8 και μισή, της Ευαγγελίας Στρατή

4.01.2015

 

 

Όλη μου η ύπαρξη νιώθω πως μουδιάζει όσο πλησιάζει η ώρα. Στις οκτώ και μισή εκείνος θα είναι εδώ! Έχει πάρει πλέον τις αποφάσεις του και θα φύγει μαζί μου, για μια νέα αρχή. Θέλει να ξεχάσει την ταπείνωση που του προκάλεσε η απιστία της «μεγάλης» του αγάπης!

Γνωριστήκαμε το διάστημα που εκείνος θρηνούσε αυτή τη μεγάλη αγάπη! Εγώ τον ερωτεύτηκα αμέσως και εκείνος φάνηκε να νιώθει το ίδιο. Φάνηκε… Πόσο πιθανό είναι όμως ένας άντρας, δεκαπέντε χρόνια μικρότερος και ερωτευμένος με μια κοπέλα νέα, να είναι σε θέση τόσο γρήγορα να την απαρνηθεί και να αφοσιωθεί σε μια γυναίκα σαν και μένα, μεγαλύτερη και πλούσια;

Δεν είναι τα πλούτη μου που με κάνουν να απορώ για την ειλικρίνεια των αισθημάτων του. Το χρήμα είναι σοβαρό προσόν, ιδιαιτέρως απαραίτητο για την επίτευξη μιας ευτυχισμένης σχέσης. Είναι κάτι άλλο. Κάτι πρωτόγνωρο και εξαιρετικά αποπροσανατολιστικό για την ψυχοσύνθεσή μου. Νιώθω πως αναμετριέμαι με τα νιάτα. Μάλιστα, αυτό ακριβώς συμβαίνει. Αναμετριέμαι με τα νιάτα! Με τα αιώνια, υπέροχα, θαυμάσια και ανυπέρβλητα νιάτα! Πώς μπορώ άραγε να συγκριθώ μαζί της; Πώς μπορώ να σταθώ απέναντί της, να την κοιτάξω και να μην αποστρέψω το βλέμμα από το αλαβάστρινο σώμα, από το διάφανο δέρμα, από την ατάραχη όψη;

Νιώθω πως θα πεθάνω. Μου είναι δυσβάστακτο, αλλά δεν μπορώ να το αποφύγω. Θέλω να παλέψω, θέλω να νικήσω. Ίσως, να τον αγαπώ!

Το έβαλα σκοπό μου λοιπόν, να τον μαγέψω, αν όχι με τα νιάτα μου, τότε με την μαγειρική. Άλλωστε, είναι το πάθος μου. Θεωρώ πως τα καταφέρνω τέλεια και δεν πιστεύω πως μπορεί κάποια να αναμετρηθεί μαζί μου και να μην νιώσει τουλάχιστον υποδεέστερη. Ακριβώς όπως νιώθω εγώ απέναντι στα νιάτα!

Για αρχή λοιπόν, επέλεξα γαρίδες με κρούστα φουντουκιών. Εξαιρετικό προκαταρκτικό, τραγανό και ζουμερό ταυτόχρονα, ιδιαιτέρως γευστικό και άκρως ερωτικό. Κατόπιν, θα ακολουθήσει το αγαπημένο μου φλαν παρμεζάνας. Τόσο ντελικάτο και φίνο, ουσιαστικά λιώνει στο στόμα και νιώθεις να σε πλημμυρίζει η γευστική ορμή της τυρένιας κρέμας. Θα είναι ιδανική η μετάβαση στις φρέσκιες ταλιατέλες με τα μύδια και τα όστρακα, βρασμένες με λίγο λάδι τρούφας.

Σε αυτό το σημείο πιστεύω πως, σίγουρα, θα έχω καταφέρει να μαγνητίσω τον ουρανίσκο του. Κατόπιν, θα ακολουθήσει εκείνο που θα γκρεμίσει και τις τελευταίες του ενστάσεις. Πέστροφα σε κόκκινο κρασί. Η πέστροφα σιγοψήνεται σε λιωμένο βούτυρο και κόκκινο κρασί Marsala και σερβίρεται με τη βελούδινη σάλτσα της. Αυτή η γευστική πανδαισία νομίζω πως θα είναι αρκετή για εκείνο το βλέμμα που θα υποδηλώνει την άνευ όρων παράδοση.

