Όταν αντίκρισε για πρώτη φορά το “φως” της νύχτας ήταν 8 και μισή. Ο ερχομός της, έδωσε χαρά σε όλη την οικογένεια, και το όνομα αυτής “Χαριτωμένη”. Προικισμένη με όλες τις χάρες όσο μεγάλωνε γινόταν όλο και πιο όμορφη. Χωρίς κόπο, τραβούσε όλα τα βλέμματα επάνω της. Αυθεντική κρητικοπούλα, επισκεπτόταν τακτικά τους δικούς της.

Μες στην καρδιά του χειμώνα, ταξίδευε με προορισμό για ακόμη μία φορά το αγαπημένο της νησί. Η θάλασσα φουρτουνιασμένη. Περιφερόταν στους διαδρόμους, μήπως βρει κάποια θέση να ξεκουραστεί. Η ώρα ήταν περίπου 8 και μισή το βράδυ. Πέντε ώρες ακόμα απέμεναν για την ολοκλήρωση του ταξιδιού. Σίγουρα δε θα κατάφερνε να μείνει όρθια τόσες ώρες. Η μέρα της ήταν απίστευτα εξαντλητική και ήδη ένιωθε έτοιμη να πέσει κάτω.
Πραγματικά σε δευτερόλεπτα, σωριάστηκε και από εκεί και μετά κενό. Άδειο το μυαλό. Δε θυμάται τίποτα. Το μόνο που ξέρει είναι ότι όταν άνοιξε τα μάτια της, βρέθηκε ξαπλωμένη σε μια κουκέτα. Δίπλα της, βρισκόταν ένας γοητευτικός ξανθός νέος, με γαλανά μάτια.

Την κοίταζε τόσο γλυκά, και πριν προλάβει να τον ρωτήσει, πως βρέθηκε εκεί, έσπευσε να της εξηγήσει, ότι λιποθύμησε. Ήταν 8 και μισή ακριβώς, της είπε, όταν πέρασε από μπροστά της. Έτσι, πήρε την πρωτοβουλία, να την φιλοξενήσει στην καμπίνα του.

Αισθανόταν ήδη πολύ καλύτερα, μα κάτι την τραβούσε κοντά του και δεν ήθελε να φύγει.

Οι επόμενες ώρες πέρασαν σαν νερό. Συζητούσαν σα δυο πολύ καλοί φίλοι, λες και γνωρίζονταν χρόνια. Αντάλλαξαν διευθύνσεις, γιατί όπως της δήλωσε, ήταν λάτρης του γραπτού λόγου, και πολύ σύντομα θα είχε νέα του.
Μια εβδομάδα μετά, έλαβε γράμμα του. Ήταν μια κατάθεση ψυχής, που τη συγκίνησε απίστευτα. Στο πίσω μέρος της σελίδας ήταν σχεδιασμένο ένα ρολόι, με τους δείκτες του να δείχνουν τη γνωστή ώρα: 8 και μισή. Ακριβώς από κάτω έγραφε: “Είναι αυτή η μαγική ώρα που μπήκες στη ζωή μου και αναστάτωσες ευχάριστα την ύπαρξή μου”. Η αλήθεια είναι ότι η συγκεκριμένη ώρα είχε χαραχτεί και στη δική μου, … χρόνια τώρα.

Το επόμενο βήμα ήταν δικό μου. Ήθελα τόσο πολύ να τον δω. Κανονίσαμε να τα πούμε από κοντά. Η ώρα βεβαίως δεν ήταν άλλη από 8 και μισή. Ακριβής στο ραντεβού του, είχε κλείσει τραπέζι σ’ ένα υπέροχο εστιατόριο. Όλο το βράδυ κοιταζόμασταν μες στα μάτια. Ταιριάζαμε τόσο πολύ. Η βραδιά συνεχίστηκε στο σπίτι μου. Συνεχώς επαναλάμβανε πόσο τυχερός ήταν που με είχε γνωρίσει.

Ο ήχος από το ξυπνητήρι εκκωφαντικός. 8 και μισή. Είχε μια σημαντική συνάντηση και έπρεπε να φύγει. Η αγκαλιά μου τόσο σφιχτή και διεκδικητική, που τον είχε εγκλωβίσει για τα καλά. Περάσαμε όλη τη μέρα και τη νύχτα στο σπίτι.

Ήμασταν δυο κομμάτια από το ίδιο παζλ, όπου το ένα συμπλήρωνε το άλλο. Όπου πήγαινε, τον ακολουθούσα πιστά. Ήταν η μόνη μου ασχολία και το μόνο μου ενδιαφέρον. Τον αγαπούσα τρελά. Ζούσα μόνο για εκείνον. Τα αισθήματα ήταν αμοιβαία.

Εκείνο το βροχερό βράδυ, τον περίμενα με τις ώρες. Δεν ήρθε ποτέ. Απογοητευμένη και πικραμένη, γύρισα πίσω. Ένα μεγάλο γιατί, άρχισε να με προβληματίζει. Φαινόταν τόσο ενθουσιασμένος και ερωτευμένος μαζί μου. Μα ούτε μία ειδοποίηση; Ανεξήγητο. Προσπάθησα να τον βρω. Έψαξα, ρώτησα. Τίποτα. Μάταιος κόπος.

Λίγες μέρες μετά επικοινώνησε μαζί μου ένας φίλος του. Με πληροφόρησε, ότι την ημέρα της συνάντησής μας, ο ξανθός μου άγγελος, έχασε τη ζωή του, σε τροχαίο.

Η ώρα ήταν 8 και μισή, ακριβώς.

_

γράφει η Βάσω Καρλή