Τα μαγικά χέρια του τσαγκαράκου – Μαριέττα Κόντου

Ένας τσαγκαράκος, μια μικρή πολιτεία, πολλά ξηλωμένα παπούτσια και μπόλικη δουλειά! Τι θα γίνει τελικά; Είναι όλα για πέταμα ή μήπως τα μαγικά χεράκια του μπορούν όταν βάζουν κάτι «χρήσιμο και κάτι αγαπημένο» στη βελόνα τους να τα κάνουν όλα σαν καινούρια; Μήπως τελικά η αγάπη κάνει τα μεγάλα μικρά και τα μικρά μεγάλα; Και ποια είναι η μαγική συνταγή για να μην ξεχνάμε και κυρίως να μην… πετάμε;

Άλλη μια μικρή καληνύχτα προστίθεται στην αγαπημένη μας σειρά σήμερα 22/10! Τα μαγικά χέρια του τσαγκαράκου από τη Μαριέττα Κόντου με εικονογράφηση του Γιώργου Δημητρίου από  τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

Η συγγραφέας μοιράστηκε τις σκέψεις της για το βιβλίο

Μεγάλωσα μέσα στα παπούτσια. Κυριολεκτικά. Μέσα στα καλαπόδια, τις μηχανές, τα φόντια, τα τακούνια. Έμαθα να ξεχωρίζω τα δέρματα και η μυρωδιά τους ήταν από τις χαρακτηριστικές των πρώτων «οσφρητικών» αναμνήσεων που έχω καταγράψει πριν ακόμη περπατήσω. Εικόνες ένα σωρό. Παππούς και μπαμπάς με έμαθαν. Αγάπησα τους τσαγκάρηδες γιατί μου φαινόταν πάντα πως κατείχαν μυστικά μιας τέχνης ανώτερης που με γοήτευε και φανταζόμουν πως τα χέρια τους είχαν μαγικές ιδιότητες. Σαν παιδί, τους έβλεπα σχεδόν σαν επιστήμονες και ένιωθα ευγνωμοσύνη που μας «παπούτσωναν». Η ποικιλία, τα χρώματα, η διαφορετικότητα, οι ποιότητες και κυρίως η μαγεία του φτιαξίματος σε μια τόσο μικρή επιφάνεια μιας μικρής καλλιτεχνικής δημιουργίας εξάπταν τη φαντασία μου. Κι έπειτα ήταν η προσμονή, τα παπούτσια του νονού το Πάσχα, τα κόκκινα λουστρίνα, η χριστουγεννιάτικη βιτρίνα του Μούγερ και το Μαγικό Παπούτσι που με έκαναν να θέλω να πάω να χωθώ μέσα σ’ αυτό και να παρατηρώ τον κόσμο από κεί.
Ένας μικρός τσαγκαράκος υπήρχε μέσα μου από πάντα αλλά μαζί και μια λύπη για τα παπούτσια που η ζωή τους κλείνει και αυτά πετάγονται. Αυτόν του παραμυθιού μου, τον χρώσταγα στις παιδικές μου αναμνήσεις που ζητούσαν «επιτακτικά» να μπουν σε λέξεις και εικόνες, να βάλουν σε μια τάξη τέλος πάντων όλες μου τις αγωνίες για αυτά που δεν πρέπει να πετάγονται πρώιμα από τη ζωή μας, χωρίς να έχουν κάνει τον κύκλο τους αλλά και για την πολύτιμη αξία των πραγμάτων που κρύβουν μέσα τους ζωή, κόπο, ταλέντο. Ήθελα να «αποκαταστήσω» τα μεγέθη και να πω πως τα «μεγάλα» αφορούν περισσότερο την αξία και όχι το μέγεθος που τόσο μας ξεμυαλίζει πολλές φορές. Τα πράγματα μπορούν να ανανεώνουν τη χρηστική τους αξία και αλλάζοντας χέρια (ή πόδια) να γράφουν νέες ιστορίες και να τιμούν τον ανθρώπινο κόπο αλλά κυρίως τις ανθρώπινες ανάγκες που αλλού είναι μικρότερες και αλλού μεγαλύτερες.
Το σκηνικό του παραμυθιού: μια μικρή πολιτεία, πολλά ξηλωμένα παπούτσια και μπόλικη δουλειά! Το ερώτημα είναι τι θα γίνει τελικά; Είναι όλα για πέταμα ή μήπως τα μαγικά χεράκια του τσαγκαράκου μπορούν όταν βάζουν κάτι «χρήσιμο και κάτι αγαπημένο» στη βελόνα τους να τα κάνουν όλα σαν καινούργια; Μήπως τελικά η αγάπη κάνει τα μεγάλα μικρά και τα μικρά μεγάλα; Και ποια είναι η μαγική συνταγή για να μην ξεχνάμε και κυρίως να μην… πετάμε;

τοβιβλίο.net εύχεται στην καλή του φίλη συγγραφέα Μαριέττα Κόντου καλή επιτυχία