Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Βουβά βαγόνια,
σάπια κουφάρια
κολλημένα σε έρημες ράγες
όνειρα σκουριασμένα
που ποτέ δε ταξίδεψαν.
Γκρίζα σιωπή συνθλίβει
τη νεκρή αποβάθρα
δακρύζουν
τα σπασμένα τζάμια,
χορταριασμένες αναμνήσεις
χύνονται σε ερειπωμένους
σιδηρόδρομους.
Σε αφύλακτη διάβαση,
φιλιά μαδάνε
τα παιδιά
που ‘χουν όνειρα
μακρινά σα τρένα.
Ακολουθήστε μας
Real News Καθημερινή https://youtu.be/FZdzFbN8bwY https://youtu.be/OY4IHf9rIVk Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη...
Σήμερα,δεν φοβάμαι όπως φοβόμουν. Όχι τους ανθρώπους.Την κρίση τους φοβόμουν.Εκείνο το αόρατο μέτρομε το οποίο με ζύγιζανκάθε φορά που περνούσααπό μπροστά τους. Λίγος.Πολύς.Σωστός.Λάθος.Αρκετός για κάποιους,ποτέ αρκετός για μένα. Κι εγώ,πιστός στο δικαστήριο,έμπαινα...
Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε; Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι. Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε; Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι. Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...
Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο; Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι. Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει. Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο; Κι...
Τι είναι, ας πούμε, η τύχη;Ό,τι σε καταβαραθρώνειΩς επί το πλείστονΑπαντάς. Αυτό είναι γνωστό κυρίως στους ζωντανούς. Λέγοντας αυτά στον καθρέφτη, το ανύπαρκτο αυτό ον, τον μελιστάλαχτο δολοφόνο της σάρκας, τον αγνό τιμωρό του θολού ονείρου που όλο με ποθεί και μένα...
… που ‘χουν όνειρα
μακρινά σα τρένα…
Γιατί το όνειρο
ποτέ δεν ντροπιάζεται
ούτε ποτέ είναι δυνατόν να ντροπιαστεί …
Πανέμορφη αρχή για την ημέρα μου Δήμο!
Καλημέρα!
Καλή μας μέρα γεμάτη φιλιά και λουλούδια, Πάνο μου…
Σε αφύλακτη διάβαση,
φιλιά μαδάνε
τα παιδιά
που ‘χουν όνειρα
μακρινά σα τρένα.
Εξαιρετικό!
Σ’ ευχαριστώ, Ρούλα μου…
[…]φιλιά μαδάνε
τα παιδιά
που ‘χουν όνειρα
μακρινά σα τρένα[…]
Δήμο αγαπώ την ποίησή σου. Είναι πάντα κοφτερή. Σα μαχαίρι. Το συγκεκριμένο σημείο στο ποίημα σου με μούδιασε..
Την καλημέρα μου…
Πάντα με τον καλό λόγο… Με τιμάς…
Σε αφύλακτη διάβαση,
φιλιά μαδάνε
τα παιδιά
που ‘χουν όνειρα
μακρινά σα τρένα.
Τώρα τι να πω!!!!Χαίρομαι να σε διαβάζω Δήμο!!!
Σ’ ευχαριστώ πολύ, Άννα μου…
“όνειρα σκουριασμένα
που ποτέ δε ταξίδεψαν”
Και που, όμως, άξιζαν μια καλύτερη τύχη…
Πολύ όμορφο, Δήμο μου!
Θα τη βρουν στα φιλιά, την τύχη και τα όνειρα, Βάσω μου…
Υπέροχο…
Ευχαριστώ πολύ, Χριστινα μου…
Καταπληκτικό το ποίημα σας!!!
Εικόνες δυνατές, αληθινές!!
Ανατρίχιασα να ξέρετε!!
Με προβληματίσατε.
Να είστε καλά!!
Καλή σας ημέρα!!!
Σας ευχαριστώ πολύ…
Πόσο όμοια η σκέψη μας, πόσο διαφορετική η έκφρασή μας… Καθένας την δική του όμορφη ταυτότητα, από την δική του οπτική γωνία… Ίδιες εικόνες φωτογραφημένες από διαφορετικές αποστάσεις, διαφορετικές γωνίες, διαφορετικά ύψη με διαφορετικό διάφραγμα… Και ύστερα ο καθένας πρόσθεσε κάποιες εικόνες που ανακάλυψε μόνο εκείνος και τις αποτύπωσε… Κι όλο μαζί του καθενός το δημιούργημα χαϊδεύει ψυχές…
“χορταριασμένες αναμνήσεις
χύνονται σε ερειπωμένους
σιδηρόδρομους.”
Ότι και γράψω εγώ τώρα θα είναι πολύ πτωχό μπρός στη πυκνότητα και την δύναμη του ποιήματος. Απλώς στέλνω την καλημέρα μου στον δημιουργό και φίλο Δήμο.
Πώς να ξεχωρίσω ένα στίχο, όταν όλοι μαζί συνθέτουν εικόνες, συναισθήματα, μυρωδιές, ακόμα και γεύσεις!!!
Σ’ ευχαριστώ, Δήμο!!!