Το βράδυ εκείνο του Δεκέμβρη του 1943 ο Ντίνος Δρίτσας ο τελωνειακός,δεν κοιμήθηκε…η Σουηδέζα
του Ερυθρού σταυρού ήταν μεγάλο μούτρο,όμως έπρεπε να μάθει τι είχε μέσα το σεντούκι με τα
γερμανικά γράμματα,που ξεφόρτωσε το πλοίο με το σιτάρι…Σηκώθηκε μεσάνυχτα και γύρισε στο
λιμάνι…η αποθήκη του δεν φυλασσόταν στενά από Γερμανούς και μπήκε από ένα κρυφό
παραπόρτι…με το φακό έφεξε και βρήκε το σεντούκι…είχε σφραγίδες ασφαλείας,όμως είχε μάθει από
καιρό να ανοίγει τέτοια κιβώτια με αριστοτεχνικό τρόπο…το κιβώτιο το άνοιξε προσεκτικά….ήταν
γεμάτο λίρες…αγγλικές λίρες….που πιθανόν να ήταν καταμετρημένες,όμως άξιζε να πάρει μία να δει
περί τίνος πρόκειτο.Το κιβώτιο το έκλεισε πάλι προσεκτικά και γύρισε σπίτι….την άλλη μέρα έλεγξε τη
λίρα…ήταν κάλπικη,δεν είχε ούτε ένα γραμμάριο καθαρό χρυσό πάνω της….όμως γιατί τις κουβάλησαν
τις σάπιες οι Γερμανοί;…..είχε ρισκάρει το κεφάλι του για τενεκέδες με μια χρυσή επικάλυψη;…..δεν
άργησε να καταλάβει γιατί είχε γίνει όλο αυτό….η αγορά πλημμύρισε σε λίγες μέρες σάπιο πράμα…οι
Γερμανοί εξαγόραζαν συνειδήσεις και αποκάλυπταν δίκτυα σκορπώντας τις σκάρτες…ο Ντίνος πρόλαβε
και ειδοποίησε τους δικούς του,όμως πολλοί την είχαν πατήσει….τη Σουηδέζα δεν την
ξαναείδε…αργότερα έμαθε πως ήταν άνθρωπος των Γερμανών και πηγαινόφερνε τέτοια φορτία με τα
πλοία του Ερυθρού πούφερναν σιτάρι….πνίγηκε έμαθε σε κάποιο ναυάγιο ενός από αυτά….τα θυμόταν
τα παληά μετά τον πόλεμο,όταν χάζευε τη θάλασσα στο Πασαλιμάνι…κατοχικές άχρηστες ιστορίες
σκεφτόταν…ιστορίες που έφαγαν κόσμο…για το τίποτα…

–

γράφει ο Νίκος Νασόπουλος