Κατόπιν θα ακολουθήσει το τελικό «χτύπημα». Για επιδόρπιο σκέφτηκα να αποφύγω την πλανεύτρα σοκολάτα. Η σοκολάτα εξ ορισμού είναι μια αμαρτία, ενώ εγώ ευελπιστώ να καταφέρω το ίδιο αποτέλεσμα με τη φράουλα! Μους φραουλών με το παραδοσιακό βαλσάμικο ξίδι από τη Μοντένα! Η φαινομενική αθωότητα της φράουλας σίγουρα δε σε προδιαθέτει γι’ αυτή τη γευστική αποπλάνηση που θα ακολουθήσει. Η οξύτητα του βαλσάμικου εξισορροπεί τέλεια τη γλυκύτητα της φράουλας επιτρέποντας στη γλώσσα να δεχτεί τις γευστικές εναλλαγές μιας δροσερής έκρηξης. Η υπέρτατη πρόκληση, για την επιτυχή κατάληξη της οποίας δεν έχω καμιά αμφιβολία!

Αυτά λοιπόν είναι τα όπλα που θα μου εξασφαλίσουν τη νίκη. Την επικράτηση του δικού μου έρωτα μέσα από τη γεύση!

Του ανέθεσα να φέρει το κρασί, θέλοντας να τον κάνω να νοιαστεί για αυτό το δείπνο.

Πλησιάζει οκτώ και μισή! Νιώθω ήδη πολύ καλύτερα. Η αρμονία των φαγητών, η αίσθηση της ασφάλειας που μου παρέχουν, η κατάκτηση της νίκης που υπόσχονται, με κάνουν να νιώθω δυνατή, σίγουρη για την επιτυχία μου.

Οκτώ και μισή ακριβώς! Ήρθε. Είναι χλωμός. Με το ζόρι στέκεται.

- Κάθισε. Δε νιώθεις καλά;

- Όχι. Με συγχωρείς.

- Μα, τι συνέβη;

- Δεν ξέρω πώς να σου το πω.

- Είναι φοβερό αυτό που συνέβη. Είναι τόσο άδικο για σένα.

- Για μένα; Μήπως…

- Λυπήσου με. Δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ.

- Σίγουρα ξέρεις. Εξηγήσου λοιπόν.

- Προσπάθησα να της δώσω να καταλάβει. Εγώ ποτέ δε θα την εγκατέλειπα, αν δε με πρόδιδε εκείνη.

- Γιατί χρειάστηκε να της εξηγήσεις τώρα; Έχετε χωρίσει!

- Γιατί τώρα έκανε απόπειρα αυτοκτονίας.

- Τι έκανε;!

- Ήθελε να δώσει ένα τέλος.

- Καημένε μου. Σε λυπάμαι.

- Τι εννοείς; Γιατί μιλάς έτσι;

- Μα, είσαι τόσο αφελής, πια;

- Δεν ήταν προσποιητή, αν αυτό υπαινίσσεσαι.

- Δηλαδή, δε σου τηλεφώνησε; Δεν την πρόλαβες;

- Μου τηλεφώνησε. Την πρόλαβα. Αλλά…

- Σου είπε πως σε αγαπάει, πως κατάλαβε το λάθος της και πως δε ζει χωρίς εσένα, σωστά;

- Σωστά.

- Κι εσύ;

- Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο με στενοχωρεί να τη βλέπω έτσι παραδομένη.

- Τη λυπάσαι, δηλαδή; Την συμπονάς;

 - Εγώ… δεν ξέρω… δεν μπορώ…

- Μα, τι; Πες μου, πως δεν την αγαπάς. Πες μου, πως θα φύγεις μαζί μου.

- …

- Πες μου, πως θα δειπνήσουμε μαζί απόψε!

- Λυπάμαι.

- Όχι! Μου οφείλεις αυτό το δείπνο. Έχω κάνει τόση προετοιμασία.

- Δεν μπορώ να την αφήσω μόνη της. Της το υποσχέθηκα.

- Και οι υποσχέσεις σου σε μένα;

- Το ξέρω πως σε πληγώνω, μα, δεν μπορώ να την απαρνηθώ. Είναι για μένα…

- Μη συνεχίζεις. Καταλαβαίνω. Εσύ χρειαζόσουν μια δικαιολογία και εκείνη σου έδωσε την ισχυρότερη.

- Ίσως να έχεις δίκιο. Αλλά, ποτέ δεν έπαψα να την αγαπώ.

- Ποτέ δεν έπαψες να την αγαπάς! Πόσο προκλητικά αληθινό!

- Συγχώρεσέ με.

- Υπερβολική απαίτηση!

- Μπορώ τουλάχιστον να σε επισκέπτομαι κάπου κάπου σα φίλος;

- Δεν τρώμε ποτέ με ευχαρίστηση ένα φαγητό που έχει, πια, μπαγιατέψει.

- Αντίο, λοιπόν.

- Αντίο.Με φοβίζεις. Μίλησέ μου.

Γυρίζω την πλάτη, αποστρέφω το πρόσωπο. Κοιτάζω το δείπνο. Ξαφνικά θυμάμαι.

- Στάσου.

- Τι συμβαίνει;

- Έφερες το κρασί που σου είχα ζητήσει;

- Ε… όχι. Πάνω στον πανικό μου, το ξέχασα.

- Τότε, σε παρακαλώ, πάρε αυτά τα χρήματα και πήγαινε να μου φέρεις ένα λευκό ξηρό Bordeaux Lafite Rothschild.

Αυτό το υπέροχο δείπνο, χρειάζεται οπωσδήποτε ανάλογης ποιότητας κρασί για να αναδείξει τις γευστικές του εντάσεις! Όπως ακριβώς και η ζωή, καλέ μου! Χρειάζεται οπωσδήποτε ανάλογης ποιότητας ταίρι για να φανερώσει τη γεύση της!

 

_

γράφει η Ευαγγελία Στρατή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο ανάποδος καθρέφτης

Ο ανάποδος καθρέφτης

Έτσι θα έλεγα τον κόσμο καθρέφτη ανάποδο,Ανάποδο καθρέφτηκαθρέφτηχωρίς τζάμι Τον εαυτό σου βλέπεις,άνθρωπε,άνθρωπε τι γυρεύεις;Ξέρει ο καθρέφτης Ο κόσμος έδειξε τι είσαιγιατί ότι κάνεις το δείχνειπονάει, μα δεν σπάειεδώ είναι ο καθρέφτης._γράφει ο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

 Κλέφτης ονείρων έγινες,καταστροφές του κόσμουέκλεψες και το δικό μου όνειροκαι ας μην το ξέρεις Γιατί όταν κλέβεις έναΧάνονται χίλιαΓίνονται στάχτη, τέρμαΈτσι όπως πας δεν θα απομείνει κανένα._γράφει ο Ευθύμιος- Ραφαήλ Αγγελής Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Ποτέ δε θα ξεχάσει, το πρώτο τεστ που έγραψε στο δημοτικό. Ακόμη θυμάται το γραπτό του. Τα αποτελέσματα απογοητευτικά.Κανένας όμως δεν τον μάλωσε. Αντιθέτως, όλοι του είπαν να μη στεναχωριέται, γιατί στο δεύτερο θα τα πάει καλύτερα. Δεν τους πίστεψε....

Ζωή σε δόσεις

Ζωή σε δόσεις

  Τι να πουν κι άνθρωποι; Τι να κάνουν; Τους δίνουν την ζωή σε δόσεις μέχρι να τους ξεφτιλίσουν   Έπρεπε όμως να δεχτούν και ήρθε ο πόλεμος, και συνταγογράφησε συνταγογράφησε δυστυχία   Στην πρώτη δόση βομβαρδισμούς, στην δεύτερη μετανάστευση, στην Τρίτη...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

Μια γαλήνη απλώνεται στης νύχτας τα μυστικάτα εγκαταλελειμμένα βλέφαρα τρεμοπαίζουν στη σιγαλιάβάλσαμο στάζει στης νοσταλγίας το φιλίστην γκρίζα πολιτεία,ο κόσμος χορεύει, στων αστεριών τη μουσικήστα γυμνά ερείπια, παγερό περιδιαβαίνει τ' αγέριγέρνουν τ'...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Η μετακόμιση των χρωμάτων

Η Αγγελική έκλεισε το τηλέφωνο και με χορευτικές φιγούρες έφερε πάνω κάτω τη μικρή της γκαρσονιέρα, που ξαφνικά έγινε πιο φωτεινή κι ας είχε για θέα τον ακάλυπτο. «Αύριο το πρωί στις εννέα» έλεγε και ξαναέλεγε με μελωδικό οίστρο, αφήνοντας χαρούμενα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου