Αγάπη, σεβασμός, ελευθερία γνώμης, σκέψης και έκφρασης, δικαιοσύνη, ειρήνη, ενημέρωση, ιδιωτική ζωή, θρησκεία, καθαριότητα, ελευθερία, νερό, τροφή, ασφάλεια, υγεία, παιχνίδι, ΖΩΗ….
Δικαιώματα που καθένας μας δικαιούται και επιβάλλεται να έχει, πόσο μάλιστα ένα παιδί.
Παιδί… Και ποιος πραγματικά ασχολείται μ΄ αυτό;
Ένα αξεσουάρ είναι, μόδα, το κάναμε επειδή το έχουν όλοι, πως θα ολοκληρωθεί η οικογένεια μας άλλωστε, σιγά μην έχει και άποψη, εγώ είχα;
Λόγια, σκέψεις που πολύ ενήλικες δυστυχώς κάνουν γιατί μεγάλωσαν και κουβαλούν μέσα στο DNA τους άσχημα πρότυπα και συνειδήσεις…
Όταν κάποιος, για παράδειγμα, μεγάλωσε στη φτώχεια, σ’ ένα περιβάλλον με έναν πατέρα πότη που χτύπαγε από το πρωί μέχρι το βράδυ τη γυναίκα του και τα παιδιά του…
Τι ενήλικας θα γίνει;
«Εγώ το δημοτικό τέλειωσα, σιγά τα γράμματα τι τα θέλεις; Κοίτα πόσα λεφτά βγάζω; Μάστορας να γίνεις!»
Η κλασική ατάκα της γενιάς μου στα αγόρια, και στα κορίτσια…
«Να βρεις ένα καλό παιδί να παντρευτείς ή να σπουδάσεις να γίνεις ανεξάρτητη!»
«Με ρώτησες τι θέλω; Πώς ονειρεύομαι το μέλλον μου; Έχω δικαιώματα»… Και να η σφαλιάρα η ξεγυρισμένη, στην καλύτερη των περιπτώσεων…
Όλα αυτά και πολύ χειρότερα γινόντουσαν, γίνονται και θα γίνονται αν δεν αποτάξουμε τη νοοτροπία, μια δήθεν κουλτούρα μιας άλλης γενιάς.
Από το 1989 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ θέσπισε την 20η Νοεμβρίου ως Ημέρα Δικαιωμάτων των παιδιών.
Και;
Ερχόμαστε στο 2015 και μια βόμβα στη Γαλλία σκοτώνει…
Οι ελληνικές θάλασσες ξεβράζουν στις ακτές τους σώματα παιδιών.
Στα φανάρια συνεχίζουμε να βλέπουμε να ζητιανεύουν, παιδιά στην πορνεία, στην εργασία, παιδιά που πουλιούνται για αποπληρωμή χρεών, παιδιά που από τη γέννηση τους ήδη είναι πουλημένα ή παντρεμένα δια της βίας. Οι σύγχρονοι δούλοι του κόσμου.
Και επειδή έχουν δικαιώματα όπως προανέφερα, εκατομμύρια παιδιά εξακολουθούν να υποφέρουν από τη φτώχεια και να στερούνται της στοιχειώδη σχολική εκπαίδευση, εκατοντάδες χιλιάδες υφίστανται τις τραγικές συνέπειες συρράξεων και οικονομικού χάους, δεκάδες χιλιάδες ακρωτηριάζονται στους πολέμους και πολλά ακόμη ορφανεύουν ή και σκοτώνονται από τον ιό του AIDS και από άλλες ασθένειες.
Πού είναι αυτά τα δικαιώματα; Τα βασικά, της επιβίωσης, της προστασίας, της μόρφωσης, της υγείας, της τροφής, της στέγης, της οικογένειας…
Δεν θέλω να μπω σε αριθμούς και σε λεπτομέρειες γιατί με σόκαραν πολύ, με θύμωσαν και με εξόργισαν.
Αντιδράστε! Μιλήστε! Σηκωθείτε από τις αναπαυτικές πολυθρόνες του σπιτιού σας και διεκδικήστε τα δικαιώματα των παιδιών… Σήμερα είναι της Συρίας, της Ινδίας, του Μπαγκλαντές, της Αφρικής…
Αύριο μπορεί να είναι το παιδί σου…
_
γράφει η Καλλιόπη Γραμμένου
Παιδαγωγός- Δημοσιογράφος- Συγγραφέας
Καλλιόπη μεγάλες αλήθειες!!
Τα παιδιά, μόνο τα παιδιά!