Ξαπλωμένη στο κρεβάτι είμαι. Το δεξί μάγουλο ακουμπάει στην κουβέρτα, το αριστερό χέρι κάτω από το δεξί μάγουλο.

Με περικυκλώνουν φίδια. Με ζώνουν φίδια. Κοιμάμαι. Στο σπίτι μου έτσι κοιμάμαι και χαμογελώ. Η αδυναμία αντίστασής μας λειτουργεί ανασταλτικά για την εξέλιξη του πνεύματός μας.

Θα ’θελα να μέναμε μαζί ως το τέλος του κόσμου. Η φαντασία μου πλάθει τόσες προοπτικές ζωής που δεν ξέρω ποια να πρωτοδιαλέξω…

Όταν απασχολούμαι με κάτι και η απασχόληση αυτή μετά κάποιο διάστημα παύει να με ευχαριστεί, είτε γιατί με περιέφραξε το συρματόπλεγμα της ματαιότητας, είτε γιατί ο περιβάλλων χώρος είναι αρνητικός, δε διστάζω να την εγκαταλείψω. Νοιώθω ελαφριά σαν να πετάω κάτι από πάνω μου, δεν αισθάνομαι τύψεις. Η πράξη αυτή της εγκατάλειψης δεν είναι μια απότομη στιγμιαία κίνηση αλλά το αποτέλεσμα μιας παρμένης απόφασης.

Η αίσθηση της ελαφρότητας που με κυριεύει είναι το αποτέλεσμα της διακοπής κάθε ανταγωνιστικής σχέσης με τους γύρω μου, που πραγματώνεται τη στιγμή που εγκαταλείπω κάτι.

Μόνο αν εγκατέλειπα αυτόν δε θα κυριευόμουν από παρόμοιο συναίσθημα…

–

γράφει η Βασιλική Κουτσανδριά

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!