Σπίθα στο σκοτάδι ονομάζεται το λογοτεχνικό ντεμπούτο της Αμερικανίδας Stacy Willingham, ένα ψυχολογικό θρίλερ γεμάτο ένταση, αγωνία και ανατροπές.

Είκοσι χρόνια πριν, η δωδεκάχρονη Χλόη Ντέιβις είδε την ανέμελη μέχρι τότε παιδική της ηλικία να στιγματίζεται από τη σύλληψη του πατέρα της για τους φόνους έξι έφηβων κοριτσιών. Εκείνος ομολόγησε, καταδικάστηκε σε ισόβια και οδηγήθηκε στη φυλακή, ενώ η μητέρα της, ο αδελφός της και η ίδια η Χλόη έμειναν πίσω, στη μικρή πόλη τους, προσπαθώντας να επεξεργαστούν τα νέα δεδομένα της ζωής τους και να αντιμετωπίσουν τους εξαγριωμένους συμπολίτες τους και τους συγγενείς των θυμάτων.

Σήμερα, η Χλόη ζει στο Μπατόν Ρουζ της Λουιζιάνα, είναι ψυχολόγος και ετοιμάζεται να παντρευτεί. Έχοντας –φαινομενικά– αφήσει πίσω το παρελθόν της, προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι έχει όλα όσα χρειάζεται και επιθυμεί στη ζωή. Υπάρχουν όμως στιγμές που οι μνήμες θεριεύουν και το εύθραυστο οικοδόμημα που έχει χτίσει μοιάζει να τρίζει στα θεμέλιά του, μαζί με το προσωπείο της επιτυχημένης και ψύχραιμης επαγγελματία.

Όταν μια έφηβη ασθενής της εξαφανίζεται, οι εφιάλτες ζωντανεύουν ξανά στο μυαλό της Χλόης. Και όταν ακολουθεί μια δεύτερη εξαφάνιση, νιώθει σαν να ξαναζεί εκείνο το φρικτό καλοκαίρι που η ζωή της άλλαξε για πάντα. Ένας νέος δολοφόνος κατά συρροή κυκλοφορεί στην πόλη και η ιστορία μοιάζει σαν να επαναλαμβάνεται. Συνδέονται άραγε οι τωρινές εξαφανίσεις με τη δράση του πατέρα της; Πρόκειται για κάποιον μιμητή, για κάποιον που θέλει να εκδικηθεί προσωπικά εκείνη; Ή συμβαίνει κάτι άλλο; Μήπως δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα στις δύο υποθέσεις και απλώς γίνεται παρανοϊκή; Αποφασισμένη να ανακαλύψει την αλήθεια και σε πείσμα όσων τη χαρακτηρίζουν εμμονική, η Χλόη αφήνεται να οδηγηθεί σε επικίνδυνα μονοπάτια. Μονοπάτια που μπορεί τελικά να της κοστίσουν τα πάντα: την ψυχική της ηρεμία, τη μελλοντική της ευτυχία, όλα όσα πίστευε μέχρι τώρα, ακόμα και την ίδια της τη ζωή.

Η πλοκή του βιβλίου οπωσδήποτε δεν διαθέτει καμιά ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Έχει αρκετά κλισέ που έχουμε συναντήσει σε ανάλογες ιστορίες. Η πρωταγωνίστρια έχει επιβιώσει ψυχολογικά και σωματικά από ένα παιδικό τραύμα που στιγμάτισε και κατέστρεψε την οικογένειά της, πολλά χρόνια μετά έχει καταφέρει να φτιάξει τη ζωή της –κουβαλώντας βέβαια τις μνήμες και τις πληγές του χθες– και ενώ ετοιμάζεται να ολοκληρώσει την ευτυχία της, ξαφνικά το παρελθόν ξαναζωντανεύει, με τη μορφή ενός νέου εφιάλτη που θυμίζει τον παλιό, κι όλα ανατρέπονται. Θέλοντας να ξορκίσει τους παλιούς δαίμονές της ή να αποδείξει πως τους έχει αφήσει πίσω της, εμπλέκεται με κάποιον τρόπο στην υπόθεση. Επίσης, αρκετές από τις «τρανταχτές» αποκαλύψεις ο έμπειρος στο είδος αναγνώστης τις έχει ήδη ανακαλύψει πριν του αποκαλυφθούν, επιβεβαιώνοντας τα προαναφερθέντα κλισέ, «καίγοντας» το στοιχείο της έκπληξης.

Οπότε, τι είναι αυτό που κάνει το βιβλίο της Willingham να ξεχωρίζει;

Η απάντηση απαρτίζεται από πολλά επιμέρους χαρακτηριστικά. Το πρώτο απ’ αυτά είναι η εξαιρετική γραφή. Πλούσιο λεξιλόγιο, περιγραφές που ξεχειλίζουν από ένταση και συναίσθημα, κλιμακούμενη δράση, γενναιόδωρη χρήση της γλώσσας, που δημιουργούν ένα κείμενο που «αναπνέει» και πάλλεται διαρκώς, που σε μεταφέρει στη Λουιζιάνα και μέσα στο μυαλό της ηρωίδας, που σε κάνει αυτόπτη μάρτυρα των όσων εξελίσσονται στην κάθε σελίδα. Καμιά προσπάθεια εντυπωσιασμού δεν γίνεται με άσκοπες αερολογίες, κραυγαλέες περιγραφές ή φράσεις εντυπωσιασμού – κάτι που μάλλον θα κούραζε παρά θα πρόσφερε το κάτι παραπάνω.

Ένα άλλο είναι οι ίδιοι οι ήρωες. Η Χλόη Ντέιβις είναι ένας χαρακτήρας που αποτελεί πρόκληση για οποιονδήποτε συγγραφέα να πλάσει και να διαμορφώσει. Ισορροπεί ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, βαδίζοντας συνεχώς σε ένα ψυχολογικά τεντωμένο σκοινί. Διακατέχεται από τύψεις, φόβο, ενοχές και ελπίδες που πνίγονται στην αβεβαιότητά της. Είναι δυναμική μα και εύθραυστη ταυτόχρονα, επιφυλακτική, ενοχική, διστακτική στο να αφεθεί να ζήσει ανέμελα. Μέσα από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση και την οπτική της ηρωίδας, αποκαλύπτονται οι μύχιες σκέψεις, οι βαθιά κρυμμένοι φόβοι, τα καλά θαμμένα μυστικά, η πληθώρα των συναισθημάτων που την ταλανίζουν, η δυσπιστία της απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Μέσα στην ενήλικη γυναίκα ζει ακόμη το μικρό κορίτσι που κλήθηκε να πληρώσει για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε. Είναι ουσιαστικά μια τραγική και πονεμένη ηρωίδα, που η ύπαρξή της, οι αντιδράσεις και η συμπεριφορά της καλύπτουν εν μέρει όσα κενά έχει η πλοκή σε ό,τι αφορά την πρωτοτυπία.

Το ίδιο καλοδουλεμένα ως προς τα ψυχογραφήματα και τις λεπτομέρειες της προσωπικότητάς τους είναι και τα υπόλοιπα πρόσωπα: ο τέλειος (;) μνηστήρας της, ο υπερπροστατευτικός αδελφός της, η μητέρα της που βρίσκεται εγκλωβισμένη στον δικό της κόσμο, ο πατέρας της, που αν και απών η παρουσία του είναι έντονη σε όλο το βιβλίο, τα θύματα του χθες και του σήμερα, οι οικογένειές τους, ο δημοσιογράφος που θέλει να κάνει ένα αφιέρωμα στον πατέρα της και βοηθάει τη Χλόη στην έρευνά της. Όλοι τους τραγικές φιγούρες με τον τρόπο τους, καλούνται να εκτελέσουν έναν ρόλο με ξεχωριστή βαρύτητα – και όλοι καταφέρνουν να ξεπεράσουν τις προσδοκίες.

Τέλος, στην επιτυχία του βιβλίου συμβάλλει σαφώς και η ίδια η Λουιζιάνα, με την ξεχωριστή νότια ατμόσφαιρα που απορρέει από τις σελίδες του βιβλίου κάθε που γίνεται αναφορά σε αυτήν. Οι περιγραφές της Willingham ταξιδεύουν τον αναγνώστη σε έναν τόπο όπου ο άνθρωπος έχει μάθει να συμβιώνει με τη φύση, η ζέστη και η υγρασία αποτελούν καθημερινότητα, οι αλιγάτορες συνηθισμένο θέαμα και οι βάλτοι τόπους ιδανικούς για να κρύβουν μυστικά.

Το Σπίθα στο σκοτάδι είναι ένα μυθιστόρημα γεμάτο ανατροπές –παρ’ όλη την προβλέψιμότητά του–, ξέχειλο από έντονα συναισθήματα και με μια καθηλωτική, αναπόφευκτη πορεία προς την εξιλέωση, την αποδοχή, τη λύτρωση και μια κάθαρση που άργησε δύο ολόκληρες δεκαετίες.