Ευχές για το νέο έτος ανταλλάχθηκαν. Τα φώτα του βιβλιοπωλείου έσβησαν.  Η πόρτα κλειδώθηκε και τα ρολά κατέβηκαν για δυο μέρες.

Ένας συρτός ήχος ακούστηκε από το υπόγειο. Λες και ήταν καμπανάκια από το κολάρο του Ρούντολφ. Τα φώτα και τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια άναψαν με μιας. Το ραδιόφωνο άρχισε να σιγοπαίζει χριστουγεννιάτικα τραγούδια, τα βιβλία άρχισαν να κινούνται, να αλλάζουν θέση και όλα ζωντάνεψαν ξαφνικά.

“Χρόνια πολλά σε όλους!” είπε μια Κούκλα Κουκλοθέατρου.
“Χαρούμενη Πρωτοχρονιά“, απάντησαν με μια φωνή τα Παζλ και τα Επιτραπέζια από το πιο ψηλό ράφι.
“Ήρθε η ώρα να διαβάσουμε ιστορίες λοιπόν”, πρότειναν τα Λαμπιόνια και άλλαξαν χρωματισμό από χαρά.

Τα χριστουγεννιάτικα βιβλία πήραν σειρά και ένα-ένα έμπαινε στον κύκλο που είχε σχηματιστεί από άλλα βιβλιαράκια, έπειτα άνοιγε διάπλατα και αφηγούταν την ιστορία του, καθώς οι σελίδες του γύρναγαν μία- μία.

Όσο πέρναγε η ώρα ο κύκλος μεγάλωνε. Ήρθαν ακόμα και οι Ξυλομπογιές που ήταν πιο σοβαρές και απόμακρες κούνησαν τη ξύλινη μυτίτσα τους και χρώματα κατέκλυσαν το δωμάτιο.

Μα, τα χαρτόνια του βιβλιοπωλείου ήταν τόσο μεγάλα που δεν μπορούσαν να κινηθούν και να παρακολουθήσουν και αυτά τις ιστορίες των Παραμυθιών. Καθόντουσαν ήρεμα μακριά από όλους και προσπαθούσαν να σιγοτραγουδήσουν τα κάλαντα.

“Ε, παιδιά! Γιατί δεν πάμε στο υπόγειο που είναι και τα χαρτόνια;” είπε το Κασετόφωνο.
“Γεια σας παιδιά, ήρθαμε!” φώναξαν όλοι.
“Αν συνεχίσετε να είστε μουτζούφληδες θα σας ζωγραφίσουμε” είπαν τα Λαδοπαστέλ.

Έτσι, έγιναν όλοι μια παρέα που τραγουδούσαν μέχρι πρωίας χριστουγεννιάτικα τραγούδια και κάλαντα. Αυτές οι γιορτινές μέρες αποδείχθηκαν για όλους οι καλύτερες, αφού ήταν τα πρώτα Χριστούγεννα που μπόρεσαν να τα περάσουν όλοι μαζί σαν μια οικογένεια. Χαρούμενοι και ξέροντας πως αύριο θα ήταν μια καινούργια μέρα που θα εισέπρατταν και πάλι την αγάπη όποιου επισκεπτόταν το βιβλιοπωλείο.

Όσο για μένα… Θα αναρωτιέστε πώς τα γνωρίζω όλα αυτά… Λοιπόν, αυτό θα μείνει ένα άλυτο μυστήριο!