Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο; 

Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι. 

Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει

Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει.

Νομίζει. 

Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο; 

Κι όμως ενώ ικετεύει την ελευθερία ψάχνει αέναα να βρεθεί σε μητρική αγκαλιά

Παντοτινός σκοπός την κυριεύει να κουμπώσει και να περικλειστεί

Και τελικά κάπως έτσι να φυλακιστεί μάλλον για να ξεκουραστεί.

Μένει το κουφάρι.

Κι αν πάλι ο στόχος έχει οριστεί για να γυρεύει μια ζωή με σκοπό;

Κι αν ξέρει ότι το άφταστο είναι που θα την κρατά για μια ζωή εδώ; 

Ποια ζωή όμως; 

Του κελύφους που ψάχνει τον καλύτερο χτίστη 

να μπαζώσει κάθε πόρο αυτού του κάστρου που θα το φυλακίσει. 

Το φυλακισμένο. 

Μοιάζει πυρήνας που δημιουργεί φλοιούς για να ηρεμήσει,

και να ‘ρθει ύστερα σαν λάβα να ξεχυθεί από την πιο μικρή αιχμή. 

Εκείνη που αφήνει μια μικρή αχτίδα, μια ανεπαίσθητη στάλα να περάσει 

Κι ασταμάτητη ορμή δημιουργεί όταν φτάσει.

Πως να ησυχάσει; 

Κανείς δεν ξέρει πως θα φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο. 

Πώς άραγε να φτάνεις στην ψυχή απ’ το κουφάρι. 

Κανείς δεν προσπαθεί να φτάσει πραγματικά σ ’αυτή.

Με φόβο ότι μπορεί τελικά να μην είναι εκεί. 

Να είναι άδειο. 

_

γράφει η Γεωργία Σκινήτη