γράφει ο Κατερίνα Σιδέρη

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Όταν ήρθε το βιβλίο που θα σας παρουσιάσω σήμερα στα χέρια μου, το πρώτο πράγμα που ήρθε στο μυαλό μου ήταν ένα παιδικό τραγούδι που μαθαίναμε στο νηπιαγωγείο. Πάνω στη βελανιδιά κάθεται μια κουκουβάγια, έλεγαν οι πρώτοι στίχοι του και η συγκίνησή μου ήταν πολύ μεγάλη, αν και τελικά ουδεμία σχέση είχε το παιδικό τραγουδάκι με την ιστορία του βιβλίου.

Επεξεργάστηκα όπως πάντα το εξώφυλλό του, διάβασα με προσοχή το κείμενο στο οπισθόφυλλο και ήμουν έτοιμη να γνωρίζω το βελανίδι που δεν είχε καπέλο. Κάθισα αναπαυτικά και ταξίδεψα με συντροφιά την υπέροχη εικονογράφηση και έφτασα σε ένα δάσος καταπράσινο, με πολλά δέντρα, καθένα τους με τις ιδιαιτερότητές του.

Διάβασα για καστανιές γεμάτες κάστανα, διάβασα για μηλιές γεμάτες κόκκινα μήλα, για φουντωτές καρυδιές με καρύδια, για αμυγδαλιές με μεγάλα και αφράτα αμύγδαλα και έφτασα μπροστά σε μια μεγάλη και καταπράσινη βελανιδιά.

Την άνοιξη φίλοι μου, είμαι βέβαιη πως γνωρίζετε ότι, όλα τα δέντρα βγάζουν νέα φύλλα και ετοιμάζουν με αγάπη τους καρπούς τους. Έτσι έγινε και με τη βελανιδιά, η ιστορία της οποίας θα μας απασχολήσει σήμερα. Γέννησε μαζί με όλα τα άλλα και ένα μικρό βελανιδάκι, το οποίο ήταν πολύ δραστήριο, τολμηρό, θαρραλέο και πολύ δυναμικό!

Πέραν όμως από αυτά του τα χαρακτηριστικά, από το συγκεκριμένο βελανίδι, έλειπε το σκουφί του!

Ελπίζω να έχετε δει πώς είναι τα βελανίδια, μα αν δεν έχετε δει, θα σας πω πως ο κάθε καρπός της βελανιδιάς, έχει στο κεφάλι του ένα καφέ σκουφάκι γεμάτο μικρούς κόμπους.

Όμως, από το βελανίδι της ιστορίας μας, το σκουφί είχε χαθεί. Ήταν ένα βελανίδι χωρίς καπέλο, μα δεν θα άφηνε τα πράγματα στη μοίρα τους!

Σας είπα παραπάνω πως ήταν πολύ δυναμικό και θαρραλέο!

Θα αναζητούσε το καπέλο του πάση θυσία, θα το έβρισκε και θα γύριζε πίσω νικητής!

Με αυτές τις σκέψεις στο μυαλό του, το βελανίδι μας, έβγαλε στα πόδια του φτερά, πριν προλάβει η βελανιδιά να το συμβουλεύσει. Εκείνο είχε αρχίσει ήδη την περιπέτεια του.  Η μαμά του η βελανιδιά ήθελε να το προστατέψει, ήθελε να του πει ότι δεν έχει σημασία που δεν έχει καπέλο του, όμως εκείνο δεν άκουγε τίποτα. Έπρεπε να λύσει το μυστήριο και έπρεπε χωρίς καθυστέρηση το κάνει άμεσα το ταξίδι του!

Ταξίδευε λοιπόν, μέρα και νύχτα μα στον δρόμο του δεν είχε καταφέρει να βρει το καπέλο του. Συνομίλησε με έναν βάτραχο στην άκρη ενός ποταμού, συνομίλησε με μια λιβελούλα, κανένας όμως δεν είχε δει το καπέλο του, ώσπου ξαφνικά βρέθηκε μπροστά στο καπέλο που απεγνωσμένα αναζητούσε!

Γιούπι!

Τι χαρά!

Βρήκα το καπέλο μου, σκέφτηκε μα αυτό που αντίκρισε δεν ήταν και αυτό που περίμενε. Το καπέλο του είχε γίνει φωλιά για μια μικρή και κατακόκκινη πασχαλίτσα! Εκεί είχε βρει καταφύγιο η πασχαλίτσα και είχε γεννήσει τα αβγουλάκια της. Το μικρό βελανίδι της ιστορίας μας, δείχνοντας ενσυναίσθηση και σεβασμό, αποφάσισε να χαρίσει το καπέλο του στην πασχαλίτσα, κρίνοντας ότι εκείνη το έχει περισσότερη ανάγκη.

