Μπήκε στο λεωφορείο βιαστικά. Έξω έβρεχε καταρρακτωδώς και το όχημα ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Ο γκρίζος – σχεδόν πένθιμος – ουρανός αντικατόπτριζε με ακρίβεια τη συναισθηματική του κατάσταση. Ένιωθε αδύναμος να ελέγξει την τρικυμία που είχε ξεσπάσει στο μυαλό του. Στάθηκε σε μια γωνιά και έκλεισε τα μάτια του. Ήθελε να δραπετεύσει από το άγχος της καθημερινότητας και τα φαντάσματα του παρελθόντος που τον κατεδίωκαν μέρες τώρα.
Ξαφνικά, όλα γύρω του άλλαξαν! Μια εύφορη κοιλάδα απλώθηκε μπροστά του. Το τοπίο ανθισμένο και ηλιόλουστο. Οι χρυσαφένιες ηλιαχτίδες προσέδιδαν μια νότα ανείπωτης χαράς, εφηβικής ελπίδας και δίψας για ζωή. Δίπλα του, παιδιά έτρεχαν χαμογελαστά και, παραπέρα, σε μιαν άκρη κρυμμένοι οι γονείς τους να τα παρατηρούν και να τα προσέχουν άγρυπνοι. Αφανείς ήρωες! Μα πώς θα μπορούσε να μην το καταλάβει; Ήταν η χαμένη του αθωότητα και ανεμελιά στα γεμάτα λάμψη μάτια των παιδιών, η ανιδιοτελής αγάπη στις πράξεις και τον αγώνα των γονιών. Είχε, μόλις, πραγματοποιήσει το ομορφότερο ταξίδι της ζωής του και ο προορισμός δεν ήταν άλλος, παρά η ίδια του η ψυχή, ο πλούσιος κόσμος που έκρυβε μέσα του. «Τελικά, η ζωή δεν είναι και τόσο μουντή. Υπάρχει ελπίδα», ψιθύρισε και ένα διακριτικό μειδίαμα ζωγραφίστηκε στο ρυτιδιασμένο πρόσωπό του.

_

γράφει ο Σάββας Ρουμελιώτης