Η λαϊκή σοφία λέει πως πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου κι ύστερα το χούι του. Με αυτή τη διαπίστωση και μόνο θα μπορούσε να περιγράψει κανείς το βιβλίο των Κώστα και Κωνσταντίνου Χαρδαβέλλα, αφού φτάνοντας ο αναγνώστης στην τελευταία σελίδα τούτο καταμαρτυρείται -ανερυθρίαστα μάλιστα- από τον πρωταγωνιστή της ιστορίας, τον μεγαλοδημοσιογράφο Βάνια Βενιέρη.

Ο δημοσιογράφος Κώστας Χαρδαβέλλας και ο γιος του Κωνσταντίνος, έχουν γράψει το βιβλίο «12 γυναίκες» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΩΚΕΑΝΟΣ, το οποίο, όπως αναγράφεται στο σημείωμα του πρώτου στην αρχή του βιβλίου, είναι βασισμένο σε αληθινές ιστορίες αλλά τα πρόσωπα είναι φανταστικά. Η πλοκή του στηρίζεται στο γεγονός πως οι γυναίκες αυτές έχουν ένα κοινό σημείο που τις ενώνει κι αυτό δεν είναι άλλο από την ερωτική σχέση τους με τον δημοσιογράφο. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας επιτυχημένος δημοσιογράφος, πλούσιος κι ανεξάρτητος, ο οποίος είναι διαπλεκόμενος με την εξουσία, αδίστακτος αλλά αγαπητός στον κόσμο. Τις γυναίκες τις χρησιμοποιεί και στη συνέχεια τις διώχνει από τη ζωή του χωρίς δεύτερη σκέψη. Μέσα από τις ιστορίες διαγράφεται ανάγλυφα ο κόσμος πίσω από τη δημοσιογραφική βιτρίνα, με το μαύρο χρήμα, τα συμφέρονται και τη διαπλοκή να σχηματίζουν το παζλ της αλήθειας.

Οι γυναίκες – θύματα του Βενιέρη μοιάζουν να μην τον απασχολούν μέχρι τη στιγμή που η Νέμεση θα του χτυπήσει την πόρτα! Με μόλις μια εβδομάδα καιρό για να μπορέσει να διορθώσει τα πράγματα, ο κλοιός γύρω του στενεύει και οι αποφάσεις που θα κληθεί να πάρει είναι δύσκολες. Μια γυναίκα θα καταφέρει να πάρει εκδίκηση, μια που δε θα μπορούσε να φανταστεί ο αναγνώστης! Το τέλος του βιβλίου θα στοιχηματίζαμε πως έχει γραφτεί από τον πατέρα Χαρδαβέλλα και όχι από το γιο, διότι ένας νέος άνθρωπος με την παρορμητικότητα των νεανικών του χρόνων και την έλλειψη εμπειρίας ίσως οδηγούσε την πλοκή σε μια πιο τελεσίδικη λύση και όχι σε αυτή που διαβάζουμε στο βιβλίο και η οποία είναι απόρροια ίσως της συσσωρευμένης εμπειρίας πολλών ετών, η οποία συνήθως τείνει να αμβλύνει παρά να οξύνει τις καταστάσεις.

Το βιβλίο αν και είναι γραμμένο από δύο διαφορετικούς ανθρώπους μοιάζει σαν να έχει γραφτεί από έναν μόνο συγγραφέα κι εδώ φαίνεται η καλή δουλειά που έχει γίνει τόσο από τους συγγραφείς όσο κι από τον επιμελητή του. Η γλώσσα είναι απλή, χωρίς περιττές λογοτεχνικές εξάρσεις, κάτι που άλλωστε θα ξένιζε σε αυτού του είδους την ιστορία. Οι περιγραφές είναι άλλοτε λιτές και αυστηρές, προφανώς για να ταιριάζουν με το χαρακτήρα του ήρωα, κι άλλοτε πιο μεστές και γεμάτες λεπτομέρειες. Ο κόσμος της πολιτικής και της εξουσίας που βρίσκεται στο φόντο του μυθιστορήματος ξεχωρίζει ενώ υπάρχουν στιγμές που οι συγγραφείς τον στηλιτεύουν με πολύ ωραίο αλλά διακριτικό τρόπο για να μη διαταραχθεί η ροή της αφήγησης. Αν, όπως αναφέρεται, αυτές οι ιστορίες είναι βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα, τότε προκύπτει και κάτι άλλο, πέρα από το λογοτεχνικό του πράγματος, από αυτό το βιβλίο, το οποίο δεν είναι άλλο από την επίπλαστη ηθική των ανθρώπων της εξουσίας και των μέσων, που τη χρησιμοποιούν μόνο κατά το δοκούν και μόνο για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κόσμου. Ο πατήρ και υιός Χαρδαβέλλας μας το επισημαίνουν αυτό όχι επειδή δεν ήταν ήδη γνωστό, αλλά επειδή κάποια στιγμή, έστω και συγκεκαλυμένα πίσω από ένα μυθιστόρημα με φανταστικούς ήρωες, έπρεπε να επισημανθεί…