Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του ανθρώπου.

Το στομάχι δένεται κόμπος. Η ψυχή πονάει. Το νευρικό σύστημα σε υπερδιέγερση και ο ψυχισμός στο ναδίρ.

Γύρω-τριγύρω οι πόλεμοι καλά κρατούν και στην Γηραιά ήπειρο, το μόρφωμα που λέγεται «φασισμός», αρχίζει και ανθίζει πάλι…

Εκείνα τα όχι και τόσο μακρινά χρόνια υπήρχαν δύο «τρελοί» που αιματοκύλησαν τον κόσμο. Τώρα, στην σημερινή εποχή, οι «τρελοί” έχουν πολλαπλασιαστεί και οι νοσταλγοί εκείνης της περιόδου επίσης. Με το πρόσχημα της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας και την εισροή σε τούτο τον τόπο των ανθρώπων που εκδιώχθηκαν από τις χώρες, τα σπίτια και τις οικογένειές τους, το μόρφωμα θεριεύει. Αγνοούν πως ο «Ηγέτης» τούτης της θρησκείας διαλαλούσε, μαρτύρησε και σταυρώθηκε για το «Αγαπάτε Αλλήλους», χωρίς διακρίσεις και διαχωρισμούς.

Κάποτε, δεν είναι και πολλά χρόνια που πέρασαν, κάποια έφηβη, διαβάζοντας για τις Πανελλαδικές εξετάσεις το μάθημα της Ιστορίας, είπε στην μητέρα της:

«Το άσχημο είναι πως η ιστορία επαναλαμβάνεται και το χειρότερο, πως θα συνεχίσει με πιο άγριο τρόπο…»

Και πόσο δίκιο είχε…

Δυστυχώς, οι άνθρωποι αρνούμαστε κατηγορηματικά να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και με έναν σαδομαζοχιστικό τρόπο, επιμένουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη και χειρότερα πολλές φορές.

Να πάρουμε το τι γίνεται στο Ισραήλ και στο «υπόλοιπο» που άφησαν από την Παλαιστίνη. Οι απόγονοι αυτών που μαρτύρησαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης της Γερμανίας, φέρονται απάνθρωπα σ’ εκείνους που τους καταπάτησαν την γη, μα ακόμα χειρότερα, στα μικρά παιδιά που τα τραβολογούν σαν να είναι οι μεγαλύτεροι εγκληματίες…

Να έρθουμε και στα δικά μας; Ξεχνούν αυτοί που μας έφεραν στην αθλιότητα που βρισκόμαστε σήμερα, πως υπεύθυνοι είναι εκείνοι, οι πρόγονοι και οι προκάτοχοί τους και ζητούν ευθύνες από τους σημερινούς (όχι πως κι αυτοί δεν έχουν μεγάλη μερίδα από αυτήν). Βγαίνουν και αλληλοκατηγορούνται στους «συμμάχους», σαν τα κακομαθημένα νήπια που απαιτούν το ίδιο παιχνίδι και τους αρνούνται να παίξουν μαζί. Εισπράττουν τους παχυλούς μισθούς, που πολλές φορές αναλογεί στο ετήσιο εισόδημα ενός εργαζόμενου. «Εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν δια να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού, τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν…», είχε πει κάποτε ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Πόσοι από τους σημερινούς πολιτικούς μας το έχουν πει ή το κάνουν; Αντίθετα, εισπράττουν και αλληλοσπαράζονται για την οικονομική εξαθλίωση του ελληνικού λαού. Γιατί, αλήθεια, δεν δοκιμάζουν, έτσι, για μια αλλαγή, να ζήσουν ένα εξάμηνο -γιατί είναι ο ελάχιστος χρόνος για να το νοιώσουν- με τον μισθό και την σύνταξη του Έλληνα, πληρώνοντας και όλες τις υποχρεώσεις του;

Ψιλά γράμματα όλα αυτά. Και ασύμφορα και άβολα για τις φαρδιές καρέκλες που κάθονται όλοι αυτοί…

Δεν φταίνε, όμως, αυτοί. Το έχουμε πει τόσες φορές. Εμείς όλοι φταίμε. Εμείς τους έχουμε και τους δίνουμε το δικαίωμα να στρογγυλοκάθονται στον σβέρκο μας και μετά παραπονιόμαστε. Εμείς τους οπλίζουμε το χέρι. Εμείς αφήνουμε να σφαγιάζονται παιδιά, εμείς δουλεύουμε για να γεμίζουν τα εργοστάσια και οι τσέπες τους…

Όχι. Κατηγορηματικά ΟΧΙ. Δεν πρόκειται να συμμορφωθούμε από τα λάθη και των προγόνων και τα δικά μας. Αποδείχθηκε πως είμαστε άθλιοι μαθητές και ανίκανοι να χωρίσουμε την ήρα από το σιτάρι…

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια