Select Page

Η ηλιόλουστη νοσταλγία του Τιμοθέου

Η ηλιόλουστη νοσταλγία του Τιμοθέου

Ανδρέας Τιμοθέου
Αρμίδα

Η κυπριακή ποίηση τα τελευταία χρόνια, και με τη βοήθεια του διαδικτύου, έχει πλέον ενσωματωθεί σημαντικά στα ελληνικά γράμματα και η κριτική την προσεγγίζει πλέον με μία σταθερότητα. Βέβαια, συχνά μοιάζει σαν η κριτική να διακατέχεται από μία περίεργη ανάγκη να να ενσωματώσει/ταυτίσει όλους τους Κύπριους ποιητές σε κοινές τάσεις. Έτσι όμως παραβλέπονται κομφορμιστικά τόσο οι επαφές και επιρροές από την κεντρική/ελλαδική ποιητική παραγωγή[1] όσο και προσπερνιούνται οι νέες τάσεις και κυρίως οι νεώτεροι ηλικιακά λογοτέχνες[2]. Μόνη εξαίρεση οι λίγες αξιόλογες ανθολογίες που ωστόσο ακόμα δεν κατάφεραν να φέρουν του Κύπριους δημιουργούς κοντά στο αναγνωστικό κοινό[3].

Ειδικά οι νεώτεροι ποιητές με απόσταση από την εισβολή και τα βιώματα της εποχής που καθόρισαν την παραγωγή των μεγαλύτερων γενεών, έρχονται πιο κοντά στις ατομικές και κοινωνικές αγωνίες των Ελλαδιτών ομοτέχνων τους, χωρίς ωστόσο να ξεχνούν ούτε την τοπική ιδιαιτερότητα ούτε την τοπική διάλεκτο που συχνά ενσωματώνουν στη στιχουργία τους. Στα ποιοτικά χαρακτηριστικά τους εμφανής είναι η εγκατάλειψη της κατά Αλέξη Ζήρα «παράδοξης και ανεξήγητης “αναβίωσης” του ιδιωματικού λυρισμού, ιδίως μεταξύ των ποιητών που είναι σήμερα μεταξύ πενήντα και εβδομήντα ετών και που εμφανίστηκαν στα γράμματα γύρω στα επικά χρόνια της Ανεξαρτησίας και, στη συνέχεια, γύρω στο τραγικό σημείο ναδίρ της τουρκικής εισβολής».

Σε ένα τέτοιο λογοτεχνικό περιβάλλον εκδόθηκαν και «τα άνθη του φωτός» (αρμίδα, 2014) του Ανδρέα Τιμοθέου. Η ποίηση του Τιμοθέου είναι προσωπική. Οι συνθέσεις του μοιάζουν με "πρόχειρα" ραβασάκια σε ένα ποιητικό σημειωματάριο.

Η γραφή του διακρίνεται από μία αμεσότητα και μία εσωτερικότητα στην οποία διαθλάται η ευαισθησία και η στοχαστική του διάθεση που χρωματίζεται από τα πεζολογικά στοιχεία της έκφρασής του. Στις πέντε ενότητες της συλλογής, ο ποιητής πονά, ονειρεύεται, νιώθει και αποζητά την αλήθεια και την αγάπη αντιμέτωπος με τη μοναξιά. Προβληματίζεται για τη ζωή και τον θάνατο, αγωνιά για την κυριαρχία της αδικίας και της φαυλότητας.

Υιοθετεί έναν λόγο άμεσο. Η προφορικότητα της γραφής του ακροβατεί ανάμεσα στην πεζή καθημερινή γλώσσα και στην εμπλουτισμένη λιτότητα. Στην έκφρασή του κυριαρχούν τα ρήματα και τα ουσιαστικά μέσα σε έναν αντιποιητικό λόγο κύριων και δευτερευουσών προτάσεων χωρίς λογοτεχνικά σχήματα. Πλήρεις προτάσεις και προτρεπτικές προστακτικές (περιμένοντας να ‘ρθεις) και υποτακτικές (αδειανά χέρια, στο φως της αγάπης μας, αποχαιρετισμός) διαμορφώνουν ένα ιδιόμορφο πλέγμα λιτότητας.

Τα λιγοστά "ποιητικά" στοιχεία εκφέρονται με τόσο οικείο τρόπο ώστε να προσπερνιούνται γρήγορα όπως ακριβώς στον προφορικό λόγο. Οι επαναλήψεις (τα δυο χέρια, ανάμνηση, το κάλεσμα της μέρας, απολογισμός, λέξεις προς θάνατον) με τις παρηχήσεις (μέρες χωρίς εσένα, ψυχές γνώριμες) και οι αντιθέσεις (αναζήτηση, νυχτερινή διαδρομή) με τις παρομοιώσεις (λέξεις προς θάνατον, τα δυο χέρια, η ένδοξη) ή τις ερωτήσεις (φελλοκρατία, κατάνυξη, Ελένη) ενισχύουν το αναδυόμενο συναίσθημα τονίζοντας τον ψυχικό κόσμο του ποιητή. Αντιθέτως, το συχνό ασύνδετο σχήμα (ποίηση άχραντο μυστήριο, επισκέπτες, το μερτικό της μελωδίας, μακρινό παρελθόν, Φλωρεντία, βλέμματα, μέρες χωρίς εσένα) προσδίδει μία κίνηση στον πάντα κεντραρισμένο στίχο, που επιτείνει το συναίσθημα.

