Το άπειρο της δυστυχίας
έχει το δικό του τοπίο και είναι στερημένο
από ανθρώπους. Απόκοσμοι ήχοι.
Μέρος της νύχτας χάνεται
στο κενό. Μέρος της ημέρας
είναι σκοτεινό, κάποιο άλλο όχι.
Τυχαίες αντιφάσεις. Ένα σπίτι
με αναμμένα φώτα και
λίγο πιο μακριά, φωνές παιδιών
στον ηλιόλουστο κήπο. Έτσι μόνο κατοικείται
Αυτό το μέρος.
Η φαντασία καθορίζει τα πάντα.
Έλα εδώ. Κάθισε δίπλα μου.
Θα μιλήσουμε
για την μετατόπιση του φωτός.
Φαντάσου
Ένα ολόφωτο σπίτι που μικραίνει
Θα το ονομάσουμε
«Οι ζωές μας…»
_
γράφει η Βασιλική Δραγούνη
[…Φαντάσου
Ένα ολόφωτο σπίτι που μικραίνει
Θα το ονομάσουμε
«Οι ζωές μας…» ]
Με βαθύ νόημα το ποίημά σας Βασιλική και πολύ ιδιαίτερο!!Με άγγιξε!!
Δουλέψατε τόσο έξυπνα και δυνατά στον τίτλο αυτό!
Το αποτέλεσμα πολύ ξεχωριστό…