Θανατώνομαι. Πεθαίνω.
Σαν αναμμένο σπίρτο.
Λιγοστός χρόνος και τόσο έντονος, δυνατός.
Σίγουρος θάνατος.
Κράτα τον έρωτα και τον θάνατο, αυτό είναι η ζωή. Άρα θέλω τον έρωτα και τον θάνατο.
Για αυτό έχω και τα δύο στην τσέπη μου.
Τον θάνατο τον βγάζω και του μιλάω μερικές φορές.
“Τι λέει ψηλέ μου, ξέρουμε πότε θα έρθεις;”
Στον έρωτα δεν μιλάω. Τον βγάζω και κοιτιόμαστε. Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε, φτάνει να το νιώσουμε.
Αλλά δεν συμβαίνει ή απλά κανένας από τους δυο μας δεν ξέρει το πώς.
Οπότε τον ξαναβάζω στην τσέπη μου, τον αφήνω εκεί.
Θα λουστώ με βενζίνη και θα με ανάψω με ένα σπίρτο ένα βράδυ και εύχομαι τότε να βγει και να μου μιλήσει.
Και ποιος ξέρει ίσως με σώσει κιόλας.
_
γράφει o Άγγελος Καράλης
0 Σχόλια