Η συντριπτική πλειοψηφία των ποιημάτων της συλλογής απευθύνεται σε ένα δεύτερο γραμματικό πρόσωπο. Η συχνή χρήση της κλητικής προσφώνησης ενισχύει την αμεσότητα μέσα από το εξομολογητικό ύφος και τη διαλογική διάσταση (παρά την σταθερή εκφορά ορισμένων προσφωνήσεων). Την ίδια στιγμή το β΄ ενικό προσδίνει μία αίσθηση παρουσίας ενός βουβού προσώπου· ωστόσο, τούτο -όταν υπάρχει- δεν είναι παρά μία θολή μορφή, σαν ένα φάντασμα που στοιχειώνει τον ποιητή. Ο ποιητής σχεδόν πάντα είναι μόνος και γράφει σε/για κάποιον άλλο, χωρίς να είναι βέβαιο ότι εκείνη -συνήθως- θα λάβει την στιχουργική επιστολή, κάτι που εντείνει το συναίσθημα της μοναξιάς του.

Δήμος Χλωπτσιούδης
Μανδραγόρας, 2016
ISBN: 978-960-592-032-6

Η πρωτοενική έκφραση (λανθάνουσα ή εμφανής) ορίζει ένα εγωκεντρικό πλέγμα θέασης των άλλων προσώπων. Παρά την ευαισθησία και το πλούσιο συναίσθημα που διαρρέουν από τις συνθέσεις (γυναίκα καμωμένη από λεβάντα, η γυναίκα με τη μπούρκα) η εστίαση είναι πάντα εσωτερική, χωρίς να αντικειμενικοποιείται (μηδενική). Η ίδια εσωτερική οπτική κυριαρχεί και σε συνθέσεις με πολιτική και κοινωνική χροιά (οδός ηρώων αριθμός 13, αν-έλπιδα, όσο μπορώ, σουχέιπ) ακόμα κι όταν δίνεται μία συλλογική διάσταση με την αξιοποίηση του α΄  πληθυντικού (αρπαχτικά, αποκαμωμένη περηφάνια, νέα γη) ή έμμεσα με κάποια δευτερόπροσωπη αναφορά (φελλλοκρατία, λέξεις προς θάνατον, σουχέιπ, περαστικοί, απ’ το παράθυρό μου).

Ωστόσο, η αυτοαναφορική εστίαση ισορροπεί με την αναγνώριση της μοναδικότητας του άλλου, όπως αυτή αναδεικνύεται μέσα από την ελεγειακή προσέγγισή του (divina) ή από τον πόνο του χωρισμού (η αγάπη των φαναριών, στεναγμός μνήμης). Σε αντιδιαστολή προς τον σκοτεινό μποντλερικό τίτλο, η ποιητική του Τιμοθέου διαχέει ένα "εκτυφλωτικό" φως με την ηλιοφάνεια και τους εξωτερικούς του χώρους. Μία φωτεινότητα που ισοζυγίζει τη νοσταλγία και το συναίσθημα της μοναξιάς, θέτοντας σε μία αισιόδοξη βάση τη στιχουργική του.

_____________
[1] Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Κύπριου Μιχαήλ Παπαδόπουλου με τον γλωσσοκεντρισμό υπερρεαλισμό του (ανατολή ηλίου, αναστολή θανάτου, Μανδραγόρας, 2014 και ανθρω πεινώ, Μανδραγόρας, 2016).
[2] βλ. Πάμπος Κουζάλης, Ελένη Αρτεμίου – Φωτιάδου και τον τουρκοκύπριο Μεχμέτ Γιασίν.
[3] βλ. ενδεικτικά Λ. Ζαφειρίου & Λ. Αξελός, Ανθολογία Σύγχρονης Κυπριακής Ποίησης, Στοχαστής 1985 και Βάκης Λοϊζίδης, Ανθολογία Σύγχρονης Κυπριακής Ποίησης, η Κύπρος μετά το '90, Μανδραγόρας 2011 (υπάρχουν βέβαια και επιμέρους μελετητικού ενδιαφέροντος ανθολογίες).

Επιμέλεια κειμένου

Δήμος Χλωπτσιούδης

Ο Δήμος Χλωπτσιούδης είναι φιλόλογος και ποιητής. Γράφει δοκίμια και κριτικές ποίησης παρακολουθώντας τις νέες τάσεις στην Τέχνη. Ασχολείται με επιμέλειες κειμένων και εκδόσεων.
Έχει συγγράψει ιστορικές και κοινωνικές μελέτες. Άρθρα (πολιτικά, εκπαιδευτικά, λογοτεχνικά) του δημοσιεύονται στο site tovivlio.net, στο tvxs.gr, στα “Ενθέματα” της Κυριακάτικης Αυγής κ.ά.
Έχουν εκδοθεί οι ποιητικές συλλογές: «η οργή της πεταλούδας» (2013), «κατάστιχα» (2014) και «ακατάλληλο» (2016).
Έχει συγγράψει τα πολιτικά δοκίμια βιβλία «η δημαγωγία της δημοκρατίας» (2009), «Τοπική Αυτοδιοίκηση, προοπτικές ανάπτυξης των τοπικών κοινωνιών» (δοκιμιακή μελέτη, 2011), και «η μεσαία τάξη στην αγχόνη της κρίσης» (2014). Επίσης, έχει εκδόσει τη συλλογή κοινωνικών δοκιμίων «7 δοκίμια» (2013).

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!