Ανεμοδαρμένα ύψη στους χειμώνες της ψυχής
άραγε στις πεδιάδες θα μας σκέπτεται κανείς;
Αναντίρρητες απόψεις στο μυαλό σου κουβαλάς
αναπάντητα ερωτήματα σ’ έχουν μάθει να ρωτάς.
Για όλα αυτά που καρτερούνε την υπέρτατη στιγμή
μια στιγμή που θα αξίζει την υπόλοιπη ζωή
που οι λύπες θα φαντάζουν κάδρα σε γερμένο τοίχο
και οι ενοχές σου θα απαγγέλουν τον επιθανάτιο στίχο.
Που του ήλιου το ανηφόρι θα ακολουθήσουν οι καρδιές
το ξημέρωμα που σβήνει των ανθρώπων τις σκιές
καθώς πίσω τους θ’ αφήνουν το λυπητερό τραγούδι
“πως ποτέ του ένα αγκάθι δε θα γίνει πια λουλούδι.”
Ανεμοδαρμένα ύψη κάθε προσπάθειας που αποπνέει
έναν δίκαιο αγώνα, που στέκει εκεί για να σου λέει:
«Περήφανος να αντικρίζεις της καρδιάς τα μονοπάτια
τα γεμάτα προσδοκίες των ονείρων σου τα μάτια!»
Πόσο δυνατά περιγράφετε την υπέρτατη στιγμή που… θα αξίζει μια ζωή. Μόνο το μπράβο μου και ένα Αμήν ταιριάζουν σε τούτο το Ποίημα.
Όμορφο σε νόημα και ρυθμό…
Υπεροχο….!!!!!!