Μυημένη
σ’ αυτό που σώζεται
από της μνήμης το λαβύρινθο,
και τα μυστήρια της καρδιάς
μυστικιστική μου λατρεία, σε ΕΣΕΝΑ.
Ότι δικό σου ιερό,
ότι δικό σου αγαπημένο,
πως να ξεχάσω; όταν εσύ υπάρχεις;
ποιος με τιμωρεί;
ποιες-με καταδιώκουν-Ερινύες;
Κατάρα…
Όποιος ψεύτικο όρκο αγάπης έχει ορκιστεί,
στο αίμα των δακρύων του θα πνίξει το απροσδιόριστο,
το συνυφασμένο με τον έρωτα συναίσθημα…
τη νύχτα ευνουχισμένος θα συναντά
την οργή της Αληκτούς και τη μανία,
της Μέγαιρας το μίσος και τον φθόνο,
την εκδίκηση της χθόνιας Τισιφόνης.
Μόνος με τον ανθρωπομορφισμό θα πολεμά
και πάντα κενός από αγάπη θα ‘ναι.
________________________________________
ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ___ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
________________________________________
Μου άρεσε το ποίημά σου, όπως και κάποια άλλα (π.χ. ”η άρνηση”) που διάβασα στο blog σου. Νομίζω ότι πρέπει να συνεχίσεις αυτό που λες κι εσύ, ”ό,τι μου υπαγορεύει η συνείδηση”…
Σας ευχαριστώ πολύ για το όμορφο σχόλιο κύριε Βαγγέλη Θερμογιάννη.
Χαίρομαι που σας άρεσε “Ο χορός των Ερινύων” και η “Άρνηση” και επίσης χαίρομαι περισσότερο που επισκεφθήκατε το blog μου “Πάθος για ποίηση___Ελένη Ιωάννου”.
Με εκτίμηση ___Ελένη Ιωάννου