22 Σχόλια

1. 

   Χριστίνα Σουλελέ στο 21/07/2015 σε 10:42 μμ

   Οι μορφές και τα χέρια τα αγαπημένα μας είναι ευτυχώς το αντίδοτο στην άχαρη καθημερινότητα. Πολύ ωραίο Μαχη!

   Απάντηση
   • 

     Μάχη Τζουγανάκη στο 22/07/2015 σε 12:46 πμ

     Σε ευχαριστώ Χριστίνα μου…

     Απάντηση
2. 

   sofiakioroglou στο 21/07/2015 σε 10:43 μμ

   Υπέροχο!

   Απάντηση
   • 

     Μάχη Τζουγανάκη στο 22/07/2015 σε 12:47 πμ

     Σε ευχαριστώ πολύ Σοφία. Καλό ξημέρωμα!

     Απάντηση
3. 

   Μαριάνθη Πλειώνη στο 21/07/2015 σε 11:06 μμ

   Πάντα είναι “τρυφερά τα χάδια των ονείρων”για να μπορούμε να αντέχουμε…Πολύ ωραίο,Μάχη!

   Απάντηση
   • 

     Μάχη Τζουγανάκη στο 22/07/2015 σε 12:49 πμ

     Είναι αναγκαίο τούτο το τρυφερό δέσιμο Μαριάνθη μου… σε ευχαριστώ

     Απάντηση
4. 

   drmakspy στο 21/07/2015 σε 11:07 μμ

   Για να αντέχει η θλίψη μου
   Την ανατολή του ήλιου
   Το περπάτημα στη γη
   Το αύριο…

   Αυτό κρατάω….

   Απάντηση
   • 

     Μάχη Τζουγανάκη στο 22/07/2015 σε 12:54 πμ

     Κύριε Μακρυγιάννη, τα λόγια που κρατάτε αποτελούν και το συναίσθημα που οδήγησε στο ποίημα και στην προσωπική μου αφιέρωση . Σας ευχαριστώ για τη ματιά σας…

     Απάντηση
5. 

   Ανώνυμος στο 21/07/2015 σε 11:20 μμ

   Α!!!!βρε Μάχη μου!!!! Τι μου έκανες νυχτάτικα; Να αντέχω να αντικρύζω μια ανατολή ακουμπώντας σε τρυφερά χέρια που ακουμπάν απαλά επάνω μου και μου δίνουν ελπίδα και κουράγιο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Καλό σου βράδυ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

   Απάντηση
   • 

     Μάχη Τζουγανάκη στο 22/07/2015 σε 8:19 πμ

     αυτά τα τρυφερά χέρια ακουμπάνε απαλά πάνω μας και δίνουν πράγματι ελπίδα για τη ζωή…. Καλημέρα!

     Απάντηση
6. 

   Αννα Ρουμελιωτη στο 22/07/2015 σε 7:58 πμ

   Ηχηρη η μελωδια της σιωπης … Τα ειπες ολα Μαχη μου.Καλημερα!

   Απάντηση
   • 

     Μάχη Τζουγανάκη στο 22/07/2015 σε 8:20 πμ

     Καλη σου μέρα Άννα! Σε ευχαριστώ…

     Απάντηση
7. 

   Ροδάνθη στο 22/07/2015 σε 8:55 πμ

   “Ηχηρή η μελωδία της σιωπής” … Μόνο “τα πλήκτρα της ψυχής μας” μπορούν να την αφουγκραστούν…Και με τη σειρά της η ψυχή είναι η μόνη που μπορεί να δώσει ερμηνεία σε “άηχες λέξεις”. Πολύ όμορφο !!! Μπράβο !!!

   Απάντηση
   • 

     Μάχη Τζουγανάκη στο 22/07/2015 σε 9:48 πμ

     Σε ευχαριστώ πολύ Ροδάνθη. Καλή σου μέρα

     Απάντηση
8. 

   polavakirli στο 22/07/2015 σε 9:58 πμ

   Το χάδι ενός ονείρου που μπορεί να απαλύνει τη σκληρή πραγματικότητα! πολύ όμορφο!!!!!

   Απάντηση
   • 

     Μάχη Τζουγανάκη στο 22/07/2015 σε 10:20 πμ

     Σας ευχαριστώ πολύ…Να έχετε μια όμορφη μέρα…

     Απάντηση
9. 

   Matina Mardeli στο 22/07/2015 σε 12:35 μμ

   Αγγίζω μια μελαγχολία που παλεύει με το αισιόδοξο; Γοητευτικό!

   Απάντηση
10. 

    Μάχη Τζουγανάκη στο 22/07/2015 σε 12:53 μμ

    Σας ευχαριστώ…Ναι αυτή πάλη είναι που κερδίζει την ελπίδα και δίνει δύναμη…

    Απάντηση
11. 

    Ελένη Ιωαννάτου στο 22/07/2015 σε 5:49 μμ

    Μάχη μου υπέροχο, νοσταλγικό, μελαγχολικό!!!
    Αχ! Ζωή!!
    Χθες, σήμερα, αύριο… σε πλήρη συνεύρεση!!
    Χέρια απομακρυσμένα.
    Οι καρδιές πάντα ενωμένες.
    Άλλωστε η αγάπη πάντα μένει Μάχη μου! Στο τέλος.

    Απάντηση
    • 

      Μάχη Τζουγανάκη στο 22/07/2015 σε 6:10 μμ

      Η αγάπη μένει όπως το είπες κι εσύ στο γλυκό σου ποίημα Ελένη…..

      Απάντηση
12. 

    Βάσω Αποστολοπούλου στο 22/07/2015 σε 6:49 μμ

    “Το αντίο δε χώρεσε ποτέ
    Στις παλάμες, στα μάτια
    Στο χρόνο που φεύγει βίαια”

    …όταν σε παραστέκουν και σε σκέπουν αγαπημένες μορφές!
    Εξαιρετικό, Μάχη μου!

    Απάντηση
    • 

      Μάχη Τζουγανάκη στο 22/07/2015 σε 7:22 μμ

      Έτσι είναι ακριβώς…δε χωράνε αντίο σε αγαπημένες μορφές. Συνεχίζουν να στέκονται δίπλα σου χάδια στα όνειρά σου… Την καλησπέρα μου!

      Απάντηση