάλι να φτιαχτούν, για ψάρεμα να βγούνε.

Κλείσε το φως με πόνεσε, τα μάτια μου δε βλέπουν

με τη ψυχή παρέα μου, αδειάζω το μυαλό μου.

Πετάω προς τον ουρανό, ταξίδι για να κάνω

και πίνω ποτά να ζαλιστώ, για λίγο να ξεχάσω.

Γυμνός ανοίγω πέταλα, ελεύθερος να νιώσω

και στην προσπάθεια ακροβατώ, φοβάμαι να ενδώσω.

Η φυλακή μου δύσκολη,τα χείλη ψιθυρίζουν

μέσα σε δρόμους πέτρινους, έκλεψα το τραγούδι

κι έγραψα λέξεις δυνατές, να νιώσω ότι υπάρχω.

Ομίχλη, σκόνη φύσηξε, πέταξα το όνειρό μου.

της Πέρσας Μαρμαρινού

(πηγή εικόνας)