Σαν δύο δέντρα που οι ρίζες τους μες στη σιωπή του χρόνου ανταμώνουν και μες τα βάθη της ψυχής στην ίδια αγάπη στεριώνουν
Έτσι και εμείς, κι αν οι συνθήκες μας φυλάσσουν μακριά, έχουμε πάντα μια κρυφή ζεστή αγκαλιά
Οι μέρες, οι βδομάδες, σαν άνεμοι περνούν και φέρνουν ξένες αναμνήσεις, μα η δικιά μας σιωπή γεννά πιο δυνατές αισθήσεις
Η δικιά μας η ζωή, χωριστά, μέσα από το σκοτάδι ανέμελα κυλάει, μα η καρδιά τον άνθρωπο μου αγαπά ποτέ της δεν τον ξεχνάει
Μέσα στη δικιά μας φιλία, ποτέ δε ρίζωσε ζήλια ή κακία, βρίσκει ο ένας στον άλλον μια κρυφή οικειότητα, αμέτρητη γαλήνη και ηρεμία
Δίχως πικρά παράπονα και δίχως απαιτήσεις, μια αγάπη που δεν ζήτησε ποτέ της εξηγήσεις
Το μόνο που έλαβα από αυτή τη φιλία, δεν ήταν δάκρυα, πόνος ή ανησυχία, ήταν εμπιστοσύνη, μάθηση και μια ζεστή ουσία
Κρατήσαμε τα μυστικά κρυμμένα από τους άλλους, δίχως ψυχρούς κανόνες και ψεύτικους καιρούς, αλλοπρόσαλλους
Περάσαν χρόνια αμίλητα, μες στης ζωής τη δίνη, και το λιμάνι μας έμεινε μια άδεια αγκαλιά, μα η φιλία μας ζεστή στη γη βαθιά θα μείνει, σαν ένας φάρος που αναβοσβήνει στα τυφλά.

_

γράφει η Ιωάννα Μαργαριτίδου