Από το παράθυρο του Απρίλη, λείπει στην μέση του ορίζοντα ακριβώς ένα κομμάτι. Είναι λίγο γαλάζιο από τον ουρανό και λίγο καφετί από τα βουνά. Μελώνει με το κόκκινο της δύσης και γκριζαίνει σαν το θυμάται η κακοκαιρία. Από το παράθυρο του Απρίλη, λείπει...

Καθόμουν για μέρες στο τελευταίο σκαλί της εκκλησίας του Αγ. Δημητρίου. Χάζευα τα παπούτσια και τις κάλτσες του κάθε επισκέπτη πιστού. Από τα σοσόνια τα σφιχτά που πνίγαν το δέρμα λίγο πιο πάνω από τον αστράγαλο, ξεχώριζα τις θεοσεβούμενες ηλικιωμένες....

Μια πόρτα μισάνοιχτη είχε η Μαριώ. Καθόταν στο σαλόνι της με τον τιρκουάζ καναπέ και τα κίτρινα θαμπά ριχτάρια. Η γάτα της η Αμαλία με το ένα γκρι μάτι την συνόδευε σε τούτες τις νεκρές ώρες σχεδόν ακίνητη δίπλα της και πολλές φορές κουλουριασμένη στο...

Η Αλεξάνδρα ήταν μία από τις διαδικτυακές μου μαθήτριες. Όχι, δεν της δίδασκα ούτε φιλοσοφία, ούτε κάτι παρόμοιο. Θα έλεγε κανείς πως ήμουν ο μέντοράς της. Αν με ρωτούσες να σου απαντήσω ειλικρινά για το τι ήθελα να είμαι για εκείνην θα σου έλεγα...

Έψαχνα καιρό την αλήθεια. Πίσω από κάτι χαλασμένα ξυπνητήρια γύριζα το μοχλό να κουρδίσει ο χρόνος. «Ψιτ! Ξύπνα με όταν ανθίσει ο τόπος, ναι;» σ’ το είπα δυο φορές. Μία από μέσα μου, και μια απ’ έξω μου. Έψαχνα καιρό την αλήθεια. Μέσα στους...

«Κάτσε πέντε λεπτά», της είπε σαν στριφογύριζε στην κουζίνα. Έπινε τον καφέ του τραβώντας γενναίες ρουφηξιές κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο. Έξω η μέρα φώναζε να την ζήσεις. Κι εκείνος λαχτάραγε το ίδιο. Το τραπέζι είχε ένα πιάτο φρεσκοκομμένα φρούτα,...