Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι...

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ...

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.Ένα ταξίδι με τρένο.Το ονειρεύομαι,Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα,Να κατεβαίνει στο βυθό,Να μου γνωρίζει την άβυσσο.Ξέρω.Ξέρω.Τα τρένα δεν ταξιδεύουνΠάνω σε θάλασσεςΟύτε καταδύονται σε βυθούςΜα είναι και αυτό ένα...

  Είναι γνωστό πως σε κάθε σύστημα υπάρχει ο θύτης και το θύμα. Συνήθως, στα μεγάλα συστήματα, οι θύτες είναι πολλοί και πολλαπλάσια τα θύματα. Στα μικρά, όμως, συστήματα, πάλι οι θύτες είναι πολλοί, αλλά ένα το θύμα.  Γιατί, κυρά-Νεράιδα, όταν...

Οι Κυριακές και οι γιορτές είναι οι χειρότερες μέρες για τους μοναχικούς ανθρώπους, έτσι λένε. Κι έτσι είναι. Ανήκω κι εγώ σ’ αυτή την κατηγορία και μπορώ να το επιβεβαιώσω δίχως δεύτερη σκέψη. Εκούσια βέβαια. Ανήκω σ’ αυτούς που ξυπνάνε τις Κυριακές μ’...

Κοιτάζω μέσα μου.Βλέπω το νερό.Η βροχή κατεβαίνει από το ταβάνι και θρονιάζεται στον καναπέ.Τρέχει από τις χαραμάδες του τοίχου και απλώνεται βασιλικά στο χαλί.Κατεβαίνει με μουσικές νότες τα πέντε σκαλοπάτια χοροπηδώντας και μπαίνει στο υπόγειο.Σαν στο...

Το να κλείνομαι στο σπίτι, σκέφτομαι καμιά φορά πως είναι κι αυτό μια λύση, μια εύκολη λύση. Το λέω αυτό εξαιτίας του φόβου που νοιώθω, όταν βρίσκομαι έξω, στους ανθρώπους, σε αντίθεση με την ασφάλεια που με κυριεύει, όταν βρίσκομαι μέσα. Ασφάλεια όμως...

Πολλές φορές, διαβάζοντας ένα βιβλίο, μου κάνει εντύπωση το επίπεδο των ηρώων του. Είναι δυνατόν, σκέφτομαι, μια τόσο νέα κοπέλα ή ένα δεκαεφτάχρονο αγόρι να κάνουν τέτοιες σκέψεις σε τόσο μικρή ηλικία; Ίσως παίρνω ως μέτρο σύγκρισης τη δικιά μου στάση...

Ξαπλωμένη στο κρεβάτι είμαι. Το δεξί μάγουλο ακουμπάει στην κουβέρτα, το αριστερό χέρι κάτω από το δεξί μάγουλο. Με περικυκλώνουν φίδια. Με ζώνουν φίδια. Κοιμάμαι. Στο σπίτι μου έτσι κοιμάμαι και χαμογελώ. Η αδυναμία αντίστασής μας λειτουργεί...

Ανάμνηση: η επαναφορά στη μνήμη ενός συμβάντοςΦαντασίωση: η κατασκευή ενός γεγονότος εκείνη τη στιγμή Κάτι άλλο που μου έρχεται τώρα στο νου είναι το εξής:ενώ η πράξη της ανάμνησης, είναι, πιστεύω, μια εσωτερική λειτουργία που απαιτεί όλη την προσοχή...

Θυμάμαι τότε που συνήθιζα να αφήνω τους άλλους να προσδιορίζουν το ποια είμαι. Θα με έλεγαν «άσχημη, χαζή, βαρετή, ανυπόφορη, ανάξια», πως «δε θα κάνω τίποτα στη ζωή μου, κανείς δε θέλει να με κάνει παρέα, δεν αξίζω να ζω». Λόγω της εφηβείας, τα πίστεψα...

Όρθια στέκομαι απέναντί σας. Με βλέπετε;Μιλώ γρήγορα για να προφτάσω μια κραυγή...Με ακούτε; Ένα παιδί έχω εντός μου. Ένα μικρό κορίτσι που αρνείται να πεθάνει. Ή έστω να μεγαλώσει.Το έχω απαξιώσει. Το έχω προδώσει.Το αποδιώχνω διαρκώς. Σιωπά.Με...

Θυμός, άσχημο συναίσθημα. Όλος ο οργανισμός σε υπερένταση. Το δηλητήριο, γιατί αυτό είναι ο θυμός, διασκορπίζεται σε όλο σου το είναι, στην ψυχή και στο σώμα. Πονάς παντού.Όταν έχεις, με πολύ αγώνα, καταφέρει να κοιμήσεις τούτο το θηρίο και ξαφνικά, ένα...

 Πόλη μακάβριαΖέχνεις σαπίλα και θάνατοΌλα νεκρώνουν μέσα σουΜία μία σκυλεύω τις νότεςΣτο τελευταίο μου τραγούδιΗ μουσική, μου φωνάζει«σώσε με»«σώσε με»Μα εγώ σωπαίνω τελικάΠνίγω τη μελωδίαΣτα κατάβαθα σκοτάδια μουΚανείς δεν θα με ακούσειΚανείς δεν θα...

Πόσο θα ήθελα να γνώριζα όλους τους περαστικούς ανθρώπους που συναντώ στον δρόμο. Να ήξερα πως τους λένε, τι αγαπούν, τι τους βασανίζει, ποια είναι η ζωή τους. Γιατί, για κάποιον λόγο, βρισκόμαστε μαζί στο ίδιο σημείο. Και μιλάνε τα βλέμματα και η...

Δεν ξέρω αν την αγάπησα ποτέ. Δεν ξέρω αν την πόνεσα ποτέ. Δεν ξέρω αν νοιάστηκα ουσιαστικά κι αληθινά ποτέ γι’ αυτήν.Κόντευα τα εφτά μου χρόνια όταν μου ανακοίνωσαν οι γονείς μου πως θα έχω αδελφάκι.«Να είναι αγόρι για να παίζω μαζί του…» ήταν η πρώτη...