Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι σκοτώνει; Η απουσία σκοτώνει, ο χωρισμός σκοτώνει. Ναι.. Κάθε χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος. Ξέρεις, λοιπόν, πόσες φορές πέθαινα για σένα; Πόσες σε ξόρκισα και άλλες πόσες σε σκότωσα; Αμέτρητες! Κι όμως εσύ εκεί, φοίνικας. Να αναγεννιέσαι ξανά και ξανά από τις στάχτες σου.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν πεθαίνει, παρά μόνο όταν πάψουμε να τον θυμόμαστε.

Και εγώ δεν σε ξεχνάω ούτε για μια γαμημένη στιγμή. Δε θέλω να σε ξεχάσω.

Ό,τι και αν κάνω είσαι πάντα εκεί ρε γαμώτο, γιατί ό,τι κι αν είπα εκείνο το βράδυ ήταν ψέμα, γιατί ό,τι λέω από εκείνο το βράδυ είναι ψέματα, ψέματα στον εαυτό μου, ψέματα στους γύρω μου, ψέματα σε όλους.

Και προσπάθησα στ’ αλήθεια θέλω να με πιστέψεις ότι το προσπάθησα. Σε έκλαψα με όλες τις τιμές. Τι κι αν είπα πως ο άνεμος θα σκορπίσει τις αναμνήσεις μου στη θάλασσα. Τι κι αν ορκίστηκα πως θα ξεχάσω τη μυρωδιά, πως θα αποτινάξω μια και καλή τις αμοιχές που έχω στην ψυχή μου. Αυτές θα μείνουν για πάντα. Και εγώ μια ζωή θα υποκρίνομαι πως δεν υπάρχεις πια.

Και κάθε πρωί θα σε σκοτώνω. Και κάθε βράδυ θα σε ανασταίνω.

Και θα σιχαίνομαι τον εαυτό μου για το πώς έχω καταντήσει, και θα θέλω να ουρλιάξω μέχρι να κλείσει η φωνή μου. Θα θέλω να τρέξω χωρίς να ξέρω που να πάω, μόνο να ξεφύγω από σένα. Αλλά ποτέ δεν θα τα καταφέρω γιατί σε κουβαλάω μέσα μου.

Και έπειτα πάλι να σε μισώ, αλλά ποτέ δεν θα καταφέρω να σε μισήσω.

Και με ένα μαχαίρι θα σκίζω και θ’ ανοίγω πάλι τις πληγές μου.

Εγώ, η ανόητη..

Ο θύτης και το θύμα σου, το εκούσιο πιόνι σου σε μια παρτίδα σκάκι που πάντα θα χάνω.

Κάποτε σου είχα πει ότι θα πέθαινα για σένα, και να που το έκανα.

Είμαι νεκρή.

Όλα περνάνε, μα τίποτα δε με αγγίζει πια.

_

γράφει η Σέβη Ευθυμίου

Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο σας είναι πολύτιμο!