«Αυτό εδώ, ξέρετε, είναι το εξοχικό μας κι ερχόμαστε από τη δεκαετία του ‘70. Ο γιος μου ήταν τότε ακόμη παλικαράκι κι όλο άκουγε μουσική. Είχαμε ένα παλιό πικάπ και του αγοράζαμε δίσκους. Είχαμε κι ένα σκύλο και μια γάτα. Τα σπίτια που βλέπετε τριγύρω ήταν χωράφια. Μόνο ο πάνω κεντρικός δρόμος είχε άσφαλτο. Ερχόμασταν τα καλοκαίρια και ηρεμούσε η ψυχή μας. Έβαζε και το παιδί τη μουσική δυνατά και το φχαριστιόταν. Καημό το είχε. Μέναμε σε πολυκατοικία στο Παγκράτι κι όλο “σουτ και σουτ” του έλεγαν οι γείτονες, όταν άκουγε τα τραγούδια που αγαπούσε δυνατά. Τη λάτρευε τη μουσική ο γιος μου. Ήθελε να γίνει μουσικός. Και τα ζώα πολύ τα αγαπούσε. Όταν τον χάσαμε το ’87, χάσαμε τον κόσμο όλο. Μας έμειναν μόνο αυτοί οι δίσκοι. Δεν τους έδωσα ποτέ κι ας μου έλεγε ο άντρας μου. Εμένα μου αρέσει να τους ακούω πού και πού. Έτσι, δυνατά, όπως τους άκουγε κι εκείνος. Είναι σα να τον έχω εδώ τα βράδια. Μερικές φορές μπορεί και να τον ακούω κιόλας να τριγυρίζει μέσα στο δωμάτιο. Ελπίζω μόνο να μη σας ενοχλώ. Είναι που κάνει πολλή ησυχία κι έχουν φύγει όλοι τέτοια εποχή. Να με συγχωρείτε.»
_
γράφει ο Αλκιβιάδης Κούσης
“Μερικές φορές μπορεί και να τον ακούω κιόλας να τριγυρίζει μέσα στο δωμάτιο”
Σίγουρα τριγυρίζει… οι αγαπημένοι μας είναι πάντα γύρω μας…
Πολύ τρυφερό, φίλε Αλκιβιάδη!
Πόσος πόνος χώρεσε σε λίγα λόγια κι ένα με συγχωρείτε….!!! Έξοχη σύλληψη…
Πολυ δυνατη ιστορια!! Με συγκινησε!Συγχαρητηρια!
“με συγχωρείτε” ….. και μέσα από τον πιο ανείπωτο και ασύλληπτο πόνο να βγαίνει τόσο μεγαλείο…..
Με συγκινήσατε Αλκιβιάδη!!!
Δυνατή η ιστορία σας!!
Αυθεντικότατη!!!
Καλό σας βράδυ!!
Στενάχωρη αυτή η απουσία πολύ δυνατά διατυπωμένο το σημάδι που έχει αφήσει
Φόρεσε τις συνήθειες εκείνου που έχασε, εκείνου του μονάκριβου γιού! Έτσι κάνουμε όλοι, όταν χάνουμε κάποιον Πολυαγαπημένο. Κρατάμε και φοράμε ρούχα, λέξεις, φράσεις, χειρονομίες του, ακόμα, ακόμα και τις εκφράσεις του παίρνουμε κάποιες φορές,έτσι ασυναίσθητα, έτσι απλά, και τον νιώθουμε κοντά μας, δίπλα μας να μας αγγίζει!!!
Μια λυπημενη μικρη ιστορια
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια.
Μια μικρή “μεγάλη” ιστορία. πραγματικά με συγκίνησε!
Δυνατή μουσική μέσα στις λέξεις.