οπισθόφυλλο – Εν δυνάμει πραγματικότητα

3.03.2017

Μαρία Λάτσαρη
Μανδραγόρας
ISBN: 978-960-592-044-9

Κράτα το

Η ποιητική συλλογή Εν δυνάμει πραγματικότητα αποτελείται από τρεις ενότητες: Συγγένειες, Πρόσωπα του έρωτα, Αποχωρισμοί, δίχως ωστόσο να αποκλείεται ο διάλογος μεταξύ των ενοτήτων. Τα περισσότερα ποιήματα δεν είναι βιωματικά, είναι προϊόντα νοητικής διεργασίας με στόχο τη διερεύνηση της ανθρώπινης φύσης και συμπεριφοράς. Στο εγχείρημά μου αυτό μεγάλο ρόλο έπαιξαν οι σπουδές μου στη βιολογία και δη στις νευροεπιστήμες. Ήταν μεγάλη πρόκληση για μένα να αποδώσω νευροβιολογικές έννοιες με ποιητικό λόγο. Προσπάθησα να δω από μια άλλη οπτική γωνία την ποίηση, τον έρωτα, την τέχνη, τη σχέση επιστήμης – τέχνης, την απώλεια, τα όνειρα, τη φύση, παθολογικές καταστάσεις (εν δυνάμει πραγματικότητα, στις μύτες, τα ανθεκτικά γονίδια του έρωτα, το άλλο μισό του έρωτα, ενσυναίσθηση, πεδίο αισθήσεων, αντίληψη, συνομιλία, προοικονομία τέλους, στο ντιβάνι, συμπληρώνοντας με τον νου το τοπίο, εξέλιξη, μία καλοκαιρινή μέρα της συναισθηματικής φοιτήτριας Λ.Π., σωματοπαραφρένεια). Η ποίηση είναι δημιουργός μιας νέας πραγματικότητάς, ακόμη και όταν περιγράφει μιαν άποψη του υπαρκτού κόσμου.

Η ομορφιά καραδοκεί παντού. Αν είμαστε ευαίσθητοι, θα την αισθανθούμε στην ποίηση όλων των γλωσσών, όπως και στη γλώσσα της επιστήμης. Ο επιστήμονας που γνωρίζει τις εσωτερικές διεργασίες της ύλης αποτιμά διαφορετικά την ομορφιά; Στο ποίημά του Όταν άκουσα τον σοφό αστρονόμο ο Ουόλτ Ουίτμαν περιγράφει τη διάλεξη ενός αστρονόμου που συνοδεύεται από μαθηματικά και διαγράμματα και, στη συνέχεια, παρατηρώντας μέσα στη σιωπή τον νυχτερινό ουρανό, αισθάνεται ότι η ομορφιά και η μαγεία έχει χαθεί εξαιτίας της επιπλέον γνώσης. Εγώ δεν αισθάνομαι έτσι. Όταν κοιτάζω τα χρυσοκόκκινα χρώματα των φθινοπωρινών φύλλων, γνωρίζω ότι τα φυλλοβόλα δέντρα εξελίχθηκαν ώστε να μην ξοδεύουν τους πόρους τους αναζητώντας ηλιακό φως τον χειμώνα. Αυτό δεν αφαιρεί τίποτε από την ομορφιά τους. Η  ποίηση και επιστήμη είναι προϊόντα του ίδιου αξιοθαύμαστου οργάνου, του εγκεφάλου, είναι μια γιορτή της διάνοιας.

Στη συλλογή υπάρχουν ποιήματα για τη ζωή και τον θάνατο, τη μνήμη, τις αναμνήσεις από τα παιδική ηλικία, την απουσία, τη φθορά, την απώλεια, τη διάψευση, τη ματαίωση, τα ανθρώπινα πάθη, την προσφυγιά, τη χρόνια παθογένεια στην Ελλάδα (το ραντεβού, μέχρι τότε, ανασκαφή, στο τέλος του λαβυρίνθου, ουροβόρος, μισό σκοτάδι καφές, δικαιολογημένως απών, fragile, αναχώρηση, στο τέλος του λαβυρίνθου, spider woman, κλειστά παραθυρόφυλλα, απολογία, ακίνητο ταξίδι, ζήλεια, κόλαφος, είναι όλα ίδια, στον βυθό, αυτόχειρ).

Και ο έρωτας είναι παντού. Συνδιαλέγεται με την ποίηση, την επιστήμη, την τέχνη, το όνειρο, τις αισθήσεις, τη φύση, το τέλος του έρωτα, τον θάνατο (συνομιλία, ιεροτελεστία, από απόσταση, όνειρο, έκτη αίσθηση, ανθολόγιο, δωμάτιο με γυμνά, η μύγα, με την τρέλα της λάσπης, ζωγράφος γυναικών, αυλαία).

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου