Η πεζή και τετριμμένη καθημερινότητα δεν επρόκειτο να διαταραχθεί. Τα ίδια και τα ίδια αδιέξοδα μεταξύ των οποίων ακροβατούσε επιδιώκοντας να βρει την ισορροπία της ζωής. Όμως αυτή δεν ερχόταν. Πώς μπορείς να είσαι σίγουρος σε έναν κόσμο ασταθή; Για να γίνει κάτι διαφορετικό, πρέπει να δράσεις διαφορετικά. Αλλά δεν το ήξερε. Ή έκανε πως δεν το ήξερε. Ο ωχαδερφισμός του καθησύχαζε κάθε αποκλίνουσα ανησυχία. «Αυτό είναι. Ας λέμε και ευχαριστώ.» Αυτή η σκέψη ήταν ο διαρκής γνώμονάς του.

Ένα πρωινό διαφορετικό από τα άλλα ένιωσε για πρώτη φορά στα όριά του. Η παραίτηση φάνταζε προ των πυλών. Έσφιξε τα δόντια. Άντεξε. Συνέχισε. Τελικά απέλυσαν τον διπλανό του στο εργοστάσιο. «Ουφ! Πάλι καλά!» αναφώνησε με ανακούφιση. Η ρουτίνα του δεν είχε την παραμικρή απόκλιση. Έπαψε να ζει. Λειτουργούσε  ως γρανάζι ενός βάρβαρου συστήματος που αποσκοπούσε στην αφαίμαξή του, με πυρήνα την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Καμιά αντίρρηση. «Αρκεί να έχουμε δουλειά».

Έφτασε όμως η μέρα που κάτι κίνησε διαφορετικά. Ήταν η μέρα που κόντεψε να χάσει τη ζωή του. Εκείνη τη μέρα το γρανάζι έσπασε οριστικά. Έπρεπε να αντιδράσει. Ήταν η ώρα πια! Μάταια προσπαθούσε να αφυπνίσει τα νέα γρανάζια της εταιρίας, τα οποία προσκολλημένα στην πρόσκαιρη ικανοποίηση των εφήμερων και επίπλαστων αναγκών τους υλοποιούσαν μέχρι κεραίας τη γραμμή της επιχείρησης. Τι κι αν έδειξε το κομμένο του πόδι, κανείς δε φάνηκε να συγκινούνταν. «Δε θα πρόσεξες καλά όταν δούλευες», «Μα, η εταιρία τα παρέχει όλα, τι να κάνει περισσότερο;», «Αυτό είναι τώρα, ή περιμένεις να νικήσεις μια πολυεθνική;» μεταξύ των λογυδρίων υποτέλειας που άκουγε. «Μα πώς γίναμε έτσι;» μονολόγησε.

Μέχρι που έφτασε η μοιραία μέρα. Η επιχείρηση πήρε φωτιά, μέτρα προστασίας δεν υπήρχαν, καταπονημένοι/ες εργάτες/τριες μάταια προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τη μανία του περίεργου εκείνου εμπρησμού. Οι περισσότεροι/ες εγκλωβίστηκαν. Λίγοι επέζησαν της ολοκληρωτικής καταστροφής. Η εταιρία εξέδωσε συλλυπητήρια ανακοίνωση και κατέβαλε τμηματικά με μεγάλη καθυστέρηση αποζημιώσεις στους συγγενείς των θυμάτων. Η κυβέρνηση δεσμεύτηκε για πιο εντατικούς ελέγχους, όμως όλοι γνώριζαν πως δεν επρόκειτο να αλλάξει κάτι. Η επιχείρηση συνέχισε αλλού τις δραστηριότητές της. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης περιορίστηκαν σε κροκοδείλια δάκρυα και μαραθώνια ρεπορτάζ, με βασικό περιεχόμενο την «άτυχη στιγμή» και τη θλίψη των συγγενών. Ανάμεσα στα θύματα ξεχώρισε το ταμπελάκι ενός εργάτη, που είχε κομμένο το πόδι του. Κάτω από το ονοματεπώνυμό του είχε κάτι σαν υπογραφή, κάτι σαν παρατσούκλι, «το γρανάζι» έγραφε. 

_

_

γράφει ο Νίκος Πουλικίδης