Select Page

Ετικέτα: Βασιλική Δραγούνη

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Την βρήκα σε έναν σωρό από σκουπίδια. Μια μικρή, λυπημένη κούκλα με τα μάτια κλειστά, το χέρι της να κρέμεται, τα μαλλιά της ακόμα μακριά αλλά αδύναμα και μπερδεμένα. Θα ήθελε να τη χτενίσεις.[…] _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Κοντσέρτο για πιάνο

Προς τι λοιπόν το χαμόγελο όταν η θλίψη είναι πάντα κοντά σαν μια παλιά ανάμνηση στην άκρη του μυαλού, σαν μια πικρή μνήμη που επαναλαμβάνει, το αργό, σκοτεινό τραγούδι της, σαν τα μπλουζ της άγριας νιότης που παίζεις στην καρδιά όταν εποχικοί ύμνοι δονούν ένα αόρατο πιάνο στο σκοτάδι, σαν μια λευκή κουρτίνα που παραμερίζει για να αφήσει τη νυχτερινή αύρα να εισβάλλει στο χώρο, ενώ κάθεσαι μέσα σε μια πυκνή σιωπή παρακολουθώντας σκιές, ακούγοντας βήματα να πηγαινοέρχονται έξω από την πόρτα που δεν θα ανοίξεις, χαράζοντας αρχαίους χρησμούς στη σκόνη του πιάνου; […] _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο 2018

Ο δικτυακός τόπος τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν το «καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2018». Πιστοί, όπως κάθε χρόνο, ο δικτυακός τόπος τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο δημιουργούν μια εξαιρετική συλλογική έκδοση συμμετέχοντας στην επανάσταση της διαδικτυακής ελεύθερης λογοτεχνίας! Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, το «Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο» του 2018 φέρνει σε επαφή λογοτέχνες και εικαστικούς ενώνοντας διάφορες μορφές της Τέχνης. Ευχαριστούμε όλους και κάθε έναν ξεχωριστά, όχι μόνο τους συμμετέχοντες που τελικώς επελέγησαν, αλλά όλους όσους μας έστειλαν τις ξεχωριστές δημιουργίες τους!   –   Λογοτέχνες Χάρης Αβραμίδης | Ιωάννα Α. Αγγελή | Χάρης Αγγελογιάννης | Ασημίνα Αθανασιάδου | Μαρία...

Διαβάστε περισσότερα

Μάταιη γραφή

Όλα ξεκίνησαν από μια παλιά γραφομηχανή. Ποτέ πριν δεν ήταν σε θέση να γράψει, έως τη στιγμή που, εντελώς συμπτωματικά, αυτή η γραφομηχανή έπεσε στα χέρια του. Είχε προσπαθήσει επανειλημμένως, με όλα του τα χειρόγραφα να καταλήγουν στο καλάθι των αχρήστων. Αλλά με εκείνη τη γραφομηχανή θα έλεγε κανείς ότι συνέβαινε κάτι μαγικό. Μαζί διηγούνταν ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας, νουβέλες και μυθιστορήματα. Κι όλες αυτές οι ιστορίες τον έφερναν σε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο. Η γραφομηχανή έδινε ζωή στις λέξεις που κυλούσαν αβίαστα πάνω στο χαρτί και μετέτρεπε μια μονότονη γραμμή σε πνευματώδη στίχο, τα θαμπά κλισέ σε...

Διαβάστε περισσότερα

Αόρατο

Ήταν μια από αυτές τις σύντομες στιγμές που μπορεί να συμβούν μεταξύ ξένων. Ιδρωμένη ακόμη από τη γιόγκα, είχε σταματήσει για έναν καφέ στο δρόμο για το αυτοκίνητο. Χαζεύοντας βαριεστημένα τους υπόλοιπους πελάτες, καθώς περίμενε να ακούσει το όνομά της, τον είδε να σηκώνει το βλέμμα από την εφημερίδα που διάβαζε. Τα μάτια τους συναντήθηκαν και κανείς τους δεν απέστρεψε το βλέμμα. Φαινόταν ευγενικός έως και φιλικός αλλά όχι αδιάκριτος, έμπειρος από τη ζωή αλλά όχι κουρασμένος. Αντάλλαξαν χαμόγελα. Το όνομά της ακούστηκε και με τον καφέ στο χέρι, έφυγε ρίχνοντάς του μια τελευταία ματιά πάνω από τον ώμο...

Διαβάστε περισσότερα

Παράνοια

  Ο Τζέισον αγαπούσε το διάβασμα. Ήταν γι αυτόν ο καλύτερος τρόπος να κρατάει το μυαλό του απασχολημένο, διασκεδάζοντας ταυτόχρονα. Εκεί έβρισκε το καταφύγιό του. Μέσα στα βιβλία. Όμως ο Τζέισον φοβόταν οτιδήποτε δεν μπορούσε να εξηγήσει, οτιδήποτε περιλάμβανε κάθε είδους φόβο ή κίνδυνο, οποιαδήποτε δυσοίωνη σκιά μπορούσε να σχηματιστεί τη νύχτα, οποιονδήποτε περίεργο ήχο. Αυτό όμως που φοβόταν περισσότερο, ήταν το σκοτάδι. Όχι τόσο το ίδιο το σκοτάδι, όσο τα πράγματα που δεν μπορούσε να δει ούτε ίσως να γνωρίζει ότι κρύβονταν εκεί. Ο Τζέισον παρατηρούσε πως όσο ο αδελφός του και οι φίλοι του μεγάλωναν, τόσο λιγότερους...

Διαβάστε περισσότερα

Όνειρο ήτανε

  Ο Harold καθόταν στη βεράντα του. «Δε μου φτάνει η κακοκαιρία, έχω και τις φωνές σας», μάλωσε τα εγγόνια του. Ξαφνικά, είδε κάποιον να πλησιάζει προς το σπίτι του, ξεπροβάλλοντας μέσα από τη βροχή. Τον κοίταξε προσεκτικά, στενεύοντας τα μάτια του. Παρατηρώντας τα φθαρμένα ρούχα του ξένου, ο Harold ένιωσε ανήσυχος. – Μην πλησιάζεις άλλο, τι θέλεις; του φώναξε. – Κύριε, είμαι ένας σοφός μέντορας. Κατευθύνομαι πεζός προς μία άλλη πόλη. Καθυστέρησα όμως, λόγω της καταιγίδας. Θα ήμουν εξαιρετικά ευγνώμων αν μου δίνατε μια στέγη και λίγο φαγητό για το βράδυ, είπε ο σοφός. -Αν πράγματι είσαι σοφός,...

Διαβάστε περισσότερα

Πάνω στην ώρα

“Δεν μου αρέσει να παραπονιέμαι αλλά δεν θα ‘πρεπε αυτό το πράγμα να ήταν τώρα μια πολυτελής λευκή άμαξα με μεγαλοπρεπή μαύρα άλογα;” “Τι είπες κοπελιά; Συγγνώμη, δεν άκουγα. Φταίνε τα νέα μου ακουστικά βαρηκοΐας. Είναι για πέταμα. Έκανα λάθος τελικά, θα έπρεπε να είχα απευθυνθεί στους κατάλληλους προμηθευτές αντί να προσπαθώ να εξοικονομήσω χρήματα στο ebay. Τι έλεγες λοιπόν κοπέλα μου;” “Η μεταφορά. Δεν είναι ακριβώς αυτό που περίμενα.” […] _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Η φωνή της σιωπής

Βρήκα τη φωνή μου να κρύβεται σε ένα κουτί Πεταμένο σε μια σκονισμένη γωνία της σοφίτας Την καλόπιασα να βγει και την ξεσκόνισα Της έδωσα λίγο ζεστό τσάι για παρηγοριά. Βρήκα τη φωνή μου, αλλά έπρεπε να την ξεγελάσω για να μιλήσει Γιατί αρνήθηκε να αρθρώσει λέξη κι έμεινε σιωπηλή Βρήκα τη φωνή μου, αλλά άρχισα να αναρωτιέμαι Τι σημασία έχει, αν εκείνη δεν με θέλει; […] _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Μονόλογοι, το ebook

Κάθε ανθρώπινη σκέψη είναι ένας μοναχικός μονόλογος. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ο μονόλογος στην πραγματικότητα μετουσιώνεται σε διάλογο εσωτερικό που ενίοτε μπορεί να γίνει πολύ έντονος. Το μυαλό γίνεται ταυτόχρονα ακροατής κι ομιλητής, συμφωνεί και διαφωνεί ταυτόχρονα, ενώ κάποιες φορές παλεύει με την ίδια του την ύπαρξη και τη νοητική του ικανότητα. Εκατόν έντεκα τέτοιοι μονόλογοι γεμίζουν τις σελίδες τούτου του βιβλίου, γραμμένοι από τις ψυχές εξήντα ενός ανθρώπων, οι οποίο εξωτερίκευσαν τις πεποιθήσεις τους για τον Άνθρωπο και τον Έρωτα, για το Σήμερα και το Αύριο, για την Αγωνία και την...

Διαβάστε περισσότερα

Jekyll και Hyde

Αγαπητέ κ. Hyde, Δεν κρύβω πως με κάποια ανησυχία σου γράφω αυτό το γράμμα. Μετά από όλο το χρονικό διάστημα που γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον, έχω φτάσει πλέον στο σημείο να φοβάμαι τον παρορμητικό σου χαρακτήρα και τα βίαια ξεσπάσματά σου κι είναι αυτός ο λόγος που σου ταχυδρομώ αυτό το γράμμα και δε σου το δίνω αυτοπροσώπως. Τώρα συνειδητοποίησα το πόσο ανόητος υπήρξα. Η φιλία σου με κατέστρεψε. Με μεγάλο πόνο θυμάμαι τo ειδεχθές πλάσμα μέσα μου, που εσύ έφερες στην επιφάνεια. Μετακόμισα μακριά από το Λονδίνο, σε ένα μέρος όπου δε θα με βρεις ποτέ. Με...

Διαβάστε περισσότερα

Αγαπητή Μούσα

Αγαπητή Μούσα, Ελπίζω να είσαι καλά. Μετά από αρκετή αυτό-ενδοσκόπηση αποφάσισα να σου γράψω, με την ελπίδα ότι θα μπορέσεις να βρεις στην καρδιά σου έναν τρόπο να με συγχωρέσεις και να επιστρέψεις ξανά. Η ζωή χωρίς εσένα ήταν ένας εφιάλτης. Δεν έχω καταφέρει να γράψω ούτε λέξη εδώ και εβδομάδες. Όλες εκείνες οι υπέροχες ιδέες που μοιραζόμαστε έχουν στερέψει και το κεφάλι μου είναι υπό κατάρρευση. Τώρα μόνο μπορώ να εκτιμήσω πόσο σημαντική είσαι για μένα. Η ζωή χωρίς την καθημερινή σου παρουσία είναι πλέον ανεπαρκής και ανούσια. […] _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017: 1 – 5 Φεβρουαρίου

απόσπασμα από το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017 του ιστότοπου τοβιβλίο.net και των εκδόσεων “τοβιβλίο“. Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα...

Διαβάστε περισσότερα

Λεβιάθαν

Σκληροί χειμώνες, αρνούνται να παραδοθούν στην επιμονή του ημερολογίου. Όλη τη νύχτα, οι άνεμοι ουρλιάζουν σαν θηρίο τραυματισμένο, μα όχι θανάσιμα: γρυλίζοντας και μαστιγώνοντας άγρια το σκοτάδι. […] _ Γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Παντομίμα

Ο πιερότος εκτελεί την παντομίμα της μοναξιάς τη μεσονύκτια ώρα με μόνη σύντροφό του τη σελήνη λικνιζόμενος στο μελαγχολικό της φως και την ιδέα της πληρότητας Μιμούμενος την υποτονική της λάμψη και του προσώπου της τα μυστικά αναπαράγοντας τις θάλασσες και τις κοιλάδες της […] _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Η αιχμή του γήρατος

  Κλεισμένος στο ησυχαστήριό μου περιβάλλομαι από όλα εκείνα τα παιχνίδια που έχω συλλέξει με τα χρόνια με την ελπίδα ότι θα πέθαινα μαζί τους… Τους μπιχλιμπιδωτούς αντιπερισπασμούς μου τα μολυβένια στρατιωτάκια μου τα λούτρινα ζωάκια που, σαν αναμνήσεις, γέμιζαν το μαξιλάρι κάτω από το κεφάλι του παιδιού που υπήρξα…[…] _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

«…έχω μια διαρκή ανάγκη να ζω τις συγκινήσεις που μου προκαλεί η περιπέτεια της συγγραφής» – Βασιλική Δραγούνη

(Φωτογραφία: Στράτος Γιαννόπουλος) Σήμερα, στην λογοτεχνική δράση «Ελάτε να μιλήσουμε για τη λογοτεχνία» φιλοξενούμε την λογοτέχνη Βασιλική Δραγούνη, την οποία και ευχαριστώ για την τόσο  ανθρώπινη συνέντευξή της! Πρώτα όμως ας γνωρίσουμε την προσωπικότητα της δημιουργού μες από το βιογραφικό της: Η Βασιλική Δραγούνη γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ευρωπαϊκή Συγκριτική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης (Βέλγιο) και έχει μεταπτυχιακό στις Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστημίου Πειραιώς. Εργάζεται στον αεροπορικό χώρο. Ποιήματα και διηγήματά της έχουν βραβευθεί σε Πανελλήνιους και Διεθνείς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχουν εκδοθεί σε 40 περίπου συλλογικές ανθολογίες ποίησης και διηγημάτων...

Διαβάστε περισσότερα

Το όνειρο του να είσαι αλλού

Ξημέρωμα Σαββάτου, έξι και τριάντα, έξω βλέπω ένα σμήνος νυχτοπούλια να πυρπολούν τη νύχτα με αμείλικτη οργή και μέσα από το ατελείωτο άγνωστο να χάνονται στον κόσμο. […] _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017

τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν το «καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017». Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα το Κράτα...

Διαβάστε περισσότερα

Ένας φόβος κι ένα χάδι

Ψηλαφώ ίχνη ζωής με τις άκρες των δακτύλων τίποτα δεν μου ανήκει… πιάνομαι σε ιστό αράχνης περιμένοντας το θάνατο υπομονετικά. Είναι ένας τρόπος κι αυτός να αντιμετωπίζω το σκοτάδι: να γίνομαι φόβος και χάδι όταν βαθαίνει… θα με αφήσει μόνη τότε ο πόνος που δεν μπορώ να αγνοήσω. […] γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Ανταριασμένες σιωπές

Οι στρατιές είχαν μόλις ξεκινήσει το καταστροφικό τους έργο. Οι αεροπορικές επιδρομές εξαπέλυαν μύδρους από τον ουρανό οι βομβαρδισμοί είχαν αρχίσει. […] – γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

ιστορίες μπονσάι – το ebook

τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν το νέο συλλογικό βιβλίο σύντομων ιστοριών, «ιστορίες μπονσάι», όπως προέκυψε από τη δράση «μικρές...

Διαβάστε περισσότερα

Της ψυχής τα κρατημένα

Όταν θα υποχωρήσουμε από τον καταιγισμό του πυρός θα κοιταζόμαστε στον αμοιβαίο καθρέφτη της δυσπιστίας και θα επικρίνουμε σκληρά τη μνήμη. Ότι θα έχει περάσει ανάμεσά μας, ένας ποταμός διαπερατός και διάφανος βαθύς από τις αλλαγές. […] – γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Το τίποτα φοβάμαι

Ένα μικροσκοπικό δωμάτιο γεμάτο όπλα που χρησιμοποιούνται για την τέχνη, η φωνή της σιωπής μου μπροστά σε αδιέξοδο που πείθει πως δεν τελειώνει πουθενά ο κόσμος, ένα μονοπάτι στο άγνωστο με ακαθόριστες σκιές που έρχονται απ’ το μέλλον βιαστικά, μια μνήμη του παρελθόντος που αποθηκεύει θλίψεις για το αύριο και προσπαθεί να μου εξηγήσει γιατί είμαι απόψε εδώ, σε αυτό το δρόμο, αυτήν την ώρα.. Θα ήταν όλα αυτά αρκετά για να συγκρατήσουν την μοίρα από τον πυροβολισμό της σκέψης μου μέχρι θανάτου στο ενδιάμεσο αυτό ταξίδι, επειδή μπορεί ίσως να αναγνώριζε, μέσα σε κάποιον αόριστο καθρέφτη μια επίγνωση...

Διαβάστε περισσότερα

Η καφετέρια

Δεν ήταν και η πιο καθαρή καφετέρια στην πόλη. Το σκοτεινό περιβάλλον και τα μισοκατεβασμένα στόρια φώναζαν πως και οι ιδιοκτήτες ήταν κλειστοί χαρακτήρες και καθόλου δεκτικοί σε παράπονα πελατών. Οι δύο κεραμικές πεταλούδες στον βρώμικο τοίχο έξω θα πρέπει να ήταν μια μάταιη προσπάθεια κάποιου να κάνει το χώρο να φαίνεται πιο οικείος, χωρίς αποτέλεσμα όμως. Κάθε πρωί έτρωγε το καμένο πρωινό, έπινε τον απαίσιο καφέ, κάπνιζε τουλάχιστον μισό πακέτο τσιγάρα και δεν μιλούσε σε κανέναν. Εκείνος και αυτό το μέρος ήταν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. Κάθε μέρα στηνόταν εκεί από νωρίς το πρωί και παρακολουθούσε...

Διαβάστε περισσότερα

Συμβιβασμός

Αναρωτιέμαι αν θα μάθω ποτέ το δρόμο. Αναρωτιέμαι αν ο δρόμος ποτέ θα αλλάξει. Απλά διπλώνω το χάρτη. Η περιπλάνηση είναι διασκεδαστική. Δεν ξέρω αν θα χαθώ, όταν έρθει το βράδυ, στην έρημο, το τοπίο δύσβατο και ξένο -δύσκολο να ανιχνευθεί μέσα από χωματόδρομους χωρίς πινακίδες, χωρίς κεντρική γραμμή. Μάλλον δεν είμαι τυχοδιώκτης τελικά, ευτυχισμένος τώρα με ένα μέρος δικό μου οι επιθυμίες μου συμβιβασμένες, όλα διευθετημένα: παράθυρα, στέγη, και πόρτα -και μια “καλημέρα” στον τοίχο. Τα πάντα άθικτα… Κι όμως, ακόμη αναρωτιέμαι αν θα μάθω ποτέ μου το δρόμο μέσα απ’ τους χωματόδρομους χωρίς πινακίδες, χωρίς κεντρική γραμμή....

Διαβάστε περισσότερα

Άπιαστες στιγμές

Σήμερα το φεγγάρι χάθηκε μακριά γιατί ήταν βαρύ και μελαγχολικό και δεν μπόρεσε να το βαστάξει η νύχτα. Ήταν ένα χλωμό φεγγάρι, ούτως ή άλλως, καμία αντιστοιχία με την αργή επιμονή της αυγής και τη λαμπρή της ένταση […] _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Ο ανάποδος καθρέφτης, της Βασιλικής Δραγούνη

Περπάτησε μαζί μου στην αποξενωμένη ομίχλη του πρωινού φωτός με θλιμμένα μάτια και σιωπηλά βήματα στις ιστορίες που θα κρατήσω μόνο για σένα για να μη διστάζεις άλλο. Ξέρω πώς νιώθεις, σου λέω (και το εννοώ). Περπάτησε μαζί μου στην ποιητική βροχή των χλωμών ημερών όπου η αγάπη δεν αρκεί κι εγώ θα περπατήσω εκεί με τα μαλλιά μας υγρά από αβεβαιότητα και αμηχανία. […] γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Χιονόπτωση Ανεξιχνίαστου Χρόνου

Ο χρόνος φαντάζει ανέκφραστος στην παγερή ακινησία του τοπίου και τα κοράκια φέρουν το δικό τους θάνατο κάτω από τα μαύρα φτερά τους. Μέσα απ’ τη λευκή ομίχλη παλιές μορφές αρχίζουν να συγκεντρώνονται και οι αντανακλάσεις ματαιότητας ισχυρίζονται πως δεν μπορούν να ζήσουν δίχως καθρέφτες. Κάποτε, το φάντασμα του χιονιού μας οδήγησε μας ακολούθησε, μας ξεγέλασε για λίγο, ύστερα χάθηκε μέσα στο απέραντο λευκό […] _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Πωλούνται όνειρα

Ήταν έξυπνος ο πωλητής ονείρων. Όσοι άκουγαν τη φωνή του, έπεφταν σε ένα γοητευτικό ξόρκι. Μερικές φορές, αργότερα, δεν μπορούσαν καν να θυμηθούν για ποιο θέμα μιλούσε. Έμενε μόνο η άμπωτη και η ροή της φωνής, σαν κύματα που σκάνε στην ακτογραμμή. Πάντα είχε ακροατήρια ανυπόμονα να τον ακούσουν, ειδικά όταν είχαν καιρό να τον δουν. Τα μέρη που περιέγραφε ήταν πάντα εξωτικά και συναρπαστικά για αυτούς που ποτέ δεν τα είχαν επισκεφτεί. Τους έκανε ακόμα και να αμφιβάλλουν για το αν υπήρχαν, τόσο απομακρυσμένα τους φαίνονταν από την πραγματικότητά τους. Συγκεντρώνονταν στο μπαρ, γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι....

Διαβάστε περισσότερα

Με λένε βροχή, της Βασιλικής Δραγούνη

Ήσουν φτιαγμένος από κατακλυσμούς μάτια από αστραπές, φωνή από βροντές βήματα ορμητικού βαρδάρη και αύρα ανεμοστρόβιλου ο κεραυνός στο γκρίζο σκοτάδι ο τυφώνας μετά τις ατέλειωτες θύελλες το μάτι της καταιγίδας. Με συνάντησες στο λασπωμένο έδαφος εξουθενωμένη απ’ τα χτυπήματα της μπόρας και των ανέμων με σπασμένη ομπρέλα, γυρισμένη ανάποδα και τα γόνατά μου που έτρεμαν σταθεροποίησες με τη ματιά σου. Με έμαθες να χορεύω στο τραγούδι της βροχής να τραγουδώ κάθε μέρα το ρεφραίν των αδιάβροχων διασχίζοντας τα ασφάλτινα ποτάμια σε μια πολύχρωμη παρέλαση με εμβατήρια τα απελπισμένα κορναρίσματα και την ομίχλη των φώτων του δρόμου να διαπερνά...

Διαβάστε περισσότερα

Το σπίτι που μικραίνει, της Βασιλικής Δραγούνη

Το άπειρο της δυστυχίας έχει το δικό του τοπίο και είναι στερημένο από ανθρώπους. Απόκοσμοι ήχοι. Μέρος της νύχτας χάνεται στο κενό. Μέρος της ημέρας είναι σκοτεινό, κάποιο άλλο όχι. Τυχαίες αντιφάσεις. Ένα σπίτι με αναμμένα φώτα και λίγο πιο μακριά, φωνές παιδιών στον ηλιόλουστο κήπο. Έτσι μόνο κατοικείται Αυτό το μέρος. Η φαντασία καθορίζει τα πάντα. Έλα εδώ. Κάθισε δίπλα μου. Θα μιλήσουμε για την μετατόπιση του φωτός. Φαντάσου Ένα ολόφωτο σπίτι που μικραίνει Θα το ονομάσουμε «Οι ζωές μας…» _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2016

τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν το «καλλιτεχνικό ημερολόγιο...

Διαβάστε περισσότερα

Δεύτερη ζωή δεν έχει, της Βασιλικής Δραγούνη

Άκουσε τους φευγαλέους ήχους στον αέρα Ουτοπικά αγγίγματα μακρινού παρελθόντος Λέξεις σιωπηλές, ανήκουστες Φυσαλίδες επιπλέουσες, τυχαίες στη μορφή Παγιδευμένες στο κουκούλι του χρόνου. […] γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Περί επιστροφής

Ήταν πάντα τόσο όμορφη, κομψή και καθώς πρέπει, σαν να είχε βγει από τις σελίδες ενός περιοδικού μόδας. Πόσοι από τους θαυμαστές της είχαν διαγραφεί μετά από το πρώτο ή το δεύτερο ραντεβού; Πρέπει να είχε χάσει τον λογαριασμό, όπως και όλοι όσοι την ήξεραν. «Δεν θα κρατήσει για πολύ», έλεγαν χαιρέκακα καθώς την έβλεπαν να κυκλοφορεί με τον τελευταίο, ενώ παράλληλα σκέφτονταν το πόσο τυχερός ήταν. […] γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Τυχοδιώκτης

  Οι σκονισμένες ράγες του παλιού σιδηρόδρομου Αιχμαλωτίζουν τα δαιδαλώδη ίχνη μου Σπουργίτια και κορυδαλλοί Κάνουν δεύτερη φωνή στα φάλτσα σφυρίγματα μου Σύννεφα φωτίζονται από ηλιακές αχτίδες Χρωματίζοντας τον ουρανό πάνω από το κεφάλι μου Και ο Άνθρωπος στο φεγγάρι Χαμογελά καθώς γέρνω κάτω από μια ιτιά για τη νύχτα. Είμαι ένας περιπλανώμενος οδοιπόρος, ένας ταξιδιώτης Οι κατεργασμένες σιδηροδρομικές γραμμές Που περνώ για να βγω στα χωράφια Τα δάση, τα βουνά και οι κοιλάδες Οι πρωτεύουσες, τα προάστια και οι μικρές πόλεις Σπίτια όλων αυτών που επιλέγουν εκεί να κατοικήσουν. Αλλά εμένα το σπίτι μου είναι στην ανοιχτή ύπαιθρο...

Διαβάστε περισσότερα

Γράμμα σε ένα μέντορα φίλο, της Βασιλικής Δραγούνη

Αθήνα, 27/9/2015 Από πού να αρχίσω; Έχω μάθει ότι Η ανθρώπινη εμπειρία Είναι κοινή για όλη την ανθρωπότητα Και όμως, η ζωή του κάθε ανθρώπου Είναι μοναδική. Έχω μάθει ότι Οι διακρίσεις είναι αναπόφευκτες Γιατί πώς να ζητήσεις από κάποιον Να μην έχει γνώμη ή άποψη Το τί κάνει όμως την άποψή του Είναι πιο σημαντικό από το να την έχει. […] γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

8 και μισή, της Βασιλικής Δραγούνη

Βουνά οι τόποι της ζωής μου Κι η θάλασσα φευγάτη, απρόσιτη… Σιγά σιγά η θλίψη Χτίζει τα τελευταία της τείχη προς την ακτή Τείχος κι εσύ Και πάντα περιμένω Για να ‘ρθει μια στιγμή Να μοιραστείς τη μοναξιά μου. Βράδυ 8 και μισή – ο χρόνος περνά Κι η συνείδησή μου ματώνει Γύρνα με στο χθες Οι αυταπάτες με νανούριζαν καλύτερα Γιατί δεν υπάρχει άλλη παρηγοριά Μια αναταραχή μονάχα Που γλιστρά Και χωρίς προειδοποίηση Χάνεται μακριά Στα σκοτεινά όρια της μοναξιάς Που αποκαλώ σπίτι μου. Βουνά οι τόποι της ζωής μου Κι εσύ φευγάτος Κι απρόσιτος…   _ γράφει...

Διαβάστε περισσότερα

Το τέλος του κόσμου

  Κάποτε, στο λυκόφως, μια γραμμή σιδηροδρόμου στην ομίχλη ξεπρόβαλε ανάμικτη με τη μυρωδιά του κάρβουνου τα συρίγματα των μηχανών, τη σάλπιγγα του σταθμάρχη. Και οι πινακίδες, μέσα από τα θαμπωμένα τζάμια οφθαλμολάγνες οθόνες υψηλής ευκρίνειας, “Το τέλος του κόσμου έρχεται” σε φωσφορίζον νέον στις πλευρές τους. Κάποτε, μια φοβισμένη και απερίσκεπτη νεαρή γυναίκα ερωτεύτηκε, και στη συνέχεια αναπόφευκτα απογοητεύτηκε, και αισθάνθηκε πως θα ‘πρεπε να ζήσει έντονα τη ζωή, να νιώθει σαν να έρχεται το τέλος του κόσμου ξανά και ξανά για να υπάρχει κάποιο νόημα. Χρόνια αργότερα, λοξές σκιές σε γκρίζες παρακαμπτήριες τα αυτοκίνητα σφυρίζουν στους βρεγμένους...

Διαβάστε περισσότερα

Φιμωμένη κραυγή, της Βασιλικής Δραγούνη

Φωνές Ακούει τις φωνές, μακρινές, οικείες Τρέμει στο νόημά τους Αναγνωρίζοντας αλήθειες Αμήχανος, ανίκανος να αντιδράσει Διστακτικός στις αντιλήψεις τους Απρόθυμος να παραδεχτεί τις αποτυχίες του Όπως εκείνες τις φορές που έμεινε αβοήθητος Όταν λαχταρούσε αναγνώριση και ανταπόκριση Όταν θρηνούσε απογοητευμένος Παγιδευμένος εντός και εκτός.   Ακούει τις φωνές αυτές, πάνω από την οχλοβοή Και ξέρει ότι τον καλούν, ικετεύοντας Γνωρίζει ότι θα πρέπει να απαντήσει Μα παραμένει προστατευμένος στη σιωπή του Στην απαρηγόρητη εσωτερική αναταραχή του Και στις συμπτώσεις που εξηγούνται, μα κατανοούνται λίγο Και γνωρίζει καλά ότι η σιωπή του είναι εκκωφαντική Συντονισμένη στο μοιρολόι, δελεαστική, απειλητική....

Διαβάστε περισσότερα

Τρένα ξεχασμένα, της Βασιλικής Δραγούνη

Αμαξοστοιχίες παλιές παρατημένες, μηχανές που σκουριάζουν λεηλατημένες γράφουν μια νέα δική τους ιστορία με τους χτύπους της ζωής: παιδιών, που ακόμα παίζουν στα αφημένα εδώ και εκεί β­αγόνια κάπου στη γειτονιά τους, φοβισμένων ανθρώπων, που ­φωλιάζουν για να βρουν καταφύγιο απ’ τους κατατρεγμούς στα παλιά σιδερένια κουφάρια, εφήβων, που προστίθενται στη λίστα των νεκρών από ναρκωτικά, και συνυπολογίζονται στην ακροαματικότητα των μέσων… Άλλες σε σταθμούς παρατημένες και άλλες στα αμαξοστάσια, άλλες σε κάποια διαδρομή αφημένες και άλλες στα “νεκροταφεία τρένων”. Πέθαναν, μα δεν το ξέρουν. _ γράφει η Βασιλική...

Διαβάστε περισσότερα

Πανσέληνος, της Βασιλικής Δραγούνη

“Η Μητέρα δεν θα είναι μαζί μας για πολύ”, λέει ο ποταμός χωρίς όνομα που τροφοδοτεί τη λίμνη. “Τα πουλιά πετούν σε σχηματισμό την πανσέληνο”.   Σκέφτεται την μητέρα της στο μικρό δωμάτιο με το λουστραρισμένο δάπεδο και τους ασβεστωμένους τοίχους που αντιφέγγουν το ξεψύχισμα της δύσης, τραύματα παλιά που ξανανοίγουν -σαν αγέλη λύκων που ξεχύνονται για να χορτάσουν την άγρια πείνα τους.   “Αυτό είναι φυσιολογικό”, λέει η γυναίκα που ζει με ένα παγόνι στη λίμνη. “Ψάξε στο λαιμό σου για τις χαμένες λέξεις που απηχούν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη. Ακολούθησε τη μητέρα σου στις...

Διαβάστε περισσότερα
  • 1
  • 2

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest