Επιλέξτε Page

8 και μισή, του Σωκράτη Τσελεγκαρίδη

2.01.2015

 

 

Εφτά ακριβώς. Είμαι σίγουρη πως δεν έχω καμία απολύτως όρεξη να μείνω μέσα, στο κρεβάτι μου, τυλιγμένη με τις κουβέρτες που θυμίζουν σάβανα. Δεν θα είναι εύκολο, ποτέ δεν είναι. Αλλά πρέπει να ντύσω το κουρασμένο μου κορμί. Αυτούς τους τείχους που κάποτε τους ένιωθα άσυλό μου, σε φυλακή έχουν μετατραπεί. Δεν πρόκειται να πεθάνω σαν ζώο στο κλουβί του. Δεν πρόκειται να μού το επιτρέψω αυτό. Θα ντυθώ όσος κι αν είναι ο πόνος.

Εφτά και τέταρτο. Τεντωμένα τα νεύρα μου. Πότε να πήγα για τελευταία φορά στην εκκλησία; Το λιβάνι λειτουργούσε καταπραϋντικά μέσα μου. Μα αν τα πράγματα έρχονταν πάνω μου όπως τα ήθελα, όπως έπρεπε, δεν θα είχα νεύρα. Λες και είναι το βίτσιο της ζωής να ζορίζει τους ανθρώπους για να τους δοκιμάζει, για να τους κάνει «άξιους» μιας χάρης που ποτέ και κανείς δεν θα τους αποδώσει. Μια χάρη που σίγουρα δεν θα αποδοθεί σε εμένα.

Εφτά και μισή. Δεν υπάρχει ισχυρότερο κίνητρο, από το ίδιο το κίνητρο. Βγαίνω βιαστικά στο δρόμο να περπατήσω, να νιώσω λιγάκι ζωντανή. Σήμερα είναι η μέρα. Πολύ θα το ήθελα να συμπληρώσω όσα δεν πρόλαβα σε αυτό το τετράδιο, μα το μυαλό μου στα ίδια και στα ίδια έχει κολλήσει. Τόσα λάθη, πως κατάφεραν να χωρέσουν σε μια ζωή. Σε μια μικρή ζωή σαν τη δική μου, τόσες τρικυμίες, τόση ορμή που είχαν κύματα πελώριο κι όμως εγώ άντεχα. Και τώρα; Τώρα τίποτα.

Οχτώ παρά τέταρτο. Η πραγματική αγάπη που να κρύφτηκε; Από τις άλλες χόρτασα. Μα όσο μεγάλη κι αν είναι μια αγάπη, ποτέ της δεν είναι επαρκώς αρκετή. Χειμώνας χτυπάει το πρόσωπό μου και που να τρέξω; Φυσάει, με τις αναμνήσεις μου να έρχονται βροχή. Χαλάζι. Με πιάνουν τα κλάματα, όχι για όσα έγιναν, αλλά για όσα δεν θα γίνουν. Με πρόλαβε ο χρόνος και αυτό πώς να το αποδεχτώ; Πώς να μου το συγχωρήσω;

Οχτώ ακριβώς. Γεννήθηκα δύσκολα, μεγάλωσα δυσκολότερα. Επιβίωσα, από καταστάσεις ζόρικες, ή έτσι μου φάνηκαν εμένα τέλος πάντων, και να που οι γιατροί είπαν τελικά πως σήμερα θα είναι μέρα. Ίσως και να φταίνε οι καταχρήσεις. Τι σημασία έχει τώρα πια. Τώρα που το κάτω μέρος της κλεψύδρας έχει σχεδόν γεμίσει και το καντηλάκι μου τρεμοπαίζει επικίνδυνα. Κάθομαι σε ένα παγκάκι με θέα τα γκρίζα σπίτια. Ελάχιστα αυτοκίνητα. Κι αυτά φουριόζικα. Θέλουν να προλάβουν όσα ποτέ κανείς δεν προλαβαίνει.

Οχτώ και τέταρτο. Λυπάμαι, όχι για την αυταπάτη της υστεροφημίας, άλλωστε τι ποσοστό ανθρώπων μένουν στη ιστορία; Λυπάμαι, όχι για τα προβλήματα που φόρτωσα και φορτώθηκα, άλλωστε τα προβλήματα είναι η δύναμή μας σε αυτόν τον κόσμο. Για την οικογένεια που δεν έκανα ποτέ. Λυπάμαι τρομερά. Με πλακώνει ένα βάρος ανυπολόγιστα ασήκωτο. Πλαγιάζω πάνω στο ξεθωριασμένο, ξύλινο παγκάκι και η θερμοκρασία του κάθε άλλο παρά με ενοχλεί.

Οχτώ και μισή. Βράδυ Δευτέρας. Σε κάποιο παγκάκι. Σε κάποια πόλη των ανθρώπων, την είδανε. Την είδαν περαστικοί να είναι ξαπλωμένη με ένα τετράδιο που της ξέφυγε, αλλά που να ξέρανε πως κάτι απόκοσμο την πλεύριζε γοργά, κάτι που τη ψυχή της γέμιζε ταυτόχρονα με γαλήνη κι ηρεμία. Όχι, όχι δεν ήταν κάποιο φως. Ούτε τίποτα το ιδιαίτερο, ή άξιο λόγου. Μονάχα μια ησυχία κέρδισε εκείνη η κοπέλα, μια ησυχία τόσο απολαυστική...

8 και μισή. Η ζωή της ακόμα αγνοείται.

 

_

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο ανάποδος καθρέφτης

Ο ανάποδος καθρέφτης

Έτσι θα έλεγα τον κόσμο καθρέφτη ανάποδο,Ανάποδο καθρέφτηκαθρέφτηχωρίς τζάμι Τον εαυτό σου βλέπεις,άνθρωπε,άνθρωπε τι γυρεύεις;Ξέρει ο καθρέφτης Ο κόσμος έδειξε τι είσαιγιατί ότι κάνεις το δείχνειπονάει, μα δεν σπάειεδώ είναι ο καθρέφτης._γράφει ο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

 Κλέφτης ονείρων έγινες,καταστροφές του κόσμουέκλεψες και το δικό μου όνειροκαι ας μην το ξέρεις Γιατί όταν κλέβεις έναΧάνονται χίλιαΓίνονται στάχτη, τέρμαΈτσι όπως πας δεν θα απομείνει κανένα._γράφει ο Ευθύμιος- Ραφαήλ Αγγελής Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Ποτέ δε θα ξεχάσει, το πρώτο τεστ που έγραψε στο δημοτικό. Ακόμη θυμάται το γραπτό του. Τα αποτελέσματα απογοητευτικά.Κανένας όμως δεν τον μάλωσε. Αντιθέτως, όλοι του είπαν να μη στεναχωριέται, γιατί στο δεύτερο θα τα πάει καλύτερα. Δεν τους πίστεψε....

Ζωή σε δόσεις

Ζωή σε δόσεις

  Τι να πουν κι άνθρωποι; Τι να κάνουν; Τους δίνουν την ζωή σε δόσεις μέχρι να τους ξεφτιλίσουν   Έπρεπε όμως να δεχτούν και ήρθε ο πόλεμος, και συνταγογράφησε συνταγογράφησε δυστυχία   Στην πρώτη δόση βομβαρδισμούς, στην δεύτερη μετανάστευση, στην Τρίτη...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Διαβάστε κι αυτά

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

Μια γαλήνη απλώνεται στης νύχτας τα μυστικάτα εγκαταλελειμμένα βλέφαρα τρεμοπαίζουν στη σιγαλιάβάλσαμο στάζει στης νοσταλγίας το φιλίστην γκρίζα πολιτεία,ο κόσμος χορεύει, στων αστεριών τη μουσικήστα γυμνά ερείπια, παγερό περιδιαβαίνει τ' αγέριγέρνουν τ'...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Η μετακόμιση των χρωμάτων

Η Αγγελική έκλεισε το τηλέφωνο και με χορευτικές φιγούρες έφερε πάνω κάτω τη μικρή της γκαρσονιέρα, που ξαφνικά έγινε πιο φωτεινή κι ας είχε για θέα τον ακάλυπτο. «Αύριο το πρωί στις εννέα» έλεγε και ξαναέλεγε με μελωδικό οίστρο, αφήνοντας χαρούμενα...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Με πιάνουν τα κλάματα, όχι για όσα έγιναν, αλλά για όσα δεν θα γίνουν. Με πρόλαβε ο χρόνος και αυτό πώς να το αποδεχτώ; Πώς να μου το συγχωρήσω;”

    Με συγκίνησες βαθιά, φίλε μου Σωκράτη…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου