–

γράφει ο Κώστας Τραχανάς

–

Το βιβλίο αυτό είναι ένα παραμύθι με φιλοσοφική διάσταση.

Ο Άλμπερτ γνωρίζεται στο Πανεπιστήμιο με την Έιριν. Παντρεύονται και κάνουν τρία παιδιά, τον Κρίστιαν, τη Γιούνε και τη Σάρα. Αγοράζουν ένα εξοχικό σπίτι, στην Ανατολική Νορβηγία, στην Γκλίτρετιερν. Πρόκειται για ένα παραμυθένιο μικρό σπίτι μέσα στο δάσος, που δίπλα υπάρχει και μια λιμνούλα, και μέσα στην λίμνη υπάρχει μια βάρκα με κουπιά.

Ο Άλμπερτ επιστρέφει μόνος του, μετά από τριάντα επτά χρόνια, στο παραμυθένιο σπίτι. Πάει όμως πίσω από το παραμύθι, πίσω από την πρόσοψη, γιατί ακόμα και τα παραμύθια μπορεί να έχουν εξωραϊσμένες προσόψεις, που απλώς αποκρύπτουν ένα σκοτεινό υπόβαθρο, κάποιες φορές πιθανώς και άβυσσο…

Ο Άλμπερτ βγάζει στα φόρα, με το ημερολόγιο που γράφει, την άσχημη εκδοχή της ιστορίας του. Όλα έρχονται ξαφνικά, ο ίδιος δεν μπορεί να αποδεχτεί το γεγονός ότι πρέπει σύντομα να αποχωριστεί τα πάντα, τα πάντα όλα…

Ο Άλμπερτ πρόκειται να πάρει τη σημαντικότερη απόφαση της ζωής του.

Τώρα αρχίζουν να βασανίζουν τον Άλμπερτ, αμείλικτα ερωτήματα. Σκοπεύει να φτάσει στον πυρήνα του μυστηρίου της ζωής, της ύπαρξης και της αυτογνωσίας.

Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Ποια είναι η σημασία της ύπαρξης; Τι είναι ο άνθρωπος; Συνδεόμαστε με κάτι άλλο πέρα από τη Φυσική και τη Χημεία; Δεν είμαστε μόνο φύση; Είμαστε και μέρος ενός σφιχτού ιστού οικογενειακών, κοινωνικών και πολύτιμων συναρτήσεων; Ξέχωρο νησί δεν είναι μόνο του άνθρωπος κανένας, μέρος της ηπείρου είναι, του όλου μέλος ο καθένας; Υπάρχει ζωή σε άλλους πλανήτες; Οι τέσσερις δυνάμεις της φύσης -η βαρυτική, η ισχυρή πυρηνική, η ασθενής πυρηνική και η ηλεκτρομαγνητική- είναι εξαιρετικά συντονισμένες για τη ζωή και για σκεπτόμενα όντα; Βρισκόμαστε μέσα σε ένα « αειφόρο» και γόνιμο Σύμπαν; Υπάρχουν πολλά παράλληλα σύμπαντα; Είμαστε σε θέση να παρακολουθήσουμε την ιστορία του Σύμπαντος από τη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης; Είμαστε κατασκευασμένοι από αστρική σκόνη; Πόσο σοφά διευθετημένος είναι αυτός ο κόσμος ; Γύρω από κάθε στιγμή ευτυχίας είναι τυλιγμένο ένα σάβανο; Δεν υπάρχει άλλη αιωνιότητα παρά μια σειρά από στιγμές, από ανεκτίμητες παρουσίες; Όσο πιο βαθιά, πιο πλατιά και πιο διαυγής είναι η οπτική μας τόσο μεγαλύτερη είναι η συνειδητοποίηση του τι θα ξεπληρώσουμε; Είναι απαίσιο να πεθαίνεις; Το σκοτεινό μάτι της νύχτας είναι ο ίδιος ο Θάνατος; Μήπως πρέπει να συνηθίσουμε και την σκοτεινή εκδοχή του παραμυθιού; Μήπως πρέπει να μένουμε μαζί με τους αγαπημένους μας στις καλές και στις κακές ημέρες;

 Με τα βαθιά αυτά ερωτήματα, ο συγγραφέας, φιλοδοξεί να αλλάξει τη ζωή μας.