Select Page

8 και μισή, του Σωκράτη Τσελεγκαρίδη

8 και μισή, του Σωκράτη Τσελεγκαρίδη

 

 

Εφτά ακριβώς. Είμαι σίγουρη πως δεν έχω καμία απολύτως όρεξη να μείνω μέσα, στο κρεβάτι μου, τυλιγμένη με τις κουβέρτες που θυμίζουν σάβανα. Δεν θα είναι εύκολο, ποτέ δεν είναι. Αλλά πρέπει να ντύσω το κουρασμένο μου κορμί. Αυτούς τους τείχους που κάποτε τους ένιωθα άσυλό μου, σε φυλακή έχουν μετατραπεί. Δεν πρόκειται να πεθάνω σαν ζώο στο κλουβί του. Δεν πρόκειται να μού το επιτρέψω αυτό. Θα ντυθώ όσος κι αν είναι ο πόνος.

Εφτά και τέταρτο. Τεντωμένα τα νεύρα μου. Πότε να πήγα για τελευταία φορά στην εκκλησία; Το λιβάνι λειτουργούσε καταπραϋντικά μέσα μου. Μα αν τα πράγματα έρχονταν πάνω μου όπως τα ήθελα, όπως έπρεπε, δεν θα είχα νεύρα. Λες και είναι το βίτσιο της ζωής να ζορίζει τους ανθρώπους για να τους δοκιμάζει, για να τους κάνει «άξιους» μιας χάρης που ποτέ και κανείς δεν θα τους αποδώσει. Μια χάρη που σίγουρα δεν θα αποδοθεί σε εμένα.

Εφτά και μισή. Δεν υπάρχει ισχυρότερο κίνητρο, από το ίδιο το κίνητρο. Βγαίνω βιαστικά στο δρόμο να περπατήσω, να νιώσω λιγάκι ζωντανή. Σήμερα είναι η μέρα. Πολύ θα το ήθελα να συμπληρώσω όσα δεν πρόλαβα σε αυτό το τετράδιο, μα το μυαλό μου στα ίδια και στα ίδια έχει κολλήσει. Τόσα λάθη, πως κατάφεραν να χωρέσουν σε μια ζωή. Σε μια μικρή ζωή σαν τη δική μου, τόσες τρικυμίες, τόση ορμή που είχαν κύματα πελώριο κι όμως εγώ άντεχα. Και τώρα; Τώρα τίποτα.

Οχτώ παρά τέταρτο. Η πραγματική αγάπη που να κρύφτηκε; Από τις άλλες χόρτασα. Μα όσο μεγάλη κι αν είναι μια αγάπη, ποτέ της δεν είναι επαρκώς αρκετή. Χειμώνας χτυπάει το πρόσωπό μου και που να τρέξω; Φυσάει, με τις αναμνήσεις μου να έρχονται βροχή. Χαλάζι. Με πιάνουν τα κλάματα, όχι για όσα έγιναν, αλλά για όσα δεν θα γίνουν. Με πρόλαβε ο χρόνος και αυτό πώς να το αποδεχτώ; Πώς να μου το συγχωρήσω;

Οχτώ ακριβώς. Γεννήθηκα δύσκολα, μεγάλωσα δυσκολότερα. Επιβίωσα, από καταστάσεις ζόρικες, ή έτσι μου φάνηκαν εμένα τέλος πάντων, και να που οι γιατροί είπαν τελικά πως σήμερα θα είναι μέρα. Ίσως και να φταίνε οι καταχρήσεις. Τι σημασία έχει τώρα πια. Τώρα που το κάτω μέρος της κλεψύδρας έχει σχεδόν γεμίσει και το καντηλάκι μου τρεμοπαίζει επικίνδυνα. Κάθομαι σε ένα παγκάκι με θέα τα γκρίζα σπίτια. Ελάχιστα αυτοκίνητα. Κι αυτά φουριόζικα. Θέλουν να προλάβουν όσα ποτέ κανείς δεν προλαβαίνει.

Οχτώ και τέταρτο. Λυπάμαι, όχι για την αυταπάτη της υστεροφημίας, άλλωστε τι ποσοστό ανθρώπων μένουν στη ιστορία; Λυπάμαι, όχι για τα προβλήματα που φόρτωσα και φορτώθηκα, άλλωστε τα προβλήματα είναι η δύναμή μας σε αυτόν τον κόσμο. Για την οικογένεια που δεν έκανα ποτέ. Λυπάμαι τρομερά. Με πλακώνει ένα βάρος ανυπολόγιστα ασήκωτο. Πλαγιάζω πάνω στο ξεθωριασμένο, ξύλινο παγκάκι και η θερμοκρασία του κάθε άλλο παρά με ενοχλεί.

Οχτώ και μισή. Βράδυ Δευτέρας. Σε κάποιο παγκάκι. Σε κάποια πόλη των ανθρώπων, την είδανε. Την είδαν περαστικοί να είναι ξαπλωμένη με ένα τετράδιο που της ξέφυγε, αλλά που να ξέρανε πως κάτι απόκοσμο την πλεύριζε γοργά, κάτι που τη ψυχή της γέμιζε ταυτόχρονα με γαλήνη κι ηρεμία. Όχι, όχι δεν ήταν κάποιο φως. Ούτε τίποτα το ιδιαίτερο, ή άξιο λόγου. Μονάχα μια ησυχία κέρδισε εκείνη η κοπέλα, μια ησυχία τόσο απολαυστική...

8 και μισή. Η ζωή της ακόμα αγνοείται.

 

_

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

1 σχόλιο

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Με πιάνουν τα κλάματα, όχι για όσα έγιναν, αλλά για όσα δεν θα γίνουν. Με πρόλαβε ο χρόνος και αυτό πώς να το αποδεχτώ; Πώς να μου το συγχωρήσω;”

    Με συγκίνησες βαθιά, φίλε μου Σωκράτη…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!