Χαμογελαστό για την καλή του πράξη, πήρε τον δρόμο του γυρισμού, χωρίς να ξέρει τι τον περιμένει, ώσπου ξαφνικά αντίκρισε τη φωλιά της κίσσας. Η κίσσα μικροί μου φίλοι είναι ένα πουλάκι το οποίο όπως όλα τα υπόλοιπα πουλιά χτίζουν τις φωλίτσες τους στα δέντρα.

Έτσι και η κίσσα της ιστορίας μας, πάνω σε ένα δέντρο είχε τη φωλιά της, όμως μέσα δεν είχε αβγουλάκια. Είχε διάφορα περίεργα αντικείμενα, τα οποία είχε συλλέξει από τους ανθρώπους. Εκεί λοιπόν το μικρό βελανίδι της ιστορίας, βρήκε κάτι που τον έκανε ευτυχισμένο με την πολύτιμη βοήθεια της κίσσας!

Δεν σας πω τίποτα παραπάνω, μονάχα τούτο. Το βελανίδι πήρε τον δρόμο της επιστροφής, έφτασε ξανά στη βελανιδιά και εκείνη άνοιξε τα κλαδιά της και αγκάλιασε το μικρό της, το οποίο ήταν τρισευτυχισμένο!

Αναρωτιέστε γιατί;

Για δύο λόγους. Είχε κάνει μια καλή πράξη και πλέον στο κεφάλι του φορούσε κάτι το οποίο δεν θα σας αποκαλύψω!

Αγαπημένοι μου μικροί φίλοι, να θυμάστε πως η καλοσύνη πολλές φορές, μπορεί να σταθεί ικανή για να σκορπίσει χαμόγελα ευτυχίας!

Επιπλέον σας προτρέπω να προσπαθείτε πάντα να προσαρμόζεστε στις καταστάσεις, γιατί αυτό θα σας βοηθήσει πάρα πολύ στη ζωή σας!

Και κάτι τελευταίο, να κυνηγάτε τα όνειρά σας και να προσφέρετε σε όσους έχουν ανάγκη, αντικείμενα τα οποία μπορεί σε εσάς να περισσεύουν, μα σε άλλους να είναι πολύτιμα.

Παραδειγματιστείτε από το βελανίδι και είμαι σίγουρη ότι θα αποκομίσετε πολλά όμορφα πράγματα!

Εικονογράφηση: Zoe Xu

Η Zoe Xu είναι εικονογράφος με καταγωγή από το Τσινχουανγκντάο, εκεί όπου το Σινικό Τείχος συναντά τη θάλασσα. Ζει και εργάζεται στο Λονδίνο όπου σπούδασε εικονογράφηση παιδικών βιβλίων στο Πανεπιστήμιο Goldsmiths. Οι εικόνες της εκφράζουν το παιχνιδιάρικο πνεύμα της παιδικής ηλικίας και τη δύναμη της φαντασίας προσκαλώντας τους μικρούς αναγνώστες σε ζεστούς, ονειρικούς κόσμους γεμάτους ενσυναίσθηση. Έχει πάθος με την αποτύπωση της χαράς των καθημερινών στιγμών, πάντα με μια πινελιά παιδικής ανεμελιάς.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Ένα βελανίδι ψάχνει με επιμονή να βρει το χαμένο του καπέλο στο δάσος. Μα όταν το βρίσκει, αυτό έχει γίνει φωλιά για τα αυγά της πασχαλίτσας. Θα μπορούσε να το διεκδικήσει. Όμως, όπως και στη ζωή, ευτυχώς κάποιες φορές η καλοσύνη νικά. Και γυρίζει πάντα πίσω.

Μια τρυφερή, καθησυχαστική ιστορία όπου η προσαρμοστικότητα και η καλοσύνη εμφανίζονται όπως θα θέλαμε να είναι, σαν κάτι απλό, φυσικό.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου:

Ονομάζομαι Σοφία Παπαλουκά! Γεννήθηκα στην Άμφισσα τον χειμώνα του 1965. Μεγάλωσα στα Άσπρα Σπίτια Βοιωτίας, με μια μαμά που έλεγε παραμύθια πολλά και παλιά. Και τα Σαββατοκύριακα κι ολόκληρα τα καλοκαίρια, στο πατρικό της μητέρας μου, στην Αράχοβα, μέχρι αργά τη νύχτα άκουγα ιστορίες και παραμύθια απ’ τις γιαγιάδες στα σοκάκια. Μεγάλωσα όμορφα κι έγινα νηπιαγωγός κι αργότερα δασκάλα. Ως νηπιαγωγός διακρίθηκα για ένα καινοτόμο πρόγραμμα που εφάρμοσα στο νηπιαγωγείο που εργάζομαι στο 8ο Διεθνές Συνέδριο Καινοτόμων Προγραμμάτων στη Λάρισα.

Είμαι μητέρα δύο παιδιών και συνεχίζω να μαθαίνω συνέχεια καινούρια πράγματα απ’ τα παιδιά μου. Απ’ όλα τα παιδιά μου!